Onze tweedaagse avontuur op het Titicacameer gaat van start! Na een stevig ontbijt in de hostal komt de gids ons oppikken en rijden we naar de haven van Puno(onze groep bestaat uit een 20 tal jongeren waarvan wij de enige belgen zijn).
We nemen plaats in een typisch toeristenbootje en varen eerst een halfuurtje richting de Uros Eilanden. Wat deze eilanden speciaal maakt is dat ze uit riet (totoras) gemaakt zijn en drijven op het water. Zo een eiland gaat ongeveer 15 jaar mee, maar jaarlijks wordt de bovenste laag vervangen door vers riet. De mensen leven er nog steeds zoals vroeger in traditionele kledij en rieten huisjes. De "baas" van het eilandje nodigt ons dan uit in zn huisje en probeert ons natuurlijk van alles te verkopen... maar gelukkig laten we ons niet doen (nie moeilijk; A-L beheert het budget ;-)
Ok, we varen nu ongeveer 2u30 richting Amantani. Het meer begint steeds woeliger te worden waardoor Anne-Lise als het ware zeeziek wordt (dat er ook nog bij!) maar soit, we bereiken het eiland zonder dramas.
We worden in groepen van 2, 3 of 4 verdeeld en voorgesteld aan onze gast families. Wij verblijven bij Anastacia en Patricio. Na een helse klim naar boven bereiken we eindelijk het huisje van onze familie. Die bestaat uit 4 lemen gebouwen: een stal voor de schapen, een eet-keuken plaats, een slaapplaats uit twee verdiepingen en het 4de weten we niet. We krijgen een halfuurtje vrij om bij te komen en daarna kunnen we genieten van een lekkere lunch: eerst soep en daarna rijst met patatjes. Om 4 uur hebben we afgesproken aan het voetbalveld om de tempel van Pachapapa (vader aarde) te bezoeken. Anne-Lise voelt zich niet zo goed door de hoogte en beslist bij de familie te blijven...
Opmerking A-L: ik heb totaal geen spijt van deze keuze omdat ik met Patricio wat heb kunnen werken op de boerderij en wat gekletst heb in de "keuken" met Anastacia.
Na een helse klim van 3870 naar 4120 meter kom ik (Bert) aan aan de tempel van Pachapapa. Veel blijft er niet meer van over, maar het uitzicht over het meer is subliem. De gids legt ons uit hoe de mensen hier leven en hoe de jongeren elkaar ontmoeten en uiteindelijk trouwen... hoe groter de radio hoe meer kans een jongen maakt om te trouwen!
Het uitzicht van hierboven is prachtig, we kunnen zelfs in de verte de besneeuwde bergen van Bolivie zien. Rond 5uur begint de zon onder te gaan en de kleuren die vrijkomen zijn echt prachtig. van fel geel naar oranje. Met de zaklampem moeten we nu dezelfde weg omgekeerd doen, en bevroren kom ik terug in het lemen huisje.
We zitten eerst nog even allemaal samen in de keuken, rond het vuur. Veel stelt dit niet voor: een oude kleien brandoven waarop 3 poten staan om het avondeten klaar te maken. Ook deze keer krijgen we soep en rijst met een aardappel/groenten mix. De maaltijden zijn eigenlijk bijna de beste die we tot nu toe gekregen hebben.
Na de maaltijd is het de bedoeling dat we ons aankleden met de traditionele kledij en samen naar de lokale feestzaal gaan om een feeste te bouwen. Het is wel grappig om elkaar zo te zien, maar gelukkig MOET iedereen dit doen en is het dus minder pijnlijk. De muziek begint en al snel staan we samen met onze gastheer en vrouw
de lokale dans te dansen. Man is dat vermoeiend zeg! De Patricio krijgt van ons een pintje en valt in slaap op de bank... Eigenlijk vragen we ons af of de Amantaniers dit eigenlijk wel leuk vinden? Het is wel leuk, maar toch een beetje geforceerd. Tegen halftien is iedereen doodop en keren we terug naar onze huisjes.
We hebben heerlijk geslapen.Stel je voor een wereld zonder autos die voorbijrijden of toeteren...
Na een pover ontbijt (droog brood en een pannekoekje) is het helaas tijd om te vertrekken. Wij hebben ervoor gekozen om onze familie rechtstreeks te betalen, zo zijn we zeker dat ze niet uitgebuit worden door de reisbureaus. We beslissen dan ook om ze wat drinkgeld te geven en dat wordt echt met heel veel dank aangenomen. Anastacia bregt ons terug naar de haven waar we onze tocht naar Taquile verder zetten.
Taquile is een pak toeristischer maar daarom zeker niet minder mooi. Ons hart gaat tekeer als we zien welk pad we moeten volgen om naar boven te gaan, maar het is ons zonder probleem gelukt. Ook hier krijgen we wat uitleg over de lokale bevolking, klederdracht en het eiland zelf. Hij vertelt ons bvb dat ze twee jaar geleden hebben moeten kiezen tussen een nieuw stadshuis en een waterpomp. Hoe vreemd dit ook mag lijken hebben ze gekozen voor een nieuw stadshuis; maw ze hebben nog steeds geen lopend water!
We eten fried fish met rijst en frieten in een lokaal restaurant en beginnen met de afdaling: 500 trappen naar beneden. Dit is niet gezond voor mensen met hoogtevrees zoals A-L, maar met een beetje concentratie geraakt men er wel.
Na 3 uur op de boot, genietend van deze prachtige plaats, komen we aan in Puno en nemen we meteen een warme douche...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten