Wat een busrit zeg... Pfff, ge wordt daar van links naar rechts en van voor naar achter gezwierd. Echt lastig. Onderweg passeer je wel een PRACHTIG strandje in de buurt van Tacana. Te mooi voor woorden. Spijtig dat het er zo verlaten is...
Maar dus, we komen in Arequipa aan tegen middernacht en nemen meteen een taxi naar onze Hostal. Blijkt dat er een misverstand is over de dag van aankomst ( ze hadden ons een dag later verwacht) Gelukkig is er nog 1 kamer vrij met twee bedden, dus we kunnen slapen.
Na onze self-made ontbijt gaan we meteen op zoek naar de meest interessante tour, want we willen en zullen de Colca Cañon Trek van 3 dagen doen. Uiteindelijk hebben we die dan ook gevonden en kunnen we ons wat ontspannen.
Arequipa is inderdaad een drukke, doch leuke stad met heel veel toeristen. De kolossale gebouwen zijn in goede staat en de straten zijn netjes onderhouden. De stijl is niet echt Spaans, het is moeilijk om er een bepaalde stijl op te plakken. Arequipa heeft een grote kerk die van de ene kant van de Plaza de Armas naar de andere loopt (wat uniek blijkt te zijn) en de orgel in de kerk is Belgisch. Altijd leuk om dat te vernemen.
We hebben de bevroren mummie Juanita gezien in het museum Santury. Juanita is in de krater van El Misty gevonden en werd geofferd aan de goden om de erupties te laten stoppen. Eigenlijk is het niet echt een mummie want ze beschikt nog over haar vel, echt ongelooflijk. Zo menselijk...
Morgen begint onze trek door de Colca Cañon. om 4 uur smorgens komt de gids ons ophalen en kan het avontuur beginnen.
Tot binnen 3/4 dagen dus.
Vele groetjes
Anne-Lise & Bert
V
zondag 28 september 2008
Verblijf in Nasca
Hoewel Nasca niet op onze verlanglijst stond, hebben we onze planning aangepast. We zitten dus in Nasca. De busrit was op zn minst spectaculair; en dat niet alleen door de zotte toeren van de chauffeurs maar het landschap was geweldig. Midden in de woestijn, zonder niets, en dan plots een mintgroen veld cactussen of een oase. Om nog maar te zwijgen van de zandBERGEN van 1000 meters hoog. Spijtig dat de ruiten van de autobus vuil waren anders hadden we graag fotos genomen.
Op zich stelt Nasca eigelijk weinig voor. Behalve de lijnen (wat zeker niet te onderschatten is), de Chauchilla begraafplaats en de zandbuggy belevenissen valt er hier weinig te beleven. Wij doen enkel de begraafplaats + ateliers van goud en keramiek. De begraafplaats ligt echt in the middle of nowhere, midden in de woestijn. Een 10-tal jaar geleden zijn de mummies door wetenschappers ontdekt. Mmenteel zijn er 13 opgegraven, die in redelijke goede staat zijn. Vooral het haar is in goede staat. Die mannen hadden precies twee meters lange dreadlocks op hun kop staan, maar vooral de kindjes zijn in goede staat gebleven. Eigenlijk is het wel macaber om van dode mensen fotos te nemen, maar ja, wat doe je eraan... dit zie je niet elke dag.
We hebben er een leuk restaurantje gevonden: de Los Angeles. Deze vriendelijke man biedt een goede keuken tegen een eerlijke prijs aan: echt een aanrader.
Onze volgende halte is Arequipa... Naar het schijnt een leuke stad waar heel veel te zien is.
Op zich stelt Nasca eigelijk weinig voor. Behalve de lijnen (wat zeker niet te onderschatten is), de Chauchilla begraafplaats en de zandbuggy belevenissen valt er hier weinig te beleven. Wij doen enkel de begraafplaats + ateliers van goud en keramiek. De begraafplaats ligt echt in the middle of nowhere, midden in de woestijn. Een 10-tal jaar geleden zijn de mummies door wetenschappers ontdekt. Mmenteel zijn er 13 opgegraven, die in redelijke goede staat zijn. Vooral het haar is in goede staat. Die mannen hadden precies twee meters lange dreadlocks op hun kop staan, maar vooral de kindjes zijn in goede staat gebleven. Eigenlijk is het wel macaber om van dode mensen fotos te nemen, maar ja, wat doe je eraan... dit zie je niet elke dag.
We hebben er een leuk restaurantje gevonden: de Los Angeles. Deze vriendelijke man biedt een goede keuken tegen een eerlijke prijs aan: echt een aanrader.
Onze volgende halte is Arequipa... Naar het schijnt een leuke stad waar heel veel te zien is.
Tweede verblijf in Lima
Met pijn in het hart hebben we het noorden van Peru verlaten en keren we terug naar het mistige Lima. Ik begrijp niet hoe mensen hier kunnen leven... Maar ja, het is nu ook wel lente en naar het schijnt zou het in de zomer wat zonniger zijn!
Deze keer verblijven we in een Hostal (HitchHikers) en delen we een badkamer met anderen, wat voor mij een primeur is. Deze hostal is veilig, maar niet echt gezellig. De meeste meubels zijn redelijk uitgeleefd, maar voor 9 dollar krijgen we er een ontbijtje bij.
De echte avonturiers in ons zijn bij deze wakker en we besluiten om zelf (zonder agentschap) een uitstap te organiseren. De ruines van Pachacamac lijken ons hiervoor geschikt. We houden dus de eerste beste taxi tegen die we op straat tegenkomen en vragen hem of we hem voor een uur of 4 kunne huren om ons naar de ruines te brengen, daar te wachten en ons terug te brengen. De man stemt zonder probleem in; dus daar gaan we dan. Met een straattaxi naar een locatie die we niet kennen.
Om de betaalbaan te vermijden rijdt d taxi langs de industriezone van Lima. Verschrikkelijk om te zien in welke omstandigheden deze arme mensen moeten werken, niet moeilijk dat er overal in het land opstanden en betogingen begiinen plaats te vinden: VIVA LA REVOLUCION godverdomme!!
Soit, na ongeveer een uur rijden komen we aan de ruines van Pachacamac aan. Hier stap je van tempel naar tempel en van paleis naar paleis, het circuit duurt ongeveer 2 uur en het is echt wel immens groot. In de verte kan men langs de ene kant verschillende sloppenwijken zien en langs de andere kant(op de tempel van de zon) kan men genieten van een spectaculair zicht op de Stille Oceaan met de rotsen van Pachacamac als kers op de taart.
Na twee uur wandelen (in de woestijn) keren we terug met onze taxi naar Lima en genieten we van lekker Mexicaans eten en een fris pintje.
Deze keer verblijven we in een Hostal (HitchHikers) en delen we een badkamer met anderen, wat voor mij een primeur is. Deze hostal is veilig, maar niet echt gezellig. De meeste meubels zijn redelijk uitgeleefd, maar voor 9 dollar krijgen we er een ontbijtje bij.
De echte avonturiers in ons zijn bij deze wakker en we besluiten om zelf (zonder agentschap) een uitstap te organiseren. De ruines van Pachacamac lijken ons hiervoor geschikt. We houden dus de eerste beste taxi tegen die we op straat tegenkomen en vragen hem of we hem voor een uur of 4 kunne huren om ons naar de ruines te brengen, daar te wachten en ons terug te brengen. De man stemt zonder probleem in; dus daar gaan we dan. Met een straattaxi naar een locatie die we niet kennen.
Om de betaalbaan te vermijden rijdt d taxi langs de industriezone van Lima. Verschrikkelijk om te zien in welke omstandigheden deze arme mensen moeten werken, niet moeilijk dat er overal in het land opstanden en betogingen begiinen plaats te vinden: VIVA LA REVOLUCION godverdomme!!
Soit, na ongeveer een uur rijden komen we aan de ruines van Pachacamac aan. Hier stap je van tempel naar tempel en van paleis naar paleis, het circuit duurt ongeveer 2 uur en het is echt wel immens groot. In de verte kan men langs de ene kant verschillende sloppenwijken zien en langs de andere kant(op de tempel van de zon) kan men genieten van een spectaculair zicht op de Stille Oceaan met de rotsen van Pachacamac als kers op de taart.
Na twee uur wandelen (in de woestijn) keren we terug met onze taxi naar Lima en genieten we van lekker Mexicaans eten en een fris pintje.
maandag 22 september 2008
De Peruaanse Paso
Vandaag gaan we een ranch mat Peruaanse Pasos bezoeken. Dit paardje van 1m55 schofthoogte is een kruising tussen de Andalusier en de Berber (waarschijnlijk door de Spanjaarden geimporteerd) en beschikt over een vierde pas. Dit is een draf pas die lateraal gebeurt ipv diagonaal...
We krijgen eerst de Hacienda te zien en daarna een spetterende show met de 7 jarige Mysterioso. Niet te doen hoeveel kracht er in zon paardje zit. Na wat technische uitleg over het paard, de zadel en de ruiter begint een uitgebreid fotoshoot die uitloopt in een praktische oefening. We mogen zelf even rijden!
Ik moet wel zeggen dat het zalig was om met zon paardje de paso draf te rijden: ge voelt dat dus niet bewegen onder u. Bert is er natuurlijk ook op gekropen, en hij vond het precies ook wel plezant... zie brede glimlach op de fotos.
s Avonds genieten we weer van een lekkere maaltijd in een gezellig restaurantje; en op de weg naar huis komen we toevallig een Peruviaanse man tegen die vanaf december een tijdje Salsa lessen komt geven in Antwerpen... de wereld is klein!
Om 10u30 PM nemen we de bus terug naar Lima en verlaten we het noorden van Peru.
We krijgen eerst de Hacienda te zien en daarna een spetterende show met de 7 jarige Mysterioso. Niet te doen hoeveel kracht er in zon paardje zit. Na wat technische uitleg over het paard, de zadel en de ruiter begint een uitgebreid fotoshoot die uitloopt in een praktische oefening. We mogen zelf even rijden!
Ik moet wel zeggen dat het zalig was om met zon paardje de paso draf te rijden: ge voelt dat dus niet bewegen onder u. Bert is er natuurlijk ook op gekropen, en hij vond het precies ook wel plezant... zie brede glimlach op de fotos.
s Avonds genieten we weer van een lekkere maaltijd in een gezellig restaurantje; en op de weg naar huis komen we toevallig een Peruviaanse man tegen die vanaf december een tijdje Salsa lessen komt geven in Antwerpen... de wereld is klein!
Om 10u30 PM nemen we de bus terug naar Lima en verlaten we het noorden van Peru.
Huaca del Sol y de la Luna + Chan Chan
Vandaag gaan we op stap en beginnen we met de ruines van de tempels Huaca del Sol y de la Luna. Wij krijgen enkel de tempel van de maan te zien daar de andere nog volledig onder het zand verstopt zit. Deze indrukwekkende tempels werden vakkundig door de Michu beschaving gebouwd beginnende rond 600 nC. Wat deze plaats zo indrukwekkend maakt is het feit dat elke Moche generatie een tempel boven en rond de reeds bestaande bouwt. Dit als doel steeds sterker te worden. De Moches hadden geen koning, maar wel een priester die ze aanbaden. Bij elk natuurramp bvb El Niño werden mensen geofferd om de goden te sussen. We hebben geluk gehad om een dergelijke gebeurtenis Live te zien. Net toen onze tour gedaan was kwam een rijke amerikaan toe (wellicht de toekomstige sponsor voor de opzoekingswerken van de andere tempel)... en plots, vanuit he niets komen er strijders, priesters en priesteressen in kostuum te voorschijn. Na een bloedig gevecht wordt de verliezer ter dood veroordeeld en geofferd...!
Chan Chan, onze namiddag activiteit is een 20 vierkante km grote stad die opgericht werd door de Chimu. De stad telt 9 (misschien 10) paleizen die waarschijnlijk voor telkens verschillende koningen werden opgebouwd. Helaas blijft er niet zoveel meer van over, want alles was in zand/klei gebouwd en door de hevige regen werd er veel verwoest. Met een beetje verbeelding is het wel mogelijk om te beseffen hoe groot en prachtig deze gebouwen waren.
Het laatste op het programma is de playa van Huanchaco. EINDELIJK zullen we een leuke strand vol toeristen zien... Viel dat tegen zeg!!!! Het grijze zand stonk er naar rotte vis en de pick-pockets stonden klaar om hun volgende slachtoffer aan te vallen. Het loopt er vol met schooiers en lelijke mensen... Echt geen aanrader.
Gelukkig konden we snel terug naar Trujillo, en na een lekker maaltijd en een fris pintje konden we wat rust gebruiken.
Greetz A-L v
Chan Chan, onze namiddag activiteit is een 20 vierkante km grote stad die opgericht werd door de Chimu. De stad telt 9 (misschien 10) paleizen die waarschijnlijk voor telkens verschillende koningen werden opgebouwd. Helaas blijft er niet zoveel meer van over, want alles was in zand/klei gebouwd en door de hevige regen werd er veel verwoest. Met een beetje verbeelding is het wel mogelijk om te beseffen hoe groot en prachtig deze gebouwen waren.
Het laatste op het programma is de playa van Huanchaco. EINDELIJK zullen we een leuke strand vol toeristen zien... Viel dat tegen zeg!!!! Het grijze zand stonk er naar rotte vis en de pick-pockets stonden klaar om hun volgende slachtoffer aan te vallen. Het loopt er vol met schooiers en lelijke mensen... Echt geen aanrader.
Gelukkig konden we snel terug naar Trujillo, en na een lekker maaltijd en een fris pintje konden we wat rust gebruiken.
Greetz A-L v
Trujillo
Na een lange, zware en slapeloze nacht op de bus, komen we eindelijk aan in Trujillo. Dit iets meer exotisch koloniaal stadje is gelegen in het noorden van Peru, op ongeveer een 15-tal km van de kust (Huanchaco). We kunnen zonder probleem een tweepersoonskamer verkrijgen in Hostal Colonial waar we meteen gebruik van maken om wat bij te slapen en eindelijk een warme douche te nemen: na 4 dagen!
In de namiddag verkennen we het oude centrum van Trujillo. Dit bestaat uit vrolijk gekleurde oude Spaanse huizen (net als Cuba) en mooi verzorgde kerken en straten. Ook hier is de Plaza de Armas het hartje van de stad. De mensen hier zijn toch wel wat rijker dan in de andere plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben, en dit maakt het allemaal wat levendiger en aangenamer. We boeken ook onze trips voor de komende 2dagen. Morgen naar de Michu Tempels van de zon en de maan (Huaca del sol y de la luna) en naar de pre-Columbiaanse site Chan Chan. We gaan dan ook meteen op zoek naar de goedkoopste bustickets om daarna terug te rijden naar Lima.
In de namiddag verkennen we het oude centrum van Trujillo. Dit bestaat uit vrolijk gekleurde oude Spaanse huizen (net als Cuba) en mooi verzorgde kerken en straten. Ook hier is de Plaza de Armas het hartje van de stad. De mensen hier zijn toch wel wat rijker dan in de andere plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben, en dit maakt het allemaal wat levendiger en aangenamer. We boeken ook onze trips voor de komende 2dagen. Morgen naar de Michu Tempels van de zon en de maan (Huaca del sol y de la luna) en naar de pre-Columbiaanse site Chan Chan. We gaan dan ook meteen op zoek naar de goedkoopste bustickets om daarna terug te rijden naar Lima.
donderdag 18 september 2008
Huaraz: laatste dag
Ja, na enkele misverstanden betreffende de prijs van de trekking "Laguna 69" hebben we beslist om niet opgelicht te worden en de trekking te laten voor wat het is. Daardoor vertrekken we deze avond (nacht) naar Trujillo.
Vandaag hadden we dus niet echt veel om handen en hebben we letterlijk gehangen in dit gezellig stadje... van bank naar bank en pub naar pub. Er zijn ons 3 dingen opgevallen:
- er worden mensen betaald om de duiven van de Plaza de Armas weg te jagen door middel van een fluitje
- dat de dagindeling van veel Peruvianen eruit ziet zoals de onze: gewoon rondhangen, zonder echt een doel te hebben
- er is hier enorm veel armoede:
We hebben de kans gehad om een lokale markt te zien... en dan vooral de huisjes achter de kraampjes. Echt verschrikkelijk in welke omstandigheden de meesten hier overleven.
Straks eindigen we onze dag met een lekkere maaltijd (althans voor de Berten, want ik heb een trui/poncho gekocht en moet daardoor toekomen met een kommetje soep :-)
Tot later V
Vandaag hadden we dus niet echt veel om handen en hebben we letterlijk gehangen in dit gezellig stadje... van bank naar bank en pub naar pub. Er zijn ons 3 dingen opgevallen:
- er worden mensen betaald om de duiven van de Plaza de Armas weg te jagen door middel van een fluitje
- dat de dagindeling van veel Peruvianen eruit ziet zoals de onze: gewoon rondhangen, zonder echt een doel te hebben
- er is hier enorm veel armoede:
We hebben de kans gehad om een lokale markt te zien... en dan vooral de huisjes achter de kraampjes. Echt verschrikkelijk in welke omstandigheden de meesten hier overleven.
Straks eindigen we onze dag met een lekkere maaltijd (althans voor de Berten, want ik heb een trui/poncho gekocht en moet daardoor toekomen met een kommetje soep :-)
Tot later V
Chavin de Huantar
Anne-Lise spreekt: (ben m'n paswoord vergeten)
Vandaag gaan we een uitstapje doen naar de ruines van Chavin de Huantar. We konden geen engelse gids te pakken krijgen, dus dan hebben we maar voor spaans gekozen...
Wat de Berten nog niet vermeld heeft is dat onze hostal niet beschikt over warm water. Voor 13$ per nacht mag een mens natuurlijk niet teveel verwachten, maar toch!
Om 9u00 stonden we klaar om te vertrekken. Eerst nog enkele rijkere toeristen ophalen met de minibus en hop met de geit.
Wat een uitzicht op de bergen en wat een spanning wanneer de chauffeur vakkundig elke put in de weg probeert te vermijden zonder de tegenliggers te raken. En om eerlijk te zijn, was de baan 1 grote put :-)
Na ongeveer 2 uur rijden, komen we aan een "tank station zonder benzine" aan bij een meer. Daar kunnen we even onze benen strekken en genieten van een warme coca thee.
De volgende uitdaging is om de bus weer in gang te krijgen... gelukkig hebben we sterke mannen mee die de bus in gang duwen.
De tweede uitdaging: de baan is op een gegeven moment weggeblazen waardoor we door de rivier moeten om verder te kunnen. OK!!!
Eens aangekomen kan ons bezoek aan de ruine beginnen. AMAI wat een gebouw zeg!! Die mannen wisten hoe ze met bakstenen moesten omgaan. UItendelijk blijkt dat de ruines die we zien maar 1/3 zijn van wat deze site ooit geweest is. Echt wel de moeite waard (de fotos volgen wel).
Na het bezoek krijgen we even de tijd om in een lokale restaurant iets te eten... wij hadden een lunchpakket mee, die we op de Plaza de Armas gevreten hebben; het was al 3 uur PM.
Het volgende op het programma is het Nationaal Museum van Chavin die deels gesponsord is door de jappen. Hier kan men verschillende beelden en andere spullen bewonderen die opgegraven werden.
De tijd is dan aangebroken om terug richting Huaraz te rijden; gelukkig wordt het donker, waardoor we de baan niet meer zien en wat kunnen ontspannen en slapen.
Rond 19u30 komen we aan en gaan we rechtstreeks ETEN: vis voor mij en biefstuk voor Bert... HEERLIJK!
Vandaag gaan we een uitstapje doen naar de ruines van Chavin de Huantar. We konden geen engelse gids te pakken krijgen, dus dan hebben we maar voor spaans gekozen...
Wat de Berten nog niet vermeld heeft is dat onze hostal niet beschikt over warm water. Voor 13$ per nacht mag een mens natuurlijk niet teveel verwachten, maar toch!
Om 9u00 stonden we klaar om te vertrekken. Eerst nog enkele rijkere toeristen ophalen met de minibus en hop met de geit.
Wat een uitzicht op de bergen en wat een spanning wanneer de chauffeur vakkundig elke put in de weg probeert te vermijden zonder de tegenliggers te raken. En om eerlijk te zijn, was de baan 1 grote put :-)
Na ongeveer 2 uur rijden, komen we aan een "tank station zonder benzine" aan bij een meer. Daar kunnen we even onze benen strekken en genieten van een warme coca thee.
De volgende uitdaging is om de bus weer in gang te krijgen... gelukkig hebben we sterke mannen mee die de bus in gang duwen.
De tweede uitdaging: de baan is op een gegeven moment weggeblazen waardoor we door de rivier moeten om verder te kunnen. OK!!!
Eens aangekomen kan ons bezoek aan de ruine beginnen. AMAI wat een gebouw zeg!! Die mannen wisten hoe ze met bakstenen moesten omgaan. UItendelijk blijkt dat de ruines die we zien maar 1/3 zijn van wat deze site ooit geweest is. Echt wel de moeite waard (de fotos volgen wel).
Na het bezoek krijgen we even de tijd om in een lokale restaurant iets te eten... wij hadden een lunchpakket mee, die we op de Plaza de Armas gevreten hebben; het was al 3 uur PM.
Het volgende op het programma is het Nationaal Museum van Chavin die deels gesponsord is door de jappen. Hier kan men verschillende beelden en andere spullen bewonderen die opgegraven werden.
De tijd is dan aangebroken om terug richting Huaraz te rijden; gelukkig wordt het donker, waardoor we de baan niet meer zien en wat kunnen ontspannen en slapen.
Rond 19u30 komen we aan en gaan we rechtstreeks ETEN: vis voor mij en biefstuk voor Bert... HEERLIJK!
dinsdag 16 september 2008
Huaraz
Onze eerste dag in Huaraz zal vooral dienen om te acclimatiseren aan de hoogte en we hebben dit echt wel nodig. Mijn hoofdpijn is weg, maar de druk op mijn ogen is er nog. Bij Anne-Lise is het de hoofdpijn en de druk er nog. We nemen nog een diamox. Bij het minste dat we doen, zuchten we al. Ongelooflijk¡ We gaan op zoek naar een goede plaats om te ontbijten. We kunnen buiten ontbijten, want de zon schijnt prachtig. Het is de eerste keer, want de vorige dagen was het mistig. Voor 4 dollar per persoon hebben we een amerikaans ontbijt, toastjes, ei, confituur, boter en een coca-thee. Daarna gaan we het stadje verkennen en eindelijk zien we peruanen in traditionele klederdracht. We gaan ook op zoek naar een tour operator dat ons een goede trekking kan aanbieden. Maar al snelt blijkt, dat het ons wat gaat kosten. Want er zijn niet zoveel toeristen meer om de kosten mee te delen. In de namiddag krijgt Anne-Lise plots heel veel last van buik krampen. Hopelijk heeft ze nog geen last van diarree, maar dat is nog afwachten. Momenteel ligt ze in haar bed te rusten. Morgen vertrekken we op daguitstap naar de oude site van Chavin de Huantar. We hebben ook al beslist om Baranca uit ons schema te halen, want er is niet zoveel te zien. Dus we zullen vroeger in Lima aankomen.
Bus rit naar Huaraz
Om 9 uur vertrekken we met een luxe bus naar Huaraz. Dit berg dorpje ligt op 3200 meter en we komen van zee niveau. Dus we hebben allebei schrik om hoogte ziekte te hebben. De rit naar Huaraz gaat 8 duren en we stoppen niet onderweg. Ze spelen op de bus constant films, wat echt vermoeiend is en irriterend. We rijden langs te kust strook van Peru en dit is zo dor als woestijn. Af en toe komt er eens een vruchtbaar stukje te voorschijn. Na 200km kust strook rijden we de bergen in. En dit blijkt nog eens 200 km te zijn. In Huaraz aangekomen, komen we echt suf, gedesorienteerd en met hoofdpijn uit de bus. Wat blijkt¡ We hebben last van hoogte ziekte. Dan is het nog een hotel zoeken om de nacht door te brengen. Gelukkig zijn er in het eerste hotel, dat we uitgezocht hebben, nog kamers vrij en zijn ze deftig. We kruipen beide om 18 uur in ons bed, want we kunnen echt niet meer van de hoofdpijn en de druk op onze ogen. We slapen wel 13 uur.
Lima verkennen
Zondag ochtend nemen we de taxi naar het oude centrum van Lima. We nemen een officiele taxi, want er rijden blijkbaar ook onveilige taxi´s rond. Gelukkig heeft de taxi chauffeur van de luchthaven ons hiervoor gewaarschuwd. De rit naar het oude centrum kijkt Anne-Lise haar ogen uit en komt de echt cultuur shock tot leven. Ze beseft dat je beter in sommige wijken niet als toerist komt. Als we op de Plaza De Armas aankomen loopt heel wat politie te waken over de veiligheid, zelfs het leger staat zwaargewapend met tanks op het plein paraat. Ik voel me wel redelijk veilig in het oude centrum, maar Anne-Lise nog altijd niet. De gebouwen rond het plein zijn indrukwekkende koloniale gebouwen en ook het presidentieel paleis staat hier. In de namiddag moet we ervoor zorgen dat we bus tickets hebben naar Huaraz en we ook nog onze vliegtuigtickets gaan afhalen bij Jean-Paul in de Safe In Lima hostal. We genieten ook nog van een goede wandeling op de Malecon van Miraflores. Wat blijkt je kan daar een paragliding sprong doen aan 70 euro. Ik vind dit een beetje te veel en ik vind het ook een beetje te gevaarlijk om van de klif te springen. Het is wel een duo sprong, maar toch liever (nog) niet. We kruipen heel vroeg in ons bed, want de lange vlucht zit nog in onze benen en ´s anderdaags hebben we een bus rit van 8 uur voor de boeg.
Vertrek naar Peru
Eindelijk, na maanden uitgekeken te hebben naar onze reis naar peru, is het zover. Om half zes stond onze taxi Nadine aan onze deur om ons naar het station in Denderleeuw te voeren. Om 7 uur kwamen we aan op de luchthaven. Wat bleek¡ Niets te vroeg, want er stond al een enorme lijn te wachten om in te checken. Ze checkten ons ook direct in voor onze vlucht van Atlanta naar Lima. Gelukkig blijkt achteraf. Aan de security check word Anne-Lise gefouilleerd als of ze een bandiet is, maar dan ook niets word overgeslagen. Ze vinden niets. Met 20 minuten vertraging vertrok ons vliegtuig naar Atlanta. Op het vliegtuig blijkt dat er 2 gezinnen met elke een kindje van een jaar de rij naast ons zitten, maar al bij al viel het goed mee. Na 10 vermoeiende uren kwamen we aan in Atlanta. Daar konden we snel nog eventjes tot rust komen in een mexicaanse pub. Toen we aan het vliegtuig kwamen blijkt dat de vlucht overboekt is. Gelukkig waren we in Brussel al ingecheckt, maar dit blijkt blijkbaar ook geen zekerheid te geven. Want een koppel werd geweigerd en zij hadden ook al hun zetel nummers. Nog 6 uur vliegen naar Lima. In Lima vinden we al onze bagage terug, maar de pick-up van ons hotel is er niet :-(. Dus toch maar een taxi naar het hotel. We kregen een vriendelijk peruaan te pakken, die ons verschillende veiligheid tips geeft. Bijvoorbeeld: Bagage niet zichtbaar plaatsen in de taxi, dus tussen je voeten, na 18 uur niet meer op straat lopen in het oude centrum van lima. In de wijk miraflores, waar wij overnachten kan dit blijkbaar wel nog. Maar Anne-Lise heeft toch haar bedenkingen daarbij. Om 1 uur ´s nachts kunnen we eindelijk gaan slapen. Alle slapen is er niet veel bij, want het is eigenlijk al terug ochtend voor ons in Belgie.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
