Bollywood: met loeiende sirenes doorheen cuzco ...

Met spijt in het hart kunnen we niet aan de Inca-trail beginnen, want ....

Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.

De Bollywood-story kan nu beginnen.

Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.

A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!

Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.

Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).

Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.

To Be continued ....