Ok, de Berten is tot een regeling kunnen komen met het reisbureau. Ze zijn bereid om ons het hotelnacht in Aguas Calientes te betalen zodat we toch de Machu Picchu kunnen zien. Mag wel voor 620 dollar zeker!
Maandagvoormiddag: we hebben maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk treintickets te bemachtigen om dinsdag in Aguas Calientes te geraken. We nemen dus een taxi richting het station en hopen op twee vrije zitplaatsen. Spijtig genoeg krijgen we te horen dat alle goedkope plaatsen uitverkocht zijn maar dat er nog enkele vrij zijn in een duurdere klasse: de Vistadome. UIteindelijk betalen we 86 dollar voor 2 tickets... maar we hebben ze godverdomme!
Zo snel als we kunnen keren we terug naar het reisbureau om te melden dat we ze hebben gekocht en ze een hotel voor ons kunnen reserveren.
De rest van de dag slenteren we nog wat rond in Cuzco en kopen we nog wat souveniertjes voor de familie en voor onszelf. De zon is vollenbak aan het schijnen, wat het allemaal wel wat aangenamer maakt. sAvonds probeer ik nog wat te eten, maar met alle pillen die ik moet slikken heb ik totaal geen eetlust.
Dinsdag: Eindelijk kunnen we uitchecken en Cuzco voor even verlaten. Na een gewoon (ik zal niet zeggen lekker, want na 5 weken brood met confituur kan dat niet) ontbijt gaan we op zoek naar een taxi die ons naar Ollantaytambo wil voeren, want daar moeten we de trein nemen richting Aguas Calientes. Dit blijkt vlotter te gaan dan verwacht, en voor een kleine 20 euro wil hij ons wel voeren. De rit duurt ongeveer 1u30 en het is weer genieten van het prachtig landschap...
Tegen de middag komen we toe in het dorpje. We profiteren ervan om de kleine Inca-straten te verkennen voordat de bussen met toeristen aankomen. Ook hier is het prachtig weer... maar ik voel me zo belabberd als het maar zijn kan. Gelukkig dat de Berten zo geduldig is en ermee instemt om gewoon ergens in de schaduw te wachten totdat het tijd is om naar het station te gaan.
Het stationnetje heeft iets weg van Parijs, jaren 1920. Het is een klein, romantiesch gebouwtje tussen de bergen. Ons blauw dieseltreintje telt 2 rijtuigen en is redelijk luxueus, we zitten daar tussen allemaal rijke Amerikanen, oehoe!
De rit begint, en stilletjes aan begint de flora te veranderen want we rijden de jungle binnen. Het doet toch iets om van die dikke Tarzan lianen in het echt te zien hoor. Tegen 6 uur komen we aan en er wacht iemand van het hotel op ons. OEF zeg!
Onze kamer ligt net naast de rivier Urubamba, wat een helse lawaai maakt, het zal weer een lange nacht worden. Op zich stelt Aguas Calientes niet veel voor. Het is een grijs stadje die rond het spoor gebouwd is en als doel heeft zo veel mogelijk toeristen op te vangen. Het is wel een noodzakelijke overnachtingsplaats als men zo vroeg mogelijk naar de Machu Picchu wilt.
Woensdag: Gisteren heb ik eindelijk iets kunnen eten en begin ik me wat beter te voelen. Tegen 7 uur smorgens staan we paraat aan de bushalte en vertrekken we naar boven. Zo spannend zeg!! Nu is het alleen nog hopen dat we Simba, onze gids tegenkomen, want hij heeft onze toegangsticketten. Wanneer we boven zijn begint het serieus te regenen en aan de mist te zien zal het niet meteen overgaan. Gelukkig heb ik een paraplu bij ;-)
De spanning loopt op en de eerste groepen die de Inca trail gestapt hebben komen binnen, maar geen enkel spoor van onze Simba te zien... Totdat plots, 2 wandelende oorbellen de Berten aanspreken. Daar is hij, onze Simba, met onze tickets: HOERA we zijn er geraakt!!!! We maken ook meteen kennis met de rest van de groep, die volledig doorweekt, bevroren en uitgeput lijken te zijn. Door de mist hebben ze het bekende panorama van de Machu Picchu niet kunnen zien.
Machu Picchu: we zijn binnen en ontdekken dit wereldwonder. Het is een gigantische stad waar zon 1000 kleine Inca geleefd hebben. Simba verteld ons wat over de gebouwen en de rituelen en na een dik uur mochten we zelf de site verder verkennen. We lopen van deel tot deel en genieten echt van deze plaats. Het moet toch iets geweest zijn zulle... alleen spijtig dat het zoveel regende en dat er zoveel mist was!
Tegen 12 uur hebben we afgesproken met de rest van de groep om samen te gaan eten. De groep bestaat uit 2 andere Belgen, een Hollandse, een Australische, 4 Canadezen en 2 Spanjaarden. Ik heb er alleen nog meer spijt van dat we niet hebben kunnen deelnemen, want naarmate we de mensen leren kennen, blijkt dat het eigenlijk wel klikt.
Na de lunch nemen we de trein weer richting Ollantaytambo en van daar een bus richting Cuzco.
Morgen vliegen we terug naar Lima en is de vakantie stilletjes aan voorbij...
donderdag 16 oktober 2008
maandag 13 oktober 2008
Bollywood: met loeiende sirenes doorheen cuzco ...
Met spijt in het hart kunnen we niet aan de Inca-trail beginnen, want ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
vrijdag 10 oktober 2008
Salineras en Moray
Vandaag gaan we samen met onze gids / taxi chauffeur 2 sites bezoeken:
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
De Heilige Vallei
Onze tocht door de Heilige Vallei begint met een halte aan een lokaal marktje tussen Cuzco en Pisac. Het doel is natuurlijk souvenirs te kopen voor het thuisfront. De mensen zijn hier redelijk opdringerig maar we laten ons niet doen. Geen souvenirs :-)
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Cuzco
Na een eerste 2slechte2 ervaring te hebben gehad in Cuzco besluiten we om positief te blijven en de stad te gaan verkennen.
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
woensdag 8 oktober 2008
Cuzco nacht 1: de HEL
Onze laatste busrit leidt ons naar Cuzco, de Inka hoofdstad van Peru.
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Titicacameer: de Uros-eilanden, Amantani en Taquile
Onze tweedaagse avontuur op het Titicacameer gaat van start! Na een stevig ontbijt in de hostal komt de gids ons oppikken en rijden we naar de haven van Puno(onze groep bestaat uit een 20 tal jongeren waarvan wij de enige belgen zijn).
We nemen plaats in een typisch toeristenbootje en varen eerst een halfuurtje richting de Uros Eilanden. Wat deze eilanden speciaal maakt is dat ze uit riet (totoras) gemaakt zijn en drijven op het water. Zo een eiland gaat ongeveer 15 jaar mee, maar jaarlijks wordt de bovenste laag vervangen door vers riet. De mensen leven er nog steeds zoals vroeger in traditionele kledij en rieten huisjes. De "baas" van het eilandje nodigt ons dan uit in zn huisje en probeert ons natuurlijk van alles te verkopen... maar gelukkig laten we ons niet doen (nie moeilijk; A-L beheert het budget ;-)
Ok, we varen nu ongeveer 2u30 richting Amantani. Het meer begint steeds woeliger te worden waardoor Anne-Lise als het ware zeeziek wordt (dat er ook nog bij!) maar soit, we bereiken het eiland zonder dramas.
We worden in groepen van 2, 3 of 4 verdeeld en voorgesteld aan onze gast families. Wij verblijven bij Anastacia en Patricio. Na een helse klim naar boven bereiken we eindelijk het huisje van onze familie. Die bestaat uit 4 lemen gebouwen: een stal voor de schapen, een eet-keuken plaats, een slaapplaats uit twee verdiepingen en het 4de weten we niet. We krijgen een halfuurtje vrij om bij te komen en daarna kunnen we genieten van een lekkere lunch: eerst soep en daarna rijst met patatjes. Om 4 uur hebben we afgesproken aan het voetbalveld om de tempel van Pachapapa (vader aarde) te bezoeken. Anne-Lise voelt zich niet zo goed door de hoogte en beslist bij de familie te blijven...
Opmerking A-L: ik heb totaal geen spijt van deze keuze omdat ik met Patricio wat heb kunnen werken op de boerderij en wat gekletst heb in de "keuken" met Anastacia.
Na een helse klim van 3870 naar 4120 meter kom ik (Bert) aan aan de tempel van Pachapapa. Veel blijft er niet meer van over, maar het uitzicht over het meer is subliem. De gids legt ons uit hoe de mensen hier leven en hoe de jongeren elkaar ontmoeten en uiteindelijk trouwen... hoe groter de radio hoe meer kans een jongen maakt om te trouwen!
Het uitzicht van hierboven is prachtig, we kunnen zelfs in de verte de besneeuwde bergen van Bolivie zien. Rond 5uur begint de zon onder te gaan en de kleuren die vrijkomen zijn echt prachtig. van fel geel naar oranje. Met de zaklampem moeten we nu dezelfde weg omgekeerd doen, en bevroren kom ik terug in het lemen huisje.
We zitten eerst nog even allemaal samen in de keuken, rond het vuur. Veel stelt dit niet voor: een oude kleien brandoven waarop 3 poten staan om het avondeten klaar te maken. Ook deze keer krijgen we soep en rijst met een aardappel/groenten mix. De maaltijden zijn eigenlijk bijna de beste die we tot nu toe gekregen hebben.
Na de maaltijd is het de bedoeling dat we ons aankleden met de traditionele kledij en samen naar de lokale feestzaal gaan om een feeste te bouwen. Het is wel grappig om elkaar zo te zien, maar gelukkig MOET iedereen dit doen en is het dus minder pijnlijk. De muziek begint en al snel staan we samen met onze gastheer en vrouw
de lokale dans te dansen. Man is dat vermoeiend zeg! De Patricio krijgt van ons een pintje en valt in slaap op de bank... Eigenlijk vragen we ons af of de Amantaniers dit eigenlijk wel leuk vinden? Het is wel leuk, maar toch een beetje geforceerd. Tegen halftien is iedereen doodop en keren we terug naar onze huisjes.
We hebben heerlijk geslapen.Stel je voor een wereld zonder autos die voorbijrijden of toeteren...
Na een pover ontbijt (droog brood en een pannekoekje) is het helaas tijd om te vertrekken. Wij hebben ervoor gekozen om onze familie rechtstreeks te betalen, zo zijn we zeker dat ze niet uitgebuit worden door de reisbureaus. We beslissen dan ook om ze wat drinkgeld te geven en dat wordt echt met heel veel dank aangenomen. Anastacia bregt ons terug naar de haven waar we onze tocht naar Taquile verder zetten.
Taquile is een pak toeristischer maar daarom zeker niet minder mooi. Ons hart gaat tekeer als we zien welk pad we moeten volgen om naar boven te gaan, maar het is ons zonder probleem gelukt. Ook hier krijgen we wat uitleg over de lokale bevolking, klederdracht en het eiland zelf. Hij vertelt ons bvb dat ze twee jaar geleden hebben moeten kiezen tussen een nieuw stadshuis en een waterpomp. Hoe vreemd dit ook mag lijken hebben ze gekozen voor een nieuw stadshuis; maw ze hebben nog steeds geen lopend water!
We eten fried fish met rijst en frieten in een lokaal restaurant en beginnen met de afdaling: 500 trappen naar beneden. Dit is niet gezond voor mensen met hoogtevrees zoals A-L, maar met een beetje concentratie geraakt men er wel.
Na 3 uur op de boot, genietend van deze prachtige plaats, komen we aan in Puno en nemen we meteen een warme douche...
We nemen plaats in een typisch toeristenbootje en varen eerst een halfuurtje richting de Uros Eilanden. Wat deze eilanden speciaal maakt is dat ze uit riet (totoras) gemaakt zijn en drijven op het water. Zo een eiland gaat ongeveer 15 jaar mee, maar jaarlijks wordt de bovenste laag vervangen door vers riet. De mensen leven er nog steeds zoals vroeger in traditionele kledij en rieten huisjes. De "baas" van het eilandje nodigt ons dan uit in zn huisje en probeert ons natuurlijk van alles te verkopen... maar gelukkig laten we ons niet doen (nie moeilijk; A-L beheert het budget ;-)
Ok, we varen nu ongeveer 2u30 richting Amantani. Het meer begint steeds woeliger te worden waardoor Anne-Lise als het ware zeeziek wordt (dat er ook nog bij!) maar soit, we bereiken het eiland zonder dramas.
We worden in groepen van 2, 3 of 4 verdeeld en voorgesteld aan onze gast families. Wij verblijven bij Anastacia en Patricio. Na een helse klim naar boven bereiken we eindelijk het huisje van onze familie. Die bestaat uit 4 lemen gebouwen: een stal voor de schapen, een eet-keuken plaats, een slaapplaats uit twee verdiepingen en het 4de weten we niet. We krijgen een halfuurtje vrij om bij te komen en daarna kunnen we genieten van een lekkere lunch: eerst soep en daarna rijst met patatjes. Om 4 uur hebben we afgesproken aan het voetbalveld om de tempel van Pachapapa (vader aarde) te bezoeken. Anne-Lise voelt zich niet zo goed door de hoogte en beslist bij de familie te blijven...
Opmerking A-L: ik heb totaal geen spijt van deze keuze omdat ik met Patricio wat heb kunnen werken op de boerderij en wat gekletst heb in de "keuken" met Anastacia.
Na een helse klim van 3870 naar 4120 meter kom ik (Bert) aan aan de tempel van Pachapapa. Veel blijft er niet meer van over, maar het uitzicht over het meer is subliem. De gids legt ons uit hoe de mensen hier leven en hoe de jongeren elkaar ontmoeten en uiteindelijk trouwen... hoe groter de radio hoe meer kans een jongen maakt om te trouwen!
Het uitzicht van hierboven is prachtig, we kunnen zelfs in de verte de besneeuwde bergen van Bolivie zien. Rond 5uur begint de zon onder te gaan en de kleuren die vrijkomen zijn echt prachtig. van fel geel naar oranje. Met de zaklampem moeten we nu dezelfde weg omgekeerd doen, en bevroren kom ik terug in het lemen huisje.
We zitten eerst nog even allemaal samen in de keuken, rond het vuur. Veel stelt dit niet voor: een oude kleien brandoven waarop 3 poten staan om het avondeten klaar te maken. Ook deze keer krijgen we soep en rijst met een aardappel/groenten mix. De maaltijden zijn eigenlijk bijna de beste die we tot nu toe gekregen hebben.
Na de maaltijd is het de bedoeling dat we ons aankleden met de traditionele kledij en samen naar de lokale feestzaal gaan om een feeste te bouwen. Het is wel grappig om elkaar zo te zien, maar gelukkig MOET iedereen dit doen en is het dus minder pijnlijk. De muziek begint en al snel staan we samen met onze gastheer en vrouw
de lokale dans te dansen. Man is dat vermoeiend zeg! De Patricio krijgt van ons een pintje en valt in slaap op de bank... Eigenlijk vragen we ons af of de Amantaniers dit eigenlijk wel leuk vinden? Het is wel leuk, maar toch een beetje geforceerd. Tegen halftien is iedereen doodop en keren we terug naar onze huisjes.
We hebben heerlijk geslapen.Stel je voor een wereld zonder autos die voorbijrijden of toeteren...
Na een pover ontbijt (droog brood en een pannekoekje) is het helaas tijd om te vertrekken. Wij hebben ervoor gekozen om onze familie rechtstreeks te betalen, zo zijn we zeker dat ze niet uitgebuit worden door de reisbureaus. We beslissen dan ook om ze wat drinkgeld te geven en dat wordt echt met heel veel dank aangenomen. Anastacia bregt ons terug naar de haven waar we onze tocht naar Taquile verder zetten.
Taquile is een pak toeristischer maar daarom zeker niet minder mooi. Ons hart gaat tekeer als we zien welk pad we moeten volgen om naar boven te gaan, maar het is ons zonder probleem gelukt. Ook hier krijgen we wat uitleg over de lokale bevolking, klederdracht en het eiland zelf. Hij vertelt ons bvb dat ze twee jaar geleden hebben moeten kiezen tussen een nieuw stadshuis en een waterpomp. Hoe vreemd dit ook mag lijken hebben ze gekozen voor een nieuw stadshuis; maw ze hebben nog steeds geen lopend water!
We eten fried fish met rijst en frieten in een lokaal restaurant en beginnen met de afdaling: 500 trappen naar beneden. Dit is niet gezond voor mensen met hoogtevrees zoals A-L, maar met een beetje concentratie geraakt men er wel.
Na 3 uur op de boot, genietend van deze prachtige plaats, komen we aan in Puno en nemen we meteen een warme douche...
vrijdag 3 oktober 2008
Puno
De busrit was op zn minst onaangenaam: deels door de bochten en deels door de hoogte die we nu bereiken. Puno aan het Titicacameer, wat op een hoogte van 3800 meter ligt en meteen ook de hoogst bevaren meer ter wereld is.
Wanneer we van de bus afstappen zijn we allebei wat gedesorienteerd en doordat de Berten niet op de bus kan plassen voelt hij zich plots niet goed en wordt hij als het ware doorzichtig. We komen even op adem en nemen dan een mototaxi naar de hostal die we uitgekozen hebben. We slapen nog steeds in aparte bedden maar we hebben wel warm water en een prive badkamer.
Ik heb enorm veel last van de hoogte, ik voel me duizelig en heb enorm veel hoofdpijn. Maar opgeven staat niet in mn woordenboek, dus na een kleine middagdutje gaan we op zoek naar een plaats om te eten. Tegen 9 uur lig ik te ronken als een varken en leest de Berten nog even in zn boekje.
Deze eerste nacht in Puno was heerlijk, en mocht het ontbijt niet inbegrepen zijn hadden we zeker tot 10 uur in ons nest gelegen. De cafetarie van het hotel bevindt zich op de 5de verdieping waardoor we 2 verdiepingen hoger moeten. Dit is echt HEL voor mij. Mijn kop draait en ik voel me echt niet goed. Gelukkig heeft de Berten er geen last van en moet hij voor ons nadenken.
Na een heerlijk ontbijt (brood-boter-aardbeienconfituur) gaan we de stad verkennen. Ons eerste indruk van Puno was nogal teleurstellend, maar eens je in de straatjes begint te wandelen valt het heel goed mee. De Plaza de Armas en de kerk zijn goed onderhouden en de gebouwen mogen zeker gezien worden.
We boeken een 2 daagse trip op de eilanden van het Titicacameer. Daar zullen we overnachten bij een lokale familie, een tempel gaan bezoeken en traditioneel dansen.
Hasta Luego V
PS: we zullen proberen de volgende keer fotos op de blog te zetten
Wanneer we van de bus afstappen zijn we allebei wat gedesorienteerd en doordat de Berten niet op de bus kan plassen voelt hij zich plots niet goed en wordt hij als het ware doorzichtig. We komen even op adem en nemen dan een mototaxi naar de hostal die we uitgekozen hebben. We slapen nog steeds in aparte bedden maar we hebben wel warm water en een prive badkamer.
Ik heb enorm veel last van de hoogte, ik voel me duizelig en heb enorm veel hoofdpijn. Maar opgeven staat niet in mn woordenboek, dus na een kleine middagdutje gaan we op zoek naar een plaats om te eten. Tegen 9 uur lig ik te ronken als een varken en leest de Berten nog even in zn boekje.
Deze eerste nacht in Puno was heerlijk, en mocht het ontbijt niet inbegrepen zijn hadden we zeker tot 10 uur in ons nest gelegen. De cafetarie van het hotel bevindt zich op de 5de verdieping waardoor we 2 verdiepingen hoger moeten. Dit is echt HEL voor mij. Mijn kop draait en ik voel me echt niet goed. Gelukkig heeft de Berten er geen last van en moet hij voor ons nadenken.
Na een heerlijk ontbijt (brood-boter-aardbeienconfituur) gaan we de stad verkennen. Ons eerste indruk van Puno was nogal teleurstellend, maar eens je in de straatjes begint te wandelen valt het heel goed mee. De Plaza de Armas en de kerk zijn goed onderhouden en de gebouwen mogen zeker gezien worden.
We boeken een 2 daagse trip op de eilanden van het Titicacameer. Daar zullen we overnachten bij een lokale familie, een tempel gaan bezoeken en traditioneel dansen.
Hasta Luego V
PS: we zullen proberen de volgende keer fotos op de blog te zetten
Colca Cañon Trek
AHA mensen, vandaag maandag 28 september 2008 moeten we om 4u30 uit ons bed, want om 5 uur komt de gids ons oppikken en dan begint onze allereerste trekking in Peru: De Colca Cañon!!
De Colca Cañon is de tweede diepste Cañon ter wereld en is 2 maal zo diep als de Grand Cañon... en wij betalen ervoor om helemaal naar beneden te gaan en weer helemaal naar boven te klauteren: zot zijn doet geen zeer (eigenlijk wel, maar soit)
Dus nadat iedereen opgepikt is rijden we een kleine 3 uur naar het bergstadje Chivay. Dit stadje ligt op 3630 meters hoog en we voelen het wel zenne. Van Chivay rijden we nog een dik halfuur verdeer naar de Cruz del Condor. Zoals een pak andere toeristen hopen we deze spectaculaire vogels van 2 meter diameter te kunnen bewonderen. We hebben geluk gehad want er zijn er toch een 10-tal uitgevlogen in het dal en de Berten heeft een prachtige foto kunnen trekken. De tweede ongelooflijke gebeurtenis daar was de ontmoeting met Marietje, een madameke van Heist met zo te horen darmproblemen. Het was de eerste keer dat we Belgen ontmoetten, vandaar...
Anyway, na de fotoshoot mocht iedereen terug de bus in richting Cabanaconde. Dit klein bergdorpje ligt op 3290 meter, telt 1200 inwoners en is onze vertrekpunt richting de diepte van de Cañon. Hier krijgen we ook meteen onze eerste lunch: rijst met bruine bonen; mmmmmmm, lekker.
Onze groep bestaat uit: 1 Spanjaard, 2 Israeliers/Russen, 2 Engelsen, en dan wij.
Ok, onze kuiten zijn ingesmeerd, we kunnen starten.
Op onze eerste dag zullen we 1000 meter dalen en overnachten in het mini dorpje San Juan de Chucho. Het was afzien hoor mensen dat dalen, onze knieen knikken er nog steeds van. Maar wat een spectaculair uitzicht. Onze gids Yessica is een energieke madam die vanalles vertelt over de planten die we onderweg tegenkomen en ze gaat van de ene naar de andere om zeker te zijn dat alles OK is en dat is vree goed voor de mentale kracht. Na 3u30 zuchten, puffen en uitschuivers komen we eindelijk aan de brug om de rivier over te steken. Iedereen is uitgeput behalve Miguel de Spanjaard en de gids natuurlijk. Na 20 minuten pauze vetrelt onze gids dat we een stukje naar boven moeten (25 minutjes ongeveer) Iedereen kijkt elkaar zo dom aan maar we beginnen er toch aan. Op kop de spanjaard gevolgd door de twee engelsmannen, daarna de Belgen en als laatste onze vrienden de Israeliers. Deze klim was moordend maar wat hebben de twee laatste afgezien zeg. Daarna moesten we nog een halfuurtje op redelijk plat terrein stappen vooraleer we onze doel bereikten: de camping. De kamers worden verdeeld en we krijgen een lekkere advocaat als beloning.
Heel exotisch is deze plaats niet: warm water is hier nog niet uitgevonden en de bungalows zijn heeeeeel basic: 2 bedden + een plastieke raam. De avondmaal is heerlijk: soep + rijst met een mix van groenten. Iedereen heeft voor dood gevreten en is daarna naar bed gekropen.
Na een heerlijke nacht, althans voor mij, want de bedden waren iets te klein voor de Berten Krijgen we een royaal ontbijt met pannekoeken en thee en natuurlijk het onvermijdelijke: aardbeienconfituur.
De start van de wandeling was fijn een beetje naar boven, naar beneden, niet echt angstaanjagend dus. Maar dan moeten we 40 minuten zig-zaggend klimmen (300 meter) in de blakkende zon naar het dorpje Malata. Dat doe pijn zulle! De pronostieken zijn weer hetzelfde: 1/ de spanjaard, 2/ de engelsmannen, 3/ de belgen, 4/ 1 Israeliet (de anderen is naar boven geklauterd met een muilezel)
Het is ons dus ook gelukt en na nog een halfuurtje stappen komen we aan in het dorpje Malata. De vriendelijke M.. verwelkomt ons en wijst ons een plaatsje in de schaduw aan waar we even kunnen uitblazen. Ja, de serieuse zaken kunne beginnen: het is tijd voor de chicha. Dit is een lokale maisbier die uitgevonden werd door de Incas. Hij zegt ons welke spreuk we moeten uitspreken en de actie begint. De eerste slok is gewoon verschrikkelijk: een mengeling van zuur en alcohol. Maar we moeten het volledig uitdrinken natuurlijk. Daarna worden we deels in traditionele kledij verkleed want hij zal ons de offering aan moederaarde (Pachamama) voortonen zodat we het land kunnen bewerken. Tijdens de offering krijgen we nog meer chicha en nog een andere heel sterke drank aangeboden waardoor iedereen een beetje happy begint te worden. Na het ritueel toont hij ons hoe de mannen vroeger (en nog steeds) het land omploegden en wat de rol van de vrouw was. Na een uurtje harde labeur krijgen we onze lunch: eerst soep en daarna rijst met een mengeling van aardappelen-groenten-kaas. Niet slecht moet ik toegeven.
We kunnen onze trek verder zetten richting de Oase van Sangalle. We dalen dus weer een serieus stuk, want de oase ligt echt op de bodem van de Cañon. Vlak voor de aankomst is de berten serieus uitgeschoven, Nog een geluk dat hij zn rugzak aanhad of hij had zeker zn rug gebroken. De daling, klim en daling neemt ongeveer een uur in beslag, en wat een opluchting om het zwembad te zien! Ook hier worden de kamers verdeeld. En deze keer zijn ze nog meer basic: een rieten hutje met een plank die fungeert als deur. Iedereen spring meteen in het koude zwembad, geniet nog een paar uurtjes van de zon en de palmbomen en begint zich mentaal voor te bereiden op de klim van morgen. Het avondmaal bestaat weer uit soep en spaghetti a la Milanese. Hier is totaal geen electriciteit aanwezig en het is dus ideaal om maar de sterren te kijken. We krijgen te horen dat we morgen om 5 uur vertrekken zonder ontbijt, wat iedereen verontrust en dus meteen chocolade gaat kopen in de locale winkel en daarna direct gaat slapen. Het is 8 uur :-)
Veel slapen is er niet geweest want het bed was voorgevormd in een U, de kussens waren keihard en de insecten enorm luidruchtig. Ik weet niet hoe ik dit overleefd heb, maar het is me wel gelukt.
Om 4u30 loopt de wekker af en we weten wat er gaat komen. Vandaag moeten we 1200 meter stijgen. Pffft!
De 2 Israelieten hebben beslist om ook vandaag muilezels te huren om ze naar boven te dragen, maar wij niet. We zullen stappen godverdomme! En vooral ik heb serieus gevloekt onderweg. Vooral het eerste deel was voor mij moeilijk want ge moet op zanwegels van 30 cm stappen met aan de ene kant een rots en de andere de afgrond. De Berten heeft mij er doorgeholpen, doordat hij geen hoogtevrees heeft was het voor hem eem npak gemakkelijker en kon hij dus wat aandacht aan mij besteden. Het eerste deel is gedaan en dan denk je, Wow, we zijn al halverwege... niet dus! Het zigzaggen kan nu beginnen. Al snel merk ik dat ik er mentaal toch wel een beetje doorzit, omdat ik trager stap dan de anderen. Maar ook hier heeft de Berten me gesteund en Yessica ook en ben ik stap voor stap naar boven geklauterd. Af en toe hebben we wat gepauzeerd om te drinken en een heerlijke Twix of Snickers in ons keelgat te proppen. En na 3 uur afzien, vloeken en klauteren hebben we de top bereikt. Wat een gevoel van opluchting zeg (ik zou zelf durven zeggen dat het beter is dan sex). Precies of een mens op dat moment alles aankan. Uiteindelijk bleek dat we het normale ritme hadden, wat goed is voor ons zelfvertrouwen natuurlijk.
Na nog een halfuurtje stappen komen we terug aan in Cabanaconde en smijten we ons op het ontbijt.
We rijden terug naar Chivay waar we eerst een uur kunnen genieten van de natuurlijk hot springs. ZALIG voor de spieren en de geest. Daarna rijden we naar het restaurant waar een heerlijk lokaal buffet op ons wacht: Boefen dus!
Tegen een uur of 5 staan we terug op de plaza de Armas van Arequipa en nemen we afscheid van de groep. De twee Israelieten volgen ons naar ons hotel waar ze ook zullen overnachten. We ontmoeten ze nog aan het ontbijt en vetrekken daarna richting Puno en het Titicacameer
De Colca Cañon is de tweede diepste Cañon ter wereld en is 2 maal zo diep als de Grand Cañon... en wij betalen ervoor om helemaal naar beneden te gaan en weer helemaal naar boven te klauteren: zot zijn doet geen zeer (eigenlijk wel, maar soit)
Dus nadat iedereen opgepikt is rijden we een kleine 3 uur naar het bergstadje Chivay. Dit stadje ligt op 3630 meters hoog en we voelen het wel zenne. Van Chivay rijden we nog een dik halfuur verdeer naar de Cruz del Condor. Zoals een pak andere toeristen hopen we deze spectaculaire vogels van 2 meter diameter te kunnen bewonderen. We hebben geluk gehad want er zijn er toch een 10-tal uitgevlogen in het dal en de Berten heeft een prachtige foto kunnen trekken. De tweede ongelooflijke gebeurtenis daar was de ontmoeting met Marietje, een madameke van Heist met zo te horen darmproblemen. Het was de eerste keer dat we Belgen ontmoetten, vandaar...
Anyway, na de fotoshoot mocht iedereen terug de bus in richting Cabanaconde. Dit klein bergdorpje ligt op 3290 meter, telt 1200 inwoners en is onze vertrekpunt richting de diepte van de Cañon. Hier krijgen we ook meteen onze eerste lunch: rijst met bruine bonen; mmmmmmm, lekker.
Onze groep bestaat uit: 1 Spanjaard, 2 Israeliers/Russen, 2 Engelsen, en dan wij.
Ok, onze kuiten zijn ingesmeerd, we kunnen starten.
Op onze eerste dag zullen we 1000 meter dalen en overnachten in het mini dorpje San Juan de Chucho. Het was afzien hoor mensen dat dalen, onze knieen knikken er nog steeds van. Maar wat een spectaculair uitzicht. Onze gids Yessica is een energieke madam die vanalles vertelt over de planten die we onderweg tegenkomen en ze gaat van de ene naar de andere om zeker te zijn dat alles OK is en dat is vree goed voor de mentale kracht. Na 3u30 zuchten, puffen en uitschuivers komen we eindelijk aan de brug om de rivier over te steken. Iedereen is uitgeput behalve Miguel de Spanjaard en de gids natuurlijk. Na 20 minuten pauze vetrelt onze gids dat we een stukje naar boven moeten (25 minutjes ongeveer) Iedereen kijkt elkaar zo dom aan maar we beginnen er toch aan. Op kop de spanjaard gevolgd door de twee engelsmannen, daarna de Belgen en als laatste onze vrienden de Israeliers. Deze klim was moordend maar wat hebben de twee laatste afgezien zeg. Daarna moesten we nog een halfuurtje op redelijk plat terrein stappen vooraleer we onze doel bereikten: de camping. De kamers worden verdeeld en we krijgen een lekkere advocaat als beloning.
Heel exotisch is deze plaats niet: warm water is hier nog niet uitgevonden en de bungalows zijn heeeeeel basic: 2 bedden + een plastieke raam. De avondmaal is heerlijk: soep + rijst met een mix van groenten. Iedereen heeft voor dood gevreten en is daarna naar bed gekropen.
Na een heerlijke nacht, althans voor mij, want de bedden waren iets te klein voor de Berten Krijgen we een royaal ontbijt met pannekoeken en thee en natuurlijk het onvermijdelijke: aardbeienconfituur.
De start van de wandeling was fijn een beetje naar boven, naar beneden, niet echt angstaanjagend dus. Maar dan moeten we 40 minuten zig-zaggend klimmen (300 meter) in de blakkende zon naar het dorpje Malata. Dat doe pijn zulle! De pronostieken zijn weer hetzelfde: 1/ de spanjaard, 2/ de engelsmannen, 3/ de belgen, 4/ 1 Israeliet (de anderen is naar boven geklauterd met een muilezel)
Het is ons dus ook gelukt en na nog een halfuurtje stappen komen we aan in het dorpje Malata. De vriendelijke M.. verwelkomt ons en wijst ons een plaatsje in de schaduw aan waar we even kunnen uitblazen. Ja, de serieuse zaken kunne beginnen: het is tijd voor de chicha. Dit is een lokale maisbier die uitgevonden werd door de Incas. Hij zegt ons welke spreuk we moeten uitspreken en de actie begint. De eerste slok is gewoon verschrikkelijk: een mengeling van zuur en alcohol. Maar we moeten het volledig uitdrinken natuurlijk. Daarna worden we deels in traditionele kledij verkleed want hij zal ons de offering aan moederaarde (Pachamama) voortonen zodat we het land kunnen bewerken. Tijdens de offering krijgen we nog meer chicha en nog een andere heel sterke drank aangeboden waardoor iedereen een beetje happy begint te worden. Na het ritueel toont hij ons hoe de mannen vroeger (en nog steeds) het land omploegden en wat de rol van de vrouw was. Na een uurtje harde labeur krijgen we onze lunch: eerst soep en daarna rijst met een mengeling van aardappelen-groenten-kaas. Niet slecht moet ik toegeven.
We kunnen onze trek verder zetten richting de Oase van Sangalle. We dalen dus weer een serieus stuk, want de oase ligt echt op de bodem van de Cañon. Vlak voor de aankomst is de berten serieus uitgeschoven, Nog een geluk dat hij zn rugzak aanhad of hij had zeker zn rug gebroken. De daling, klim en daling neemt ongeveer een uur in beslag, en wat een opluchting om het zwembad te zien! Ook hier worden de kamers verdeeld. En deze keer zijn ze nog meer basic: een rieten hutje met een plank die fungeert als deur. Iedereen spring meteen in het koude zwembad, geniet nog een paar uurtjes van de zon en de palmbomen en begint zich mentaal voor te bereiden op de klim van morgen. Het avondmaal bestaat weer uit soep en spaghetti a la Milanese. Hier is totaal geen electriciteit aanwezig en het is dus ideaal om maar de sterren te kijken. We krijgen te horen dat we morgen om 5 uur vertrekken zonder ontbijt, wat iedereen verontrust en dus meteen chocolade gaat kopen in de locale winkel en daarna direct gaat slapen. Het is 8 uur :-)
Veel slapen is er niet geweest want het bed was voorgevormd in een U, de kussens waren keihard en de insecten enorm luidruchtig. Ik weet niet hoe ik dit overleefd heb, maar het is me wel gelukt.
Om 4u30 loopt de wekker af en we weten wat er gaat komen. Vandaag moeten we 1200 meter stijgen. Pffft!
De 2 Israelieten hebben beslist om ook vandaag muilezels te huren om ze naar boven te dragen, maar wij niet. We zullen stappen godverdomme! En vooral ik heb serieus gevloekt onderweg. Vooral het eerste deel was voor mij moeilijk want ge moet op zanwegels van 30 cm stappen met aan de ene kant een rots en de andere de afgrond. De Berten heeft mij er doorgeholpen, doordat hij geen hoogtevrees heeft was het voor hem eem npak gemakkelijker en kon hij dus wat aandacht aan mij besteden. Het eerste deel is gedaan en dan denk je, Wow, we zijn al halverwege... niet dus! Het zigzaggen kan nu beginnen. Al snel merk ik dat ik er mentaal toch wel een beetje doorzit, omdat ik trager stap dan de anderen. Maar ook hier heeft de Berten me gesteund en Yessica ook en ben ik stap voor stap naar boven geklauterd. Af en toe hebben we wat gepauzeerd om te drinken en een heerlijke Twix of Snickers in ons keelgat te proppen. En na 3 uur afzien, vloeken en klauteren hebben we de top bereikt. Wat een gevoel van opluchting zeg (ik zou zelf durven zeggen dat het beter is dan sex). Precies of een mens op dat moment alles aankan. Uiteindelijk bleek dat we het normale ritme hadden, wat goed is voor ons zelfvertrouwen natuurlijk.
Na nog een halfuurtje stappen komen we terug aan in Cabanaconde en smijten we ons op het ontbijt.
We rijden terug naar Chivay waar we eerst een uur kunnen genieten van de natuurlijk hot springs. ZALIG voor de spieren en de geest. Daarna rijden we naar het restaurant waar een heerlijk lokaal buffet op ons wacht: Boefen dus!
Tegen een uur of 5 staan we terug op de plaza de Armas van Arequipa en nemen we afscheid van de groep. De twee Israelieten volgen ons naar ons hotel waar ze ook zullen overnachten. We ontmoeten ze nog aan het ontbijt en vetrekken daarna richting Puno en het Titicacameer
Abonneren op:
Reacties (Atom)
