Machu Picchu: de uitdaging!

Ok, de Berten is tot een regeling kunnen komen met het reisbureau. Ze zijn bereid om ons het hotelnacht in Aguas Calientes te betalen zodat we toch de Machu Picchu kunnen zien. Mag wel voor 620 dollar zeker!

Maandagvoormiddag: we hebben maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk treintickets te bemachtigen om dinsdag in Aguas Calientes te geraken. We nemen dus een taxi richting het station en hopen op twee vrije zitplaatsen. Spijtig genoeg krijgen we te horen dat alle goedkope plaatsen uitverkocht zijn maar dat er nog enkele vrij zijn in een duurdere klasse: de Vistadome. UIteindelijk betalen we 86 dollar voor 2 tickets... maar we hebben ze godverdomme!
Zo snel als we kunnen keren we terug naar het reisbureau om te melden dat we ze hebben gekocht en ze een hotel voor ons kunnen reserveren.
De rest van de dag slenteren we nog wat rond in Cuzco en kopen we nog wat souveniertjes voor de familie en voor onszelf. De zon is vollenbak aan het schijnen, wat het allemaal wel wat aangenamer maakt. sAvonds probeer ik nog wat te eten, maar met alle pillen die ik moet slikken heb ik totaal geen eetlust.

Dinsdag: Eindelijk kunnen we uitchecken en Cuzco voor even verlaten. Na een gewoon (ik zal niet zeggen lekker, want na 5 weken brood met confituur kan dat niet) ontbijt gaan we op zoek naar een taxi die ons naar Ollantaytambo wil voeren, want daar moeten we de trein nemen richting Aguas Calientes. Dit blijkt vlotter te gaan dan verwacht, en voor een kleine 20 euro wil hij ons wel voeren. De rit duurt ongeveer 1u30 en het is weer genieten van het prachtig landschap...
Tegen de middag komen we toe in het dorpje. We profiteren ervan om de kleine Inca-straten te verkennen voordat de bussen met toeristen aankomen. Ook hier is het prachtig weer... maar ik voel me zo belabberd als het maar zijn kan. Gelukkig dat de Berten zo geduldig is en ermee instemt om gewoon ergens in de schaduw te wachten totdat het tijd is om naar het station te gaan.
Het stationnetje heeft iets weg van Parijs, jaren 1920. Het is een klein, romantiesch gebouwtje tussen de bergen. Ons blauw dieseltreintje telt 2 rijtuigen en is redelijk luxueus, we zitten daar tussen allemaal rijke Amerikanen, oehoe!
De rit begint, en stilletjes aan begint de flora te veranderen want we rijden de jungle binnen. Het doet toch iets om van die dikke Tarzan lianen in het echt te zien hoor. Tegen 6 uur komen we aan en er wacht iemand van het hotel op ons. OEF zeg!
Onze kamer ligt net naast de rivier Urubamba, wat een helse lawaai maakt, het zal weer een lange nacht worden. Op zich stelt Aguas Calientes niet veel voor. Het is een grijs stadje die rond het spoor gebouwd is en als doel heeft zo veel mogelijk toeristen op te vangen. Het is wel een noodzakelijke overnachtingsplaats als men zo vroeg mogelijk naar de Machu Picchu wilt.

Woensdag: Gisteren heb ik eindelijk iets kunnen eten en begin ik me wat beter te voelen. Tegen 7 uur smorgens staan we paraat aan de bushalte en vertrekken we naar boven. Zo spannend zeg!! Nu is het alleen nog hopen dat we Simba, onze gids tegenkomen, want hij heeft onze toegangsticketten. Wanneer we boven zijn begint het serieus te regenen en aan de mist te zien zal het niet meteen overgaan. Gelukkig heb ik een paraplu bij ;-)
De spanning loopt op en de eerste groepen die de Inca trail gestapt hebben komen binnen, maar geen enkel spoor van onze Simba te zien... Totdat plots, 2 wandelende oorbellen de Berten aanspreken. Daar is hij, onze Simba, met onze tickets: HOERA we zijn er geraakt!!!! We maken ook meteen kennis met de rest van de groep, die volledig doorweekt, bevroren en uitgeput lijken te zijn. Door de mist hebben ze het bekende panorama van de Machu Picchu niet kunnen zien.

Machu Picchu: we zijn binnen en ontdekken dit wereldwonder. Het is een gigantische stad waar zon 1000 kleine Inca geleefd hebben. Simba verteld ons wat over de gebouwen en de rituelen en na een dik uur mochten we zelf de site verder verkennen. We lopen van deel tot deel en genieten echt van deze plaats. Het moet toch iets geweest zijn zulle... alleen spijtig dat het zoveel regende en dat er zoveel mist was!
Tegen 12 uur hebben we afgesproken met de rest van de groep om samen te gaan eten. De groep bestaat uit 2 andere Belgen, een Hollandse, een Australische, 4 Canadezen en 2 Spanjaarden. Ik heb er alleen nog meer spijt van dat we niet hebben kunnen deelnemen, want naarmate we de mensen leren kennen, blijkt dat het eigenlijk wel klikt.
Na de lunch nemen we de trein weer richting Ollantaytambo en van daar een bus richting Cuzco.

Morgen vliegen we terug naar Lima en is de vakantie stilletjes aan voorbij...