Colca Cañon Trek

AHA mensen, vandaag maandag 28 september 2008 moeten we om 4u30 uit ons bed, want om 5 uur komt de gids ons oppikken en dan begint onze allereerste trekking in Peru: De Colca Cañon!!
De Colca Cañon is de tweede diepste Cañon ter wereld en is 2 maal zo diep als de Grand Cañon... en wij betalen ervoor om helemaal naar beneden te gaan en weer helemaal naar boven te klauteren: zot zijn doet geen zeer (eigenlijk wel, maar soit)
Dus nadat iedereen opgepikt is rijden we een kleine 3 uur naar het bergstadje Chivay. Dit stadje ligt op 3630 meters hoog en we voelen het wel zenne. Van Chivay rijden we nog een dik halfuur verdeer naar de Cruz del Condor. Zoals een pak andere toeristen hopen we deze spectaculaire vogels van 2 meter diameter te kunnen bewonderen. We hebben geluk gehad want er zijn er toch een 10-tal uitgevlogen in het dal en de Berten heeft een prachtige foto kunnen trekken. De tweede ongelooflijke gebeurtenis daar was de ontmoeting met Marietje, een madameke van Heist met zo te horen darmproblemen. Het was de eerste keer dat we Belgen ontmoetten, vandaar...
Anyway, na de fotoshoot mocht iedereen terug de bus in richting Cabanaconde. Dit klein bergdorpje ligt op 3290 meter, telt 1200 inwoners en is onze vertrekpunt richting de diepte van de Cañon. Hier krijgen we ook meteen onze eerste lunch: rijst met bruine bonen; mmmmmmm, lekker.

Onze groep bestaat uit: 1 Spanjaard, 2 Israeliers/Russen, 2 Engelsen, en dan wij.

Ok, onze kuiten zijn ingesmeerd, we kunnen starten.
Op onze eerste dag zullen we 1000 meter dalen en overnachten in het mini dorpje San Juan de Chucho. Het was afzien hoor mensen dat dalen, onze knieen knikken er nog steeds van. Maar wat een spectaculair uitzicht. Onze gids Yessica is een energieke madam die vanalles vertelt over de planten die we onderweg tegenkomen en ze gaat van de ene naar de andere om zeker te zijn dat alles OK is en dat is vree goed voor de mentale kracht. Na 3u30 zuchten, puffen en uitschuivers komen we eindelijk aan de brug om de rivier over te steken. Iedereen is uitgeput behalve Miguel de Spanjaard en de gids natuurlijk. Na 20 minuten pauze vetrelt onze gids dat we een stukje naar boven moeten (25 minutjes ongeveer) Iedereen kijkt elkaar zo dom aan maar we beginnen er toch aan. Op kop de spanjaard gevolgd door de twee engelsmannen, daarna de Belgen en als laatste onze vrienden de Israeliers. Deze klim was moordend maar wat hebben de twee laatste afgezien zeg. Daarna moesten we nog een halfuurtje op redelijk plat terrein stappen vooraleer we onze doel bereikten: de camping. De kamers worden verdeeld en we krijgen een lekkere advocaat als beloning.
Heel exotisch is deze plaats niet: warm water is hier nog niet uitgevonden en de bungalows zijn heeeeeel basic: 2 bedden + een plastieke raam. De avondmaal is heerlijk: soep + rijst met een mix van groenten. Iedereen heeft voor dood gevreten en is daarna naar bed gekropen.

Na een heerlijke nacht, althans voor mij, want de bedden waren iets te klein voor de Berten Krijgen we een royaal ontbijt met pannekoeken en thee en natuurlijk het onvermijdelijke: aardbeienconfituur.
De start van de wandeling was fijn een beetje naar boven, naar beneden, niet echt angstaanjagend dus. Maar dan moeten we 40 minuten zig-zaggend klimmen (300 meter) in de blakkende zon naar het dorpje Malata. Dat doe pijn zulle! De pronostieken zijn weer hetzelfde: 1/ de spanjaard, 2/ de engelsmannen, 3/ de belgen, 4/ 1 Israeliet (de anderen is naar boven geklauterd met een muilezel)
Het is ons dus ook gelukt en na nog een halfuurtje stappen komen we aan in het dorpje Malata. De vriendelijke M.. verwelkomt ons en wijst ons een plaatsje in de schaduw aan waar we even kunnen uitblazen. Ja, de serieuse zaken kunne beginnen: het is tijd voor de chicha. Dit is een lokale maisbier die uitgevonden werd door de Incas. Hij zegt ons welke spreuk we moeten uitspreken en de actie begint. De eerste slok is gewoon verschrikkelijk: een mengeling van zuur en alcohol. Maar we moeten het volledig uitdrinken natuurlijk. Daarna worden we deels in traditionele kledij verkleed want hij zal ons de offering aan moederaarde (Pachamama) voortonen zodat we het land kunnen bewerken. Tijdens de offering krijgen we nog meer chicha en nog een andere heel sterke drank aangeboden waardoor iedereen een beetje happy begint te worden. Na het ritueel toont hij ons hoe de mannen vroeger (en nog steeds) het land omploegden en wat de rol van de vrouw was. Na een uurtje harde labeur krijgen we onze lunch: eerst soep en daarna rijst met een mengeling van aardappelen-groenten-kaas. Niet slecht moet ik toegeven.
We kunnen onze trek verder zetten richting de Oase van Sangalle. We dalen dus weer een serieus stuk, want de oase ligt echt op de bodem van de Cañon. Vlak voor de aankomst is de berten serieus uitgeschoven, Nog een geluk dat hij zn rugzak aanhad of hij had zeker zn rug gebroken. De daling, klim en daling neemt ongeveer een uur in beslag, en wat een opluchting om het zwembad te zien! Ook hier worden de kamers verdeeld. En deze keer zijn ze nog meer basic: een rieten hutje met een plank die fungeert als deur. Iedereen spring meteen in het koude zwembad, geniet nog een paar uurtjes van de zon en de palmbomen en begint zich mentaal voor te bereiden op de klim van morgen. Het avondmaal bestaat weer uit soep en spaghetti a la Milanese. Hier is totaal geen electriciteit aanwezig en het is dus ideaal om maar de sterren te kijken. We krijgen te horen dat we morgen om 5 uur vertrekken zonder ontbijt, wat iedereen verontrust en dus meteen chocolade gaat kopen in de locale winkel en daarna direct gaat slapen. Het is 8 uur :-)
Veel slapen is er niet geweest want het bed was voorgevormd in een U, de kussens waren keihard en de insecten enorm luidruchtig. Ik weet niet hoe ik dit overleefd heb, maar het is me wel gelukt.

Om 4u30 loopt de wekker af en we weten wat er gaat komen. Vandaag moeten we 1200 meter stijgen. Pffft!
De 2 Israelieten hebben beslist om ook vandaag muilezels te huren om ze naar boven te dragen, maar wij niet. We zullen stappen godverdomme! En vooral ik heb serieus gevloekt onderweg. Vooral het eerste deel was voor mij moeilijk want ge moet op zanwegels van 30 cm stappen met aan de ene kant een rots en de andere de afgrond. De Berten heeft mij er doorgeholpen, doordat hij geen hoogtevrees heeft was het voor hem eem npak gemakkelijker en kon hij dus wat aandacht aan mij besteden. Het eerste deel is gedaan en dan denk je, Wow, we zijn al halverwege... niet dus! Het zigzaggen kan nu beginnen. Al snel merk ik dat ik er mentaal toch wel een beetje doorzit, omdat ik trager stap dan de anderen. Maar ook hier heeft de Berten me gesteund en Yessica ook en ben ik stap voor stap naar boven geklauterd. Af en toe hebben we wat gepauzeerd om te drinken en een heerlijke Twix of Snickers in ons keelgat te proppen. En na 3 uur afzien, vloeken en klauteren hebben we de top bereikt. Wat een gevoel van opluchting zeg (ik zou zelf durven zeggen dat het beter is dan sex). Precies of een mens op dat moment alles aankan. Uiteindelijk bleek dat we het normale ritme hadden, wat goed is voor ons zelfvertrouwen natuurlijk.
Na nog een halfuurtje stappen komen we terug aan in Cabanaconde en smijten we ons op het ontbijt.
We rijden terug naar Chivay waar we eerst een uur kunnen genieten van de natuurlijk hot springs. ZALIG voor de spieren en de geest. Daarna rijden we naar het restaurant waar een heerlijk lokaal buffet op ons wacht: Boefen dus!
Tegen een uur of 5 staan we terug op de plaza de Armas van Arequipa en nemen we afscheid van de groep. De twee Israelieten volgen ons naar ons hotel waar ze ook zullen overnachten. We ontmoeten ze nog aan het ontbijt en vetrekken daarna richting Puno en het Titicacameer