Ok, de Berten is tot een regeling kunnen komen met het reisbureau. Ze zijn bereid om ons het hotelnacht in Aguas Calientes te betalen zodat we toch de Machu Picchu kunnen zien. Mag wel voor 620 dollar zeker!
Maandagvoormiddag: we hebben maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk treintickets te bemachtigen om dinsdag in Aguas Calientes te geraken. We nemen dus een taxi richting het station en hopen op twee vrije zitplaatsen. Spijtig genoeg krijgen we te horen dat alle goedkope plaatsen uitverkocht zijn maar dat er nog enkele vrij zijn in een duurdere klasse: de Vistadome. UIteindelijk betalen we 86 dollar voor 2 tickets... maar we hebben ze godverdomme!
Zo snel als we kunnen keren we terug naar het reisbureau om te melden dat we ze hebben gekocht en ze een hotel voor ons kunnen reserveren.
De rest van de dag slenteren we nog wat rond in Cuzco en kopen we nog wat souveniertjes voor de familie en voor onszelf. De zon is vollenbak aan het schijnen, wat het allemaal wel wat aangenamer maakt. sAvonds probeer ik nog wat te eten, maar met alle pillen die ik moet slikken heb ik totaal geen eetlust.
Dinsdag: Eindelijk kunnen we uitchecken en Cuzco voor even verlaten. Na een gewoon (ik zal niet zeggen lekker, want na 5 weken brood met confituur kan dat niet) ontbijt gaan we op zoek naar een taxi die ons naar Ollantaytambo wil voeren, want daar moeten we de trein nemen richting Aguas Calientes. Dit blijkt vlotter te gaan dan verwacht, en voor een kleine 20 euro wil hij ons wel voeren. De rit duurt ongeveer 1u30 en het is weer genieten van het prachtig landschap...
Tegen de middag komen we toe in het dorpje. We profiteren ervan om de kleine Inca-straten te verkennen voordat de bussen met toeristen aankomen. Ook hier is het prachtig weer... maar ik voel me zo belabberd als het maar zijn kan. Gelukkig dat de Berten zo geduldig is en ermee instemt om gewoon ergens in de schaduw te wachten totdat het tijd is om naar het station te gaan.
Het stationnetje heeft iets weg van Parijs, jaren 1920. Het is een klein, romantiesch gebouwtje tussen de bergen. Ons blauw dieseltreintje telt 2 rijtuigen en is redelijk luxueus, we zitten daar tussen allemaal rijke Amerikanen, oehoe!
De rit begint, en stilletjes aan begint de flora te veranderen want we rijden de jungle binnen. Het doet toch iets om van die dikke Tarzan lianen in het echt te zien hoor. Tegen 6 uur komen we aan en er wacht iemand van het hotel op ons. OEF zeg!
Onze kamer ligt net naast de rivier Urubamba, wat een helse lawaai maakt, het zal weer een lange nacht worden. Op zich stelt Aguas Calientes niet veel voor. Het is een grijs stadje die rond het spoor gebouwd is en als doel heeft zo veel mogelijk toeristen op te vangen. Het is wel een noodzakelijke overnachtingsplaats als men zo vroeg mogelijk naar de Machu Picchu wilt.
Woensdag: Gisteren heb ik eindelijk iets kunnen eten en begin ik me wat beter te voelen. Tegen 7 uur smorgens staan we paraat aan de bushalte en vertrekken we naar boven. Zo spannend zeg!! Nu is het alleen nog hopen dat we Simba, onze gids tegenkomen, want hij heeft onze toegangsticketten. Wanneer we boven zijn begint het serieus te regenen en aan de mist te zien zal het niet meteen overgaan. Gelukkig heb ik een paraplu bij ;-)
De spanning loopt op en de eerste groepen die de Inca trail gestapt hebben komen binnen, maar geen enkel spoor van onze Simba te zien... Totdat plots, 2 wandelende oorbellen de Berten aanspreken. Daar is hij, onze Simba, met onze tickets: HOERA we zijn er geraakt!!!! We maken ook meteen kennis met de rest van de groep, die volledig doorweekt, bevroren en uitgeput lijken te zijn. Door de mist hebben ze het bekende panorama van de Machu Picchu niet kunnen zien.
Machu Picchu: we zijn binnen en ontdekken dit wereldwonder. Het is een gigantische stad waar zon 1000 kleine Inca geleefd hebben. Simba verteld ons wat over de gebouwen en de rituelen en na een dik uur mochten we zelf de site verder verkennen. We lopen van deel tot deel en genieten echt van deze plaats. Het moet toch iets geweest zijn zulle... alleen spijtig dat het zoveel regende en dat er zoveel mist was!
Tegen 12 uur hebben we afgesproken met de rest van de groep om samen te gaan eten. De groep bestaat uit 2 andere Belgen, een Hollandse, een Australische, 4 Canadezen en 2 Spanjaarden. Ik heb er alleen nog meer spijt van dat we niet hebben kunnen deelnemen, want naarmate we de mensen leren kennen, blijkt dat het eigenlijk wel klikt.
Na de lunch nemen we de trein weer richting Ollantaytambo en van daar een bus richting Cuzco.
Morgen vliegen we terug naar Lima en is de vakantie stilletjes aan voorbij...
donderdag 16 oktober 2008
maandag 13 oktober 2008
Bollywood: met loeiende sirenes doorheen cuzco ...
Met spijt in het hart kunnen we niet aan de Inca-trail beginnen, want ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
vrijdag 10 oktober 2008
Salineras en Moray
Vandaag gaan we samen met onze gids / taxi chauffeur 2 sites bezoeken:
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
De Heilige Vallei
Onze tocht door de Heilige Vallei begint met een halte aan een lokaal marktje tussen Cuzco en Pisac. Het doel is natuurlijk souvenirs te kopen voor het thuisfront. De mensen zijn hier redelijk opdringerig maar we laten ons niet doen. Geen souvenirs :-)
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Cuzco
Na een eerste 2slechte2 ervaring te hebben gehad in Cuzco besluiten we om positief te blijven en de stad te gaan verkennen.
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
woensdag 8 oktober 2008
Cuzco nacht 1: de HEL
Onze laatste busrit leidt ons naar Cuzco, de Inka hoofdstad van Peru.
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Titicacameer: de Uros-eilanden, Amantani en Taquile
Onze tweedaagse avontuur op het Titicacameer gaat van start! Na een stevig ontbijt in de hostal komt de gids ons oppikken en rijden we naar de haven van Puno(onze groep bestaat uit een 20 tal jongeren waarvan wij de enige belgen zijn).
We nemen plaats in een typisch toeristenbootje en varen eerst een halfuurtje richting de Uros Eilanden. Wat deze eilanden speciaal maakt is dat ze uit riet (totoras) gemaakt zijn en drijven op het water. Zo een eiland gaat ongeveer 15 jaar mee, maar jaarlijks wordt de bovenste laag vervangen door vers riet. De mensen leven er nog steeds zoals vroeger in traditionele kledij en rieten huisjes. De "baas" van het eilandje nodigt ons dan uit in zn huisje en probeert ons natuurlijk van alles te verkopen... maar gelukkig laten we ons niet doen (nie moeilijk; A-L beheert het budget ;-)
Ok, we varen nu ongeveer 2u30 richting Amantani. Het meer begint steeds woeliger te worden waardoor Anne-Lise als het ware zeeziek wordt (dat er ook nog bij!) maar soit, we bereiken het eiland zonder dramas.
We worden in groepen van 2, 3 of 4 verdeeld en voorgesteld aan onze gast families. Wij verblijven bij Anastacia en Patricio. Na een helse klim naar boven bereiken we eindelijk het huisje van onze familie. Die bestaat uit 4 lemen gebouwen: een stal voor de schapen, een eet-keuken plaats, een slaapplaats uit twee verdiepingen en het 4de weten we niet. We krijgen een halfuurtje vrij om bij te komen en daarna kunnen we genieten van een lekkere lunch: eerst soep en daarna rijst met patatjes. Om 4 uur hebben we afgesproken aan het voetbalveld om de tempel van Pachapapa (vader aarde) te bezoeken. Anne-Lise voelt zich niet zo goed door de hoogte en beslist bij de familie te blijven...
Opmerking A-L: ik heb totaal geen spijt van deze keuze omdat ik met Patricio wat heb kunnen werken op de boerderij en wat gekletst heb in de "keuken" met Anastacia.
Na een helse klim van 3870 naar 4120 meter kom ik (Bert) aan aan de tempel van Pachapapa. Veel blijft er niet meer van over, maar het uitzicht over het meer is subliem. De gids legt ons uit hoe de mensen hier leven en hoe de jongeren elkaar ontmoeten en uiteindelijk trouwen... hoe groter de radio hoe meer kans een jongen maakt om te trouwen!
Het uitzicht van hierboven is prachtig, we kunnen zelfs in de verte de besneeuwde bergen van Bolivie zien. Rond 5uur begint de zon onder te gaan en de kleuren die vrijkomen zijn echt prachtig. van fel geel naar oranje. Met de zaklampem moeten we nu dezelfde weg omgekeerd doen, en bevroren kom ik terug in het lemen huisje.
We zitten eerst nog even allemaal samen in de keuken, rond het vuur. Veel stelt dit niet voor: een oude kleien brandoven waarop 3 poten staan om het avondeten klaar te maken. Ook deze keer krijgen we soep en rijst met een aardappel/groenten mix. De maaltijden zijn eigenlijk bijna de beste die we tot nu toe gekregen hebben.
Na de maaltijd is het de bedoeling dat we ons aankleden met de traditionele kledij en samen naar de lokale feestzaal gaan om een feeste te bouwen. Het is wel grappig om elkaar zo te zien, maar gelukkig MOET iedereen dit doen en is het dus minder pijnlijk. De muziek begint en al snel staan we samen met onze gastheer en vrouw
de lokale dans te dansen. Man is dat vermoeiend zeg! De Patricio krijgt van ons een pintje en valt in slaap op de bank... Eigenlijk vragen we ons af of de Amantaniers dit eigenlijk wel leuk vinden? Het is wel leuk, maar toch een beetje geforceerd. Tegen halftien is iedereen doodop en keren we terug naar onze huisjes.
We hebben heerlijk geslapen.Stel je voor een wereld zonder autos die voorbijrijden of toeteren...
Na een pover ontbijt (droog brood en een pannekoekje) is het helaas tijd om te vertrekken. Wij hebben ervoor gekozen om onze familie rechtstreeks te betalen, zo zijn we zeker dat ze niet uitgebuit worden door de reisbureaus. We beslissen dan ook om ze wat drinkgeld te geven en dat wordt echt met heel veel dank aangenomen. Anastacia bregt ons terug naar de haven waar we onze tocht naar Taquile verder zetten.
Taquile is een pak toeristischer maar daarom zeker niet minder mooi. Ons hart gaat tekeer als we zien welk pad we moeten volgen om naar boven te gaan, maar het is ons zonder probleem gelukt. Ook hier krijgen we wat uitleg over de lokale bevolking, klederdracht en het eiland zelf. Hij vertelt ons bvb dat ze twee jaar geleden hebben moeten kiezen tussen een nieuw stadshuis en een waterpomp. Hoe vreemd dit ook mag lijken hebben ze gekozen voor een nieuw stadshuis; maw ze hebben nog steeds geen lopend water!
We eten fried fish met rijst en frieten in een lokaal restaurant en beginnen met de afdaling: 500 trappen naar beneden. Dit is niet gezond voor mensen met hoogtevrees zoals A-L, maar met een beetje concentratie geraakt men er wel.
Na 3 uur op de boot, genietend van deze prachtige plaats, komen we aan in Puno en nemen we meteen een warme douche...
We nemen plaats in een typisch toeristenbootje en varen eerst een halfuurtje richting de Uros Eilanden. Wat deze eilanden speciaal maakt is dat ze uit riet (totoras) gemaakt zijn en drijven op het water. Zo een eiland gaat ongeveer 15 jaar mee, maar jaarlijks wordt de bovenste laag vervangen door vers riet. De mensen leven er nog steeds zoals vroeger in traditionele kledij en rieten huisjes. De "baas" van het eilandje nodigt ons dan uit in zn huisje en probeert ons natuurlijk van alles te verkopen... maar gelukkig laten we ons niet doen (nie moeilijk; A-L beheert het budget ;-)
Ok, we varen nu ongeveer 2u30 richting Amantani. Het meer begint steeds woeliger te worden waardoor Anne-Lise als het ware zeeziek wordt (dat er ook nog bij!) maar soit, we bereiken het eiland zonder dramas.
We worden in groepen van 2, 3 of 4 verdeeld en voorgesteld aan onze gast families. Wij verblijven bij Anastacia en Patricio. Na een helse klim naar boven bereiken we eindelijk het huisje van onze familie. Die bestaat uit 4 lemen gebouwen: een stal voor de schapen, een eet-keuken plaats, een slaapplaats uit twee verdiepingen en het 4de weten we niet. We krijgen een halfuurtje vrij om bij te komen en daarna kunnen we genieten van een lekkere lunch: eerst soep en daarna rijst met patatjes. Om 4 uur hebben we afgesproken aan het voetbalveld om de tempel van Pachapapa (vader aarde) te bezoeken. Anne-Lise voelt zich niet zo goed door de hoogte en beslist bij de familie te blijven...
Opmerking A-L: ik heb totaal geen spijt van deze keuze omdat ik met Patricio wat heb kunnen werken op de boerderij en wat gekletst heb in de "keuken" met Anastacia.
Na een helse klim van 3870 naar 4120 meter kom ik (Bert) aan aan de tempel van Pachapapa. Veel blijft er niet meer van over, maar het uitzicht over het meer is subliem. De gids legt ons uit hoe de mensen hier leven en hoe de jongeren elkaar ontmoeten en uiteindelijk trouwen... hoe groter de radio hoe meer kans een jongen maakt om te trouwen!
Het uitzicht van hierboven is prachtig, we kunnen zelfs in de verte de besneeuwde bergen van Bolivie zien. Rond 5uur begint de zon onder te gaan en de kleuren die vrijkomen zijn echt prachtig. van fel geel naar oranje. Met de zaklampem moeten we nu dezelfde weg omgekeerd doen, en bevroren kom ik terug in het lemen huisje.
We zitten eerst nog even allemaal samen in de keuken, rond het vuur. Veel stelt dit niet voor: een oude kleien brandoven waarop 3 poten staan om het avondeten klaar te maken. Ook deze keer krijgen we soep en rijst met een aardappel/groenten mix. De maaltijden zijn eigenlijk bijna de beste die we tot nu toe gekregen hebben.
Na de maaltijd is het de bedoeling dat we ons aankleden met de traditionele kledij en samen naar de lokale feestzaal gaan om een feeste te bouwen. Het is wel grappig om elkaar zo te zien, maar gelukkig MOET iedereen dit doen en is het dus minder pijnlijk. De muziek begint en al snel staan we samen met onze gastheer en vrouw
de lokale dans te dansen. Man is dat vermoeiend zeg! De Patricio krijgt van ons een pintje en valt in slaap op de bank... Eigenlijk vragen we ons af of de Amantaniers dit eigenlijk wel leuk vinden? Het is wel leuk, maar toch een beetje geforceerd. Tegen halftien is iedereen doodop en keren we terug naar onze huisjes.
We hebben heerlijk geslapen.Stel je voor een wereld zonder autos die voorbijrijden of toeteren...
Na een pover ontbijt (droog brood en een pannekoekje) is het helaas tijd om te vertrekken. Wij hebben ervoor gekozen om onze familie rechtstreeks te betalen, zo zijn we zeker dat ze niet uitgebuit worden door de reisbureaus. We beslissen dan ook om ze wat drinkgeld te geven en dat wordt echt met heel veel dank aangenomen. Anastacia bregt ons terug naar de haven waar we onze tocht naar Taquile verder zetten.
Taquile is een pak toeristischer maar daarom zeker niet minder mooi. Ons hart gaat tekeer als we zien welk pad we moeten volgen om naar boven te gaan, maar het is ons zonder probleem gelukt. Ook hier krijgen we wat uitleg over de lokale bevolking, klederdracht en het eiland zelf. Hij vertelt ons bvb dat ze twee jaar geleden hebben moeten kiezen tussen een nieuw stadshuis en een waterpomp. Hoe vreemd dit ook mag lijken hebben ze gekozen voor een nieuw stadshuis; maw ze hebben nog steeds geen lopend water!
We eten fried fish met rijst en frieten in een lokaal restaurant en beginnen met de afdaling: 500 trappen naar beneden. Dit is niet gezond voor mensen met hoogtevrees zoals A-L, maar met een beetje concentratie geraakt men er wel.
Na 3 uur op de boot, genietend van deze prachtige plaats, komen we aan in Puno en nemen we meteen een warme douche...
vrijdag 3 oktober 2008
Puno
De busrit was op zn minst onaangenaam: deels door de bochten en deels door de hoogte die we nu bereiken. Puno aan het Titicacameer, wat op een hoogte van 3800 meter ligt en meteen ook de hoogst bevaren meer ter wereld is.
Wanneer we van de bus afstappen zijn we allebei wat gedesorienteerd en doordat de Berten niet op de bus kan plassen voelt hij zich plots niet goed en wordt hij als het ware doorzichtig. We komen even op adem en nemen dan een mototaxi naar de hostal die we uitgekozen hebben. We slapen nog steeds in aparte bedden maar we hebben wel warm water en een prive badkamer.
Ik heb enorm veel last van de hoogte, ik voel me duizelig en heb enorm veel hoofdpijn. Maar opgeven staat niet in mn woordenboek, dus na een kleine middagdutje gaan we op zoek naar een plaats om te eten. Tegen 9 uur lig ik te ronken als een varken en leest de Berten nog even in zn boekje.
Deze eerste nacht in Puno was heerlijk, en mocht het ontbijt niet inbegrepen zijn hadden we zeker tot 10 uur in ons nest gelegen. De cafetarie van het hotel bevindt zich op de 5de verdieping waardoor we 2 verdiepingen hoger moeten. Dit is echt HEL voor mij. Mijn kop draait en ik voel me echt niet goed. Gelukkig heeft de Berten er geen last van en moet hij voor ons nadenken.
Na een heerlijk ontbijt (brood-boter-aardbeienconfituur) gaan we de stad verkennen. Ons eerste indruk van Puno was nogal teleurstellend, maar eens je in de straatjes begint te wandelen valt het heel goed mee. De Plaza de Armas en de kerk zijn goed onderhouden en de gebouwen mogen zeker gezien worden.
We boeken een 2 daagse trip op de eilanden van het Titicacameer. Daar zullen we overnachten bij een lokale familie, een tempel gaan bezoeken en traditioneel dansen.
Hasta Luego V
PS: we zullen proberen de volgende keer fotos op de blog te zetten
Wanneer we van de bus afstappen zijn we allebei wat gedesorienteerd en doordat de Berten niet op de bus kan plassen voelt hij zich plots niet goed en wordt hij als het ware doorzichtig. We komen even op adem en nemen dan een mototaxi naar de hostal die we uitgekozen hebben. We slapen nog steeds in aparte bedden maar we hebben wel warm water en een prive badkamer.
Ik heb enorm veel last van de hoogte, ik voel me duizelig en heb enorm veel hoofdpijn. Maar opgeven staat niet in mn woordenboek, dus na een kleine middagdutje gaan we op zoek naar een plaats om te eten. Tegen 9 uur lig ik te ronken als een varken en leest de Berten nog even in zn boekje.
Deze eerste nacht in Puno was heerlijk, en mocht het ontbijt niet inbegrepen zijn hadden we zeker tot 10 uur in ons nest gelegen. De cafetarie van het hotel bevindt zich op de 5de verdieping waardoor we 2 verdiepingen hoger moeten. Dit is echt HEL voor mij. Mijn kop draait en ik voel me echt niet goed. Gelukkig heeft de Berten er geen last van en moet hij voor ons nadenken.
Na een heerlijk ontbijt (brood-boter-aardbeienconfituur) gaan we de stad verkennen. Ons eerste indruk van Puno was nogal teleurstellend, maar eens je in de straatjes begint te wandelen valt het heel goed mee. De Plaza de Armas en de kerk zijn goed onderhouden en de gebouwen mogen zeker gezien worden.
We boeken een 2 daagse trip op de eilanden van het Titicacameer. Daar zullen we overnachten bij een lokale familie, een tempel gaan bezoeken en traditioneel dansen.
Hasta Luego V
PS: we zullen proberen de volgende keer fotos op de blog te zetten
Colca Cañon Trek
AHA mensen, vandaag maandag 28 september 2008 moeten we om 4u30 uit ons bed, want om 5 uur komt de gids ons oppikken en dan begint onze allereerste trekking in Peru: De Colca Cañon!!
De Colca Cañon is de tweede diepste Cañon ter wereld en is 2 maal zo diep als de Grand Cañon... en wij betalen ervoor om helemaal naar beneden te gaan en weer helemaal naar boven te klauteren: zot zijn doet geen zeer (eigenlijk wel, maar soit)
Dus nadat iedereen opgepikt is rijden we een kleine 3 uur naar het bergstadje Chivay. Dit stadje ligt op 3630 meters hoog en we voelen het wel zenne. Van Chivay rijden we nog een dik halfuur verdeer naar de Cruz del Condor. Zoals een pak andere toeristen hopen we deze spectaculaire vogels van 2 meter diameter te kunnen bewonderen. We hebben geluk gehad want er zijn er toch een 10-tal uitgevlogen in het dal en de Berten heeft een prachtige foto kunnen trekken. De tweede ongelooflijke gebeurtenis daar was de ontmoeting met Marietje, een madameke van Heist met zo te horen darmproblemen. Het was de eerste keer dat we Belgen ontmoetten, vandaar...
Anyway, na de fotoshoot mocht iedereen terug de bus in richting Cabanaconde. Dit klein bergdorpje ligt op 3290 meter, telt 1200 inwoners en is onze vertrekpunt richting de diepte van de Cañon. Hier krijgen we ook meteen onze eerste lunch: rijst met bruine bonen; mmmmmmm, lekker.
Onze groep bestaat uit: 1 Spanjaard, 2 Israeliers/Russen, 2 Engelsen, en dan wij.
Ok, onze kuiten zijn ingesmeerd, we kunnen starten.
Op onze eerste dag zullen we 1000 meter dalen en overnachten in het mini dorpje San Juan de Chucho. Het was afzien hoor mensen dat dalen, onze knieen knikken er nog steeds van. Maar wat een spectaculair uitzicht. Onze gids Yessica is een energieke madam die vanalles vertelt over de planten die we onderweg tegenkomen en ze gaat van de ene naar de andere om zeker te zijn dat alles OK is en dat is vree goed voor de mentale kracht. Na 3u30 zuchten, puffen en uitschuivers komen we eindelijk aan de brug om de rivier over te steken. Iedereen is uitgeput behalve Miguel de Spanjaard en de gids natuurlijk. Na 20 minuten pauze vetrelt onze gids dat we een stukje naar boven moeten (25 minutjes ongeveer) Iedereen kijkt elkaar zo dom aan maar we beginnen er toch aan. Op kop de spanjaard gevolgd door de twee engelsmannen, daarna de Belgen en als laatste onze vrienden de Israeliers. Deze klim was moordend maar wat hebben de twee laatste afgezien zeg. Daarna moesten we nog een halfuurtje op redelijk plat terrein stappen vooraleer we onze doel bereikten: de camping. De kamers worden verdeeld en we krijgen een lekkere advocaat als beloning.
Heel exotisch is deze plaats niet: warm water is hier nog niet uitgevonden en de bungalows zijn heeeeeel basic: 2 bedden + een plastieke raam. De avondmaal is heerlijk: soep + rijst met een mix van groenten. Iedereen heeft voor dood gevreten en is daarna naar bed gekropen.
Na een heerlijke nacht, althans voor mij, want de bedden waren iets te klein voor de Berten Krijgen we een royaal ontbijt met pannekoeken en thee en natuurlijk het onvermijdelijke: aardbeienconfituur.
De start van de wandeling was fijn een beetje naar boven, naar beneden, niet echt angstaanjagend dus. Maar dan moeten we 40 minuten zig-zaggend klimmen (300 meter) in de blakkende zon naar het dorpje Malata. Dat doe pijn zulle! De pronostieken zijn weer hetzelfde: 1/ de spanjaard, 2/ de engelsmannen, 3/ de belgen, 4/ 1 Israeliet (de anderen is naar boven geklauterd met een muilezel)
Het is ons dus ook gelukt en na nog een halfuurtje stappen komen we aan in het dorpje Malata. De vriendelijke M.. verwelkomt ons en wijst ons een plaatsje in de schaduw aan waar we even kunnen uitblazen. Ja, de serieuse zaken kunne beginnen: het is tijd voor de chicha. Dit is een lokale maisbier die uitgevonden werd door de Incas. Hij zegt ons welke spreuk we moeten uitspreken en de actie begint. De eerste slok is gewoon verschrikkelijk: een mengeling van zuur en alcohol. Maar we moeten het volledig uitdrinken natuurlijk. Daarna worden we deels in traditionele kledij verkleed want hij zal ons de offering aan moederaarde (Pachamama) voortonen zodat we het land kunnen bewerken. Tijdens de offering krijgen we nog meer chicha en nog een andere heel sterke drank aangeboden waardoor iedereen een beetje happy begint te worden. Na het ritueel toont hij ons hoe de mannen vroeger (en nog steeds) het land omploegden en wat de rol van de vrouw was. Na een uurtje harde labeur krijgen we onze lunch: eerst soep en daarna rijst met een mengeling van aardappelen-groenten-kaas. Niet slecht moet ik toegeven.
We kunnen onze trek verder zetten richting de Oase van Sangalle. We dalen dus weer een serieus stuk, want de oase ligt echt op de bodem van de Cañon. Vlak voor de aankomst is de berten serieus uitgeschoven, Nog een geluk dat hij zn rugzak aanhad of hij had zeker zn rug gebroken. De daling, klim en daling neemt ongeveer een uur in beslag, en wat een opluchting om het zwembad te zien! Ook hier worden de kamers verdeeld. En deze keer zijn ze nog meer basic: een rieten hutje met een plank die fungeert als deur. Iedereen spring meteen in het koude zwembad, geniet nog een paar uurtjes van de zon en de palmbomen en begint zich mentaal voor te bereiden op de klim van morgen. Het avondmaal bestaat weer uit soep en spaghetti a la Milanese. Hier is totaal geen electriciteit aanwezig en het is dus ideaal om maar de sterren te kijken. We krijgen te horen dat we morgen om 5 uur vertrekken zonder ontbijt, wat iedereen verontrust en dus meteen chocolade gaat kopen in de locale winkel en daarna direct gaat slapen. Het is 8 uur :-)
Veel slapen is er niet geweest want het bed was voorgevormd in een U, de kussens waren keihard en de insecten enorm luidruchtig. Ik weet niet hoe ik dit overleefd heb, maar het is me wel gelukt.
Om 4u30 loopt de wekker af en we weten wat er gaat komen. Vandaag moeten we 1200 meter stijgen. Pffft!
De 2 Israelieten hebben beslist om ook vandaag muilezels te huren om ze naar boven te dragen, maar wij niet. We zullen stappen godverdomme! En vooral ik heb serieus gevloekt onderweg. Vooral het eerste deel was voor mij moeilijk want ge moet op zanwegels van 30 cm stappen met aan de ene kant een rots en de andere de afgrond. De Berten heeft mij er doorgeholpen, doordat hij geen hoogtevrees heeft was het voor hem eem npak gemakkelijker en kon hij dus wat aandacht aan mij besteden. Het eerste deel is gedaan en dan denk je, Wow, we zijn al halverwege... niet dus! Het zigzaggen kan nu beginnen. Al snel merk ik dat ik er mentaal toch wel een beetje doorzit, omdat ik trager stap dan de anderen. Maar ook hier heeft de Berten me gesteund en Yessica ook en ben ik stap voor stap naar boven geklauterd. Af en toe hebben we wat gepauzeerd om te drinken en een heerlijke Twix of Snickers in ons keelgat te proppen. En na 3 uur afzien, vloeken en klauteren hebben we de top bereikt. Wat een gevoel van opluchting zeg (ik zou zelf durven zeggen dat het beter is dan sex). Precies of een mens op dat moment alles aankan. Uiteindelijk bleek dat we het normale ritme hadden, wat goed is voor ons zelfvertrouwen natuurlijk.
Na nog een halfuurtje stappen komen we terug aan in Cabanaconde en smijten we ons op het ontbijt.
We rijden terug naar Chivay waar we eerst een uur kunnen genieten van de natuurlijk hot springs. ZALIG voor de spieren en de geest. Daarna rijden we naar het restaurant waar een heerlijk lokaal buffet op ons wacht: Boefen dus!
Tegen een uur of 5 staan we terug op de plaza de Armas van Arequipa en nemen we afscheid van de groep. De twee Israelieten volgen ons naar ons hotel waar ze ook zullen overnachten. We ontmoeten ze nog aan het ontbijt en vetrekken daarna richting Puno en het Titicacameer
De Colca Cañon is de tweede diepste Cañon ter wereld en is 2 maal zo diep als de Grand Cañon... en wij betalen ervoor om helemaal naar beneden te gaan en weer helemaal naar boven te klauteren: zot zijn doet geen zeer (eigenlijk wel, maar soit)
Dus nadat iedereen opgepikt is rijden we een kleine 3 uur naar het bergstadje Chivay. Dit stadje ligt op 3630 meters hoog en we voelen het wel zenne. Van Chivay rijden we nog een dik halfuur verdeer naar de Cruz del Condor. Zoals een pak andere toeristen hopen we deze spectaculaire vogels van 2 meter diameter te kunnen bewonderen. We hebben geluk gehad want er zijn er toch een 10-tal uitgevlogen in het dal en de Berten heeft een prachtige foto kunnen trekken. De tweede ongelooflijke gebeurtenis daar was de ontmoeting met Marietje, een madameke van Heist met zo te horen darmproblemen. Het was de eerste keer dat we Belgen ontmoetten, vandaar...
Anyway, na de fotoshoot mocht iedereen terug de bus in richting Cabanaconde. Dit klein bergdorpje ligt op 3290 meter, telt 1200 inwoners en is onze vertrekpunt richting de diepte van de Cañon. Hier krijgen we ook meteen onze eerste lunch: rijst met bruine bonen; mmmmmmm, lekker.
Onze groep bestaat uit: 1 Spanjaard, 2 Israeliers/Russen, 2 Engelsen, en dan wij.
Ok, onze kuiten zijn ingesmeerd, we kunnen starten.
Op onze eerste dag zullen we 1000 meter dalen en overnachten in het mini dorpje San Juan de Chucho. Het was afzien hoor mensen dat dalen, onze knieen knikken er nog steeds van. Maar wat een spectaculair uitzicht. Onze gids Yessica is een energieke madam die vanalles vertelt over de planten die we onderweg tegenkomen en ze gaat van de ene naar de andere om zeker te zijn dat alles OK is en dat is vree goed voor de mentale kracht. Na 3u30 zuchten, puffen en uitschuivers komen we eindelijk aan de brug om de rivier over te steken. Iedereen is uitgeput behalve Miguel de Spanjaard en de gids natuurlijk. Na 20 minuten pauze vetrelt onze gids dat we een stukje naar boven moeten (25 minutjes ongeveer) Iedereen kijkt elkaar zo dom aan maar we beginnen er toch aan. Op kop de spanjaard gevolgd door de twee engelsmannen, daarna de Belgen en als laatste onze vrienden de Israeliers. Deze klim was moordend maar wat hebben de twee laatste afgezien zeg. Daarna moesten we nog een halfuurtje op redelijk plat terrein stappen vooraleer we onze doel bereikten: de camping. De kamers worden verdeeld en we krijgen een lekkere advocaat als beloning.
Heel exotisch is deze plaats niet: warm water is hier nog niet uitgevonden en de bungalows zijn heeeeeel basic: 2 bedden + een plastieke raam. De avondmaal is heerlijk: soep + rijst met een mix van groenten. Iedereen heeft voor dood gevreten en is daarna naar bed gekropen.
Na een heerlijke nacht, althans voor mij, want de bedden waren iets te klein voor de Berten Krijgen we een royaal ontbijt met pannekoeken en thee en natuurlijk het onvermijdelijke: aardbeienconfituur.
De start van de wandeling was fijn een beetje naar boven, naar beneden, niet echt angstaanjagend dus. Maar dan moeten we 40 minuten zig-zaggend klimmen (300 meter) in de blakkende zon naar het dorpje Malata. Dat doe pijn zulle! De pronostieken zijn weer hetzelfde: 1/ de spanjaard, 2/ de engelsmannen, 3/ de belgen, 4/ 1 Israeliet (de anderen is naar boven geklauterd met een muilezel)
Het is ons dus ook gelukt en na nog een halfuurtje stappen komen we aan in het dorpje Malata. De vriendelijke M.. verwelkomt ons en wijst ons een plaatsje in de schaduw aan waar we even kunnen uitblazen. Ja, de serieuse zaken kunne beginnen: het is tijd voor de chicha. Dit is een lokale maisbier die uitgevonden werd door de Incas. Hij zegt ons welke spreuk we moeten uitspreken en de actie begint. De eerste slok is gewoon verschrikkelijk: een mengeling van zuur en alcohol. Maar we moeten het volledig uitdrinken natuurlijk. Daarna worden we deels in traditionele kledij verkleed want hij zal ons de offering aan moederaarde (Pachamama) voortonen zodat we het land kunnen bewerken. Tijdens de offering krijgen we nog meer chicha en nog een andere heel sterke drank aangeboden waardoor iedereen een beetje happy begint te worden. Na het ritueel toont hij ons hoe de mannen vroeger (en nog steeds) het land omploegden en wat de rol van de vrouw was. Na een uurtje harde labeur krijgen we onze lunch: eerst soep en daarna rijst met een mengeling van aardappelen-groenten-kaas. Niet slecht moet ik toegeven.
We kunnen onze trek verder zetten richting de Oase van Sangalle. We dalen dus weer een serieus stuk, want de oase ligt echt op de bodem van de Cañon. Vlak voor de aankomst is de berten serieus uitgeschoven, Nog een geluk dat hij zn rugzak aanhad of hij had zeker zn rug gebroken. De daling, klim en daling neemt ongeveer een uur in beslag, en wat een opluchting om het zwembad te zien! Ook hier worden de kamers verdeeld. En deze keer zijn ze nog meer basic: een rieten hutje met een plank die fungeert als deur. Iedereen spring meteen in het koude zwembad, geniet nog een paar uurtjes van de zon en de palmbomen en begint zich mentaal voor te bereiden op de klim van morgen. Het avondmaal bestaat weer uit soep en spaghetti a la Milanese. Hier is totaal geen electriciteit aanwezig en het is dus ideaal om maar de sterren te kijken. We krijgen te horen dat we morgen om 5 uur vertrekken zonder ontbijt, wat iedereen verontrust en dus meteen chocolade gaat kopen in de locale winkel en daarna direct gaat slapen. Het is 8 uur :-)
Veel slapen is er niet geweest want het bed was voorgevormd in een U, de kussens waren keihard en de insecten enorm luidruchtig. Ik weet niet hoe ik dit overleefd heb, maar het is me wel gelukt.
Om 4u30 loopt de wekker af en we weten wat er gaat komen. Vandaag moeten we 1200 meter stijgen. Pffft!
De 2 Israelieten hebben beslist om ook vandaag muilezels te huren om ze naar boven te dragen, maar wij niet. We zullen stappen godverdomme! En vooral ik heb serieus gevloekt onderweg. Vooral het eerste deel was voor mij moeilijk want ge moet op zanwegels van 30 cm stappen met aan de ene kant een rots en de andere de afgrond. De Berten heeft mij er doorgeholpen, doordat hij geen hoogtevrees heeft was het voor hem eem npak gemakkelijker en kon hij dus wat aandacht aan mij besteden. Het eerste deel is gedaan en dan denk je, Wow, we zijn al halverwege... niet dus! Het zigzaggen kan nu beginnen. Al snel merk ik dat ik er mentaal toch wel een beetje doorzit, omdat ik trager stap dan de anderen. Maar ook hier heeft de Berten me gesteund en Yessica ook en ben ik stap voor stap naar boven geklauterd. Af en toe hebben we wat gepauzeerd om te drinken en een heerlijke Twix of Snickers in ons keelgat te proppen. En na 3 uur afzien, vloeken en klauteren hebben we de top bereikt. Wat een gevoel van opluchting zeg (ik zou zelf durven zeggen dat het beter is dan sex). Precies of een mens op dat moment alles aankan. Uiteindelijk bleek dat we het normale ritme hadden, wat goed is voor ons zelfvertrouwen natuurlijk.
Na nog een halfuurtje stappen komen we terug aan in Cabanaconde en smijten we ons op het ontbijt.
We rijden terug naar Chivay waar we eerst een uur kunnen genieten van de natuurlijk hot springs. ZALIG voor de spieren en de geest. Daarna rijden we naar het restaurant waar een heerlijk lokaal buffet op ons wacht: Boefen dus!
Tegen een uur of 5 staan we terug op de plaza de Armas van Arequipa en nemen we afscheid van de groep. De twee Israelieten volgen ons naar ons hotel waar ze ook zullen overnachten. We ontmoeten ze nog aan het ontbijt en vetrekken daarna richting Puno en het Titicacameer
zondag 28 september 2008
Arequipa
Wat een busrit zeg... Pfff, ge wordt daar van links naar rechts en van voor naar achter gezwierd. Echt lastig. Onderweg passeer je wel een PRACHTIG strandje in de buurt van Tacana. Te mooi voor woorden. Spijtig dat het er zo verlaten is...
Maar dus, we komen in Arequipa aan tegen middernacht en nemen meteen een taxi naar onze Hostal. Blijkt dat er een misverstand is over de dag van aankomst ( ze hadden ons een dag later verwacht) Gelukkig is er nog 1 kamer vrij met twee bedden, dus we kunnen slapen.
Na onze self-made ontbijt gaan we meteen op zoek naar de meest interessante tour, want we willen en zullen de Colca Cañon Trek van 3 dagen doen. Uiteindelijk hebben we die dan ook gevonden en kunnen we ons wat ontspannen.
Arequipa is inderdaad een drukke, doch leuke stad met heel veel toeristen. De kolossale gebouwen zijn in goede staat en de straten zijn netjes onderhouden. De stijl is niet echt Spaans, het is moeilijk om er een bepaalde stijl op te plakken. Arequipa heeft een grote kerk die van de ene kant van de Plaza de Armas naar de andere loopt (wat uniek blijkt te zijn) en de orgel in de kerk is Belgisch. Altijd leuk om dat te vernemen.
We hebben de bevroren mummie Juanita gezien in het museum Santury. Juanita is in de krater van El Misty gevonden en werd geofferd aan de goden om de erupties te laten stoppen. Eigenlijk is het niet echt een mummie want ze beschikt nog over haar vel, echt ongelooflijk. Zo menselijk...
Morgen begint onze trek door de Colca Cañon. om 4 uur smorgens komt de gids ons ophalen en kan het avontuur beginnen.
Tot binnen 3/4 dagen dus.
Vele groetjes
Anne-Lise & Bert
V
Maar dus, we komen in Arequipa aan tegen middernacht en nemen meteen een taxi naar onze Hostal. Blijkt dat er een misverstand is over de dag van aankomst ( ze hadden ons een dag later verwacht) Gelukkig is er nog 1 kamer vrij met twee bedden, dus we kunnen slapen.
Na onze self-made ontbijt gaan we meteen op zoek naar de meest interessante tour, want we willen en zullen de Colca Cañon Trek van 3 dagen doen. Uiteindelijk hebben we die dan ook gevonden en kunnen we ons wat ontspannen.
Arequipa is inderdaad een drukke, doch leuke stad met heel veel toeristen. De kolossale gebouwen zijn in goede staat en de straten zijn netjes onderhouden. De stijl is niet echt Spaans, het is moeilijk om er een bepaalde stijl op te plakken. Arequipa heeft een grote kerk die van de ene kant van de Plaza de Armas naar de andere loopt (wat uniek blijkt te zijn) en de orgel in de kerk is Belgisch. Altijd leuk om dat te vernemen.
We hebben de bevroren mummie Juanita gezien in het museum Santury. Juanita is in de krater van El Misty gevonden en werd geofferd aan de goden om de erupties te laten stoppen. Eigenlijk is het niet echt een mummie want ze beschikt nog over haar vel, echt ongelooflijk. Zo menselijk...
Morgen begint onze trek door de Colca Cañon. om 4 uur smorgens komt de gids ons ophalen en kan het avontuur beginnen.
Tot binnen 3/4 dagen dus.
Vele groetjes
Anne-Lise & Bert
V
Verblijf in Nasca
Hoewel Nasca niet op onze verlanglijst stond, hebben we onze planning aangepast. We zitten dus in Nasca. De busrit was op zn minst spectaculair; en dat niet alleen door de zotte toeren van de chauffeurs maar het landschap was geweldig. Midden in de woestijn, zonder niets, en dan plots een mintgroen veld cactussen of een oase. Om nog maar te zwijgen van de zandBERGEN van 1000 meters hoog. Spijtig dat de ruiten van de autobus vuil waren anders hadden we graag fotos genomen.
Op zich stelt Nasca eigelijk weinig voor. Behalve de lijnen (wat zeker niet te onderschatten is), de Chauchilla begraafplaats en de zandbuggy belevenissen valt er hier weinig te beleven. Wij doen enkel de begraafplaats + ateliers van goud en keramiek. De begraafplaats ligt echt in the middle of nowhere, midden in de woestijn. Een 10-tal jaar geleden zijn de mummies door wetenschappers ontdekt. Mmenteel zijn er 13 opgegraven, die in redelijke goede staat zijn. Vooral het haar is in goede staat. Die mannen hadden precies twee meters lange dreadlocks op hun kop staan, maar vooral de kindjes zijn in goede staat gebleven. Eigenlijk is het wel macaber om van dode mensen fotos te nemen, maar ja, wat doe je eraan... dit zie je niet elke dag.
We hebben er een leuk restaurantje gevonden: de Los Angeles. Deze vriendelijke man biedt een goede keuken tegen een eerlijke prijs aan: echt een aanrader.
Onze volgende halte is Arequipa... Naar het schijnt een leuke stad waar heel veel te zien is.
Op zich stelt Nasca eigelijk weinig voor. Behalve de lijnen (wat zeker niet te onderschatten is), de Chauchilla begraafplaats en de zandbuggy belevenissen valt er hier weinig te beleven. Wij doen enkel de begraafplaats + ateliers van goud en keramiek. De begraafplaats ligt echt in the middle of nowhere, midden in de woestijn. Een 10-tal jaar geleden zijn de mummies door wetenschappers ontdekt. Mmenteel zijn er 13 opgegraven, die in redelijke goede staat zijn. Vooral het haar is in goede staat. Die mannen hadden precies twee meters lange dreadlocks op hun kop staan, maar vooral de kindjes zijn in goede staat gebleven. Eigenlijk is het wel macaber om van dode mensen fotos te nemen, maar ja, wat doe je eraan... dit zie je niet elke dag.
We hebben er een leuk restaurantje gevonden: de Los Angeles. Deze vriendelijke man biedt een goede keuken tegen een eerlijke prijs aan: echt een aanrader.
Onze volgende halte is Arequipa... Naar het schijnt een leuke stad waar heel veel te zien is.
Tweede verblijf in Lima
Met pijn in het hart hebben we het noorden van Peru verlaten en keren we terug naar het mistige Lima. Ik begrijp niet hoe mensen hier kunnen leven... Maar ja, het is nu ook wel lente en naar het schijnt zou het in de zomer wat zonniger zijn!
Deze keer verblijven we in een Hostal (HitchHikers) en delen we een badkamer met anderen, wat voor mij een primeur is. Deze hostal is veilig, maar niet echt gezellig. De meeste meubels zijn redelijk uitgeleefd, maar voor 9 dollar krijgen we er een ontbijtje bij.
De echte avonturiers in ons zijn bij deze wakker en we besluiten om zelf (zonder agentschap) een uitstap te organiseren. De ruines van Pachacamac lijken ons hiervoor geschikt. We houden dus de eerste beste taxi tegen die we op straat tegenkomen en vragen hem of we hem voor een uur of 4 kunne huren om ons naar de ruines te brengen, daar te wachten en ons terug te brengen. De man stemt zonder probleem in; dus daar gaan we dan. Met een straattaxi naar een locatie die we niet kennen.
Om de betaalbaan te vermijden rijdt d taxi langs de industriezone van Lima. Verschrikkelijk om te zien in welke omstandigheden deze arme mensen moeten werken, niet moeilijk dat er overal in het land opstanden en betogingen begiinen plaats te vinden: VIVA LA REVOLUCION godverdomme!!
Soit, na ongeveer een uur rijden komen we aan de ruines van Pachacamac aan. Hier stap je van tempel naar tempel en van paleis naar paleis, het circuit duurt ongeveer 2 uur en het is echt wel immens groot. In de verte kan men langs de ene kant verschillende sloppenwijken zien en langs de andere kant(op de tempel van de zon) kan men genieten van een spectaculair zicht op de Stille Oceaan met de rotsen van Pachacamac als kers op de taart.
Na twee uur wandelen (in de woestijn) keren we terug met onze taxi naar Lima en genieten we van lekker Mexicaans eten en een fris pintje.
Deze keer verblijven we in een Hostal (HitchHikers) en delen we een badkamer met anderen, wat voor mij een primeur is. Deze hostal is veilig, maar niet echt gezellig. De meeste meubels zijn redelijk uitgeleefd, maar voor 9 dollar krijgen we er een ontbijtje bij.
De echte avonturiers in ons zijn bij deze wakker en we besluiten om zelf (zonder agentschap) een uitstap te organiseren. De ruines van Pachacamac lijken ons hiervoor geschikt. We houden dus de eerste beste taxi tegen die we op straat tegenkomen en vragen hem of we hem voor een uur of 4 kunne huren om ons naar de ruines te brengen, daar te wachten en ons terug te brengen. De man stemt zonder probleem in; dus daar gaan we dan. Met een straattaxi naar een locatie die we niet kennen.
Om de betaalbaan te vermijden rijdt d taxi langs de industriezone van Lima. Verschrikkelijk om te zien in welke omstandigheden deze arme mensen moeten werken, niet moeilijk dat er overal in het land opstanden en betogingen begiinen plaats te vinden: VIVA LA REVOLUCION godverdomme!!
Soit, na ongeveer een uur rijden komen we aan de ruines van Pachacamac aan. Hier stap je van tempel naar tempel en van paleis naar paleis, het circuit duurt ongeveer 2 uur en het is echt wel immens groot. In de verte kan men langs de ene kant verschillende sloppenwijken zien en langs de andere kant(op de tempel van de zon) kan men genieten van een spectaculair zicht op de Stille Oceaan met de rotsen van Pachacamac als kers op de taart.
Na twee uur wandelen (in de woestijn) keren we terug met onze taxi naar Lima en genieten we van lekker Mexicaans eten en een fris pintje.
maandag 22 september 2008
De Peruaanse Paso
Vandaag gaan we een ranch mat Peruaanse Pasos bezoeken. Dit paardje van 1m55 schofthoogte is een kruising tussen de Andalusier en de Berber (waarschijnlijk door de Spanjaarden geimporteerd) en beschikt over een vierde pas. Dit is een draf pas die lateraal gebeurt ipv diagonaal...
We krijgen eerst de Hacienda te zien en daarna een spetterende show met de 7 jarige Mysterioso. Niet te doen hoeveel kracht er in zon paardje zit. Na wat technische uitleg over het paard, de zadel en de ruiter begint een uitgebreid fotoshoot die uitloopt in een praktische oefening. We mogen zelf even rijden!
Ik moet wel zeggen dat het zalig was om met zon paardje de paso draf te rijden: ge voelt dat dus niet bewegen onder u. Bert is er natuurlijk ook op gekropen, en hij vond het precies ook wel plezant... zie brede glimlach op de fotos.
s Avonds genieten we weer van een lekkere maaltijd in een gezellig restaurantje; en op de weg naar huis komen we toevallig een Peruviaanse man tegen die vanaf december een tijdje Salsa lessen komt geven in Antwerpen... de wereld is klein!
Om 10u30 PM nemen we de bus terug naar Lima en verlaten we het noorden van Peru.
We krijgen eerst de Hacienda te zien en daarna een spetterende show met de 7 jarige Mysterioso. Niet te doen hoeveel kracht er in zon paardje zit. Na wat technische uitleg over het paard, de zadel en de ruiter begint een uitgebreid fotoshoot die uitloopt in een praktische oefening. We mogen zelf even rijden!
Ik moet wel zeggen dat het zalig was om met zon paardje de paso draf te rijden: ge voelt dat dus niet bewegen onder u. Bert is er natuurlijk ook op gekropen, en hij vond het precies ook wel plezant... zie brede glimlach op de fotos.
s Avonds genieten we weer van een lekkere maaltijd in een gezellig restaurantje; en op de weg naar huis komen we toevallig een Peruviaanse man tegen die vanaf december een tijdje Salsa lessen komt geven in Antwerpen... de wereld is klein!
Om 10u30 PM nemen we de bus terug naar Lima en verlaten we het noorden van Peru.
Huaca del Sol y de la Luna + Chan Chan
Vandaag gaan we op stap en beginnen we met de ruines van de tempels Huaca del Sol y de la Luna. Wij krijgen enkel de tempel van de maan te zien daar de andere nog volledig onder het zand verstopt zit. Deze indrukwekkende tempels werden vakkundig door de Michu beschaving gebouwd beginnende rond 600 nC. Wat deze plaats zo indrukwekkend maakt is het feit dat elke Moche generatie een tempel boven en rond de reeds bestaande bouwt. Dit als doel steeds sterker te worden. De Moches hadden geen koning, maar wel een priester die ze aanbaden. Bij elk natuurramp bvb El Niño werden mensen geofferd om de goden te sussen. We hebben geluk gehad om een dergelijke gebeurtenis Live te zien. Net toen onze tour gedaan was kwam een rijke amerikaan toe (wellicht de toekomstige sponsor voor de opzoekingswerken van de andere tempel)... en plots, vanuit he niets komen er strijders, priesters en priesteressen in kostuum te voorschijn. Na een bloedig gevecht wordt de verliezer ter dood veroordeeld en geofferd...!
Chan Chan, onze namiddag activiteit is een 20 vierkante km grote stad die opgericht werd door de Chimu. De stad telt 9 (misschien 10) paleizen die waarschijnlijk voor telkens verschillende koningen werden opgebouwd. Helaas blijft er niet zoveel meer van over, want alles was in zand/klei gebouwd en door de hevige regen werd er veel verwoest. Met een beetje verbeelding is het wel mogelijk om te beseffen hoe groot en prachtig deze gebouwen waren.
Het laatste op het programma is de playa van Huanchaco. EINDELIJK zullen we een leuke strand vol toeristen zien... Viel dat tegen zeg!!!! Het grijze zand stonk er naar rotte vis en de pick-pockets stonden klaar om hun volgende slachtoffer aan te vallen. Het loopt er vol met schooiers en lelijke mensen... Echt geen aanrader.
Gelukkig konden we snel terug naar Trujillo, en na een lekker maaltijd en een fris pintje konden we wat rust gebruiken.
Greetz A-L v
Chan Chan, onze namiddag activiteit is een 20 vierkante km grote stad die opgericht werd door de Chimu. De stad telt 9 (misschien 10) paleizen die waarschijnlijk voor telkens verschillende koningen werden opgebouwd. Helaas blijft er niet zoveel meer van over, want alles was in zand/klei gebouwd en door de hevige regen werd er veel verwoest. Met een beetje verbeelding is het wel mogelijk om te beseffen hoe groot en prachtig deze gebouwen waren.
Het laatste op het programma is de playa van Huanchaco. EINDELIJK zullen we een leuke strand vol toeristen zien... Viel dat tegen zeg!!!! Het grijze zand stonk er naar rotte vis en de pick-pockets stonden klaar om hun volgende slachtoffer aan te vallen. Het loopt er vol met schooiers en lelijke mensen... Echt geen aanrader.
Gelukkig konden we snel terug naar Trujillo, en na een lekker maaltijd en een fris pintje konden we wat rust gebruiken.
Greetz A-L v
Trujillo
Na een lange, zware en slapeloze nacht op de bus, komen we eindelijk aan in Trujillo. Dit iets meer exotisch koloniaal stadje is gelegen in het noorden van Peru, op ongeveer een 15-tal km van de kust (Huanchaco). We kunnen zonder probleem een tweepersoonskamer verkrijgen in Hostal Colonial waar we meteen gebruik van maken om wat bij te slapen en eindelijk een warme douche te nemen: na 4 dagen!
In de namiddag verkennen we het oude centrum van Trujillo. Dit bestaat uit vrolijk gekleurde oude Spaanse huizen (net als Cuba) en mooi verzorgde kerken en straten. Ook hier is de Plaza de Armas het hartje van de stad. De mensen hier zijn toch wel wat rijker dan in de andere plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben, en dit maakt het allemaal wat levendiger en aangenamer. We boeken ook onze trips voor de komende 2dagen. Morgen naar de Michu Tempels van de zon en de maan (Huaca del sol y de la luna) en naar de pre-Columbiaanse site Chan Chan. We gaan dan ook meteen op zoek naar de goedkoopste bustickets om daarna terug te rijden naar Lima.
In de namiddag verkennen we het oude centrum van Trujillo. Dit bestaat uit vrolijk gekleurde oude Spaanse huizen (net als Cuba) en mooi verzorgde kerken en straten. Ook hier is de Plaza de Armas het hartje van de stad. De mensen hier zijn toch wel wat rijker dan in de andere plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben, en dit maakt het allemaal wat levendiger en aangenamer. We boeken ook onze trips voor de komende 2dagen. Morgen naar de Michu Tempels van de zon en de maan (Huaca del sol y de la luna) en naar de pre-Columbiaanse site Chan Chan. We gaan dan ook meteen op zoek naar de goedkoopste bustickets om daarna terug te rijden naar Lima.
donderdag 18 september 2008
Huaraz: laatste dag
Ja, na enkele misverstanden betreffende de prijs van de trekking "Laguna 69" hebben we beslist om niet opgelicht te worden en de trekking te laten voor wat het is. Daardoor vertrekken we deze avond (nacht) naar Trujillo.
Vandaag hadden we dus niet echt veel om handen en hebben we letterlijk gehangen in dit gezellig stadje... van bank naar bank en pub naar pub. Er zijn ons 3 dingen opgevallen:
- er worden mensen betaald om de duiven van de Plaza de Armas weg te jagen door middel van een fluitje
- dat de dagindeling van veel Peruvianen eruit ziet zoals de onze: gewoon rondhangen, zonder echt een doel te hebben
- er is hier enorm veel armoede:
We hebben de kans gehad om een lokale markt te zien... en dan vooral de huisjes achter de kraampjes. Echt verschrikkelijk in welke omstandigheden de meesten hier overleven.
Straks eindigen we onze dag met een lekkere maaltijd (althans voor de Berten, want ik heb een trui/poncho gekocht en moet daardoor toekomen met een kommetje soep :-)
Tot later V
Vandaag hadden we dus niet echt veel om handen en hebben we letterlijk gehangen in dit gezellig stadje... van bank naar bank en pub naar pub. Er zijn ons 3 dingen opgevallen:
- er worden mensen betaald om de duiven van de Plaza de Armas weg te jagen door middel van een fluitje
- dat de dagindeling van veel Peruvianen eruit ziet zoals de onze: gewoon rondhangen, zonder echt een doel te hebben
- er is hier enorm veel armoede:
We hebben de kans gehad om een lokale markt te zien... en dan vooral de huisjes achter de kraampjes. Echt verschrikkelijk in welke omstandigheden de meesten hier overleven.
Straks eindigen we onze dag met een lekkere maaltijd (althans voor de Berten, want ik heb een trui/poncho gekocht en moet daardoor toekomen met een kommetje soep :-)
Tot later V
Chavin de Huantar
Anne-Lise spreekt: (ben m'n paswoord vergeten)
Vandaag gaan we een uitstapje doen naar de ruines van Chavin de Huantar. We konden geen engelse gids te pakken krijgen, dus dan hebben we maar voor spaans gekozen...
Wat de Berten nog niet vermeld heeft is dat onze hostal niet beschikt over warm water. Voor 13$ per nacht mag een mens natuurlijk niet teveel verwachten, maar toch!
Om 9u00 stonden we klaar om te vertrekken. Eerst nog enkele rijkere toeristen ophalen met de minibus en hop met de geit.
Wat een uitzicht op de bergen en wat een spanning wanneer de chauffeur vakkundig elke put in de weg probeert te vermijden zonder de tegenliggers te raken. En om eerlijk te zijn, was de baan 1 grote put :-)
Na ongeveer 2 uur rijden, komen we aan een "tank station zonder benzine" aan bij een meer. Daar kunnen we even onze benen strekken en genieten van een warme coca thee.
De volgende uitdaging is om de bus weer in gang te krijgen... gelukkig hebben we sterke mannen mee die de bus in gang duwen.
De tweede uitdaging: de baan is op een gegeven moment weggeblazen waardoor we door de rivier moeten om verder te kunnen. OK!!!
Eens aangekomen kan ons bezoek aan de ruine beginnen. AMAI wat een gebouw zeg!! Die mannen wisten hoe ze met bakstenen moesten omgaan. UItendelijk blijkt dat de ruines die we zien maar 1/3 zijn van wat deze site ooit geweest is. Echt wel de moeite waard (de fotos volgen wel).
Na het bezoek krijgen we even de tijd om in een lokale restaurant iets te eten... wij hadden een lunchpakket mee, die we op de Plaza de Armas gevreten hebben; het was al 3 uur PM.
Het volgende op het programma is het Nationaal Museum van Chavin die deels gesponsord is door de jappen. Hier kan men verschillende beelden en andere spullen bewonderen die opgegraven werden.
De tijd is dan aangebroken om terug richting Huaraz te rijden; gelukkig wordt het donker, waardoor we de baan niet meer zien en wat kunnen ontspannen en slapen.
Rond 19u30 komen we aan en gaan we rechtstreeks ETEN: vis voor mij en biefstuk voor Bert... HEERLIJK!
Vandaag gaan we een uitstapje doen naar de ruines van Chavin de Huantar. We konden geen engelse gids te pakken krijgen, dus dan hebben we maar voor spaans gekozen...
Wat de Berten nog niet vermeld heeft is dat onze hostal niet beschikt over warm water. Voor 13$ per nacht mag een mens natuurlijk niet teveel verwachten, maar toch!
Om 9u00 stonden we klaar om te vertrekken. Eerst nog enkele rijkere toeristen ophalen met de minibus en hop met de geit.
Wat een uitzicht op de bergen en wat een spanning wanneer de chauffeur vakkundig elke put in de weg probeert te vermijden zonder de tegenliggers te raken. En om eerlijk te zijn, was de baan 1 grote put :-)
Na ongeveer 2 uur rijden, komen we aan een "tank station zonder benzine" aan bij een meer. Daar kunnen we even onze benen strekken en genieten van een warme coca thee.
De volgende uitdaging is om de bus weer in gang te krijgen... gelukkig hebben we sterke mannen mee die de bus in gang duwen.
De tweede uitdaging: de baan is op een gegeven moment weggeblazen waardoor we door de rivier moeten om verder te kunnen. OK!!!
Eens aangekomen kan ons bezoek aan de ruine beginnen. AMAI wat een gebouw zeg!! Die mannen wisten hoe ze met bakstenen moesten omgaan. UItendelijk blijkt dat de ruines die we zien maar 1/3 zijn van wat deze site ooit geweest is. Echt wel de moeite waard (de fotos volgen wel).
Na het bezoek krijgen we even de tijd om in een lokale restaurant iets te eten... wij hadden een lunchpakket mee, die we op de Plaza de Armas gevreten hebben; het was al 3 uur PM.
Het volgende op het programma is het Nationaal Museum van Chavin die deels gesponsord is door de jappen. Hier kan men verschillende beelden en andere spullen bewonderen die opgegraven werden.
De tijd is dan aangebroken om terug richting Huaraz te rijden; gelukkig wordt het donker, waardoor we de baan niet meer zien en wat kunnen ontspannen en slapen.
Rond 19u30 komen we aan en gaan we rechtstreeks ETEN: vis voor mij en biefstuk voor Bert... HEERLIJK!
dinsdag 16 september 2008
Huaraz
Onze eerste dag in Huaraz zal vooral dienen om te acclimatiseren aan de hoogte en we hebben dit echt wel nodig. Mijn hoofdpijn is weg, maar de druk op mijn ogen is er nog. Bij Anne-Lise is het de hoofdpijn en de druk er nog. We nemen nog een diamox. Bij het minste dat we doen, zuchten we al. Ongelooflijk¡ We gaan op zoek naar een goede plaats om te ontbijten. We kunnen buiten ontbijten, want de zon schijnt prachtig. Het is de eerste keer, want de vorige dagen was het mistig. Voor 4 dollar per persoon hebben we een amerikaans ontbijt, toastjes, ei, confituur, boter en een coca-thee. Daarna gaan we het stadje verkennen en eindelijk zien we peruanen in traditionele klederdracht. We gaan ook op zoek naar een tour operator dat ons een goede trekking kan aanbieden. Maar al snelt blijkt, dat het ons wat gaat kosten. Want er zijn niet zoveel toeristen meer om de kosten mee te delen. In de namiddag krijgt Anne-Lise plots heel veel last van buik krampen. Hopelijk heeft ze nog geen last van diarree, maar dat is nog afwachten. Momenteel ligt ze in haar bed te rusten. Morgen vertrekken we op daguitstap naar de oude site van Chavin de Huantar. We hebben ook al beslist om Baranca uit ons schema te halen, want er is niet zoveel te zien. Dus we zullen vroeger in Lima aankomen.
Bus rit naar Huaraz
Om 9 uur vertrekken we met een luxe bus naar Huaraz. Dit berg dorpje ligt op 3200 meter en we komen van zee niveau. Dus we hebben allebei schrik om hoogte ziekte te hebben. De rit naar Huaraz gaat 8 duren en we stoppen niet onderweg. Ze spelen op de bus constant films, wat echt vermoeiend is en irriterend. We rijden langs te kust strook van Peru en dit is zo dor als woestijn. Af en toe komt er eens een vruchtbaar stukje te voorschijn. Na 200km kust strook rijden we de bergen in. En dit blijkt nog eens 200 km te zijn. In Huaraz aangekomen, komen we echt suf, gedesorienteerd en met hoofdpijn uit de bus. Wat blijkt¡ We hebben last van hoogte ziekte. Dan is het nog een hotel zoeken om de nacht door te brengen. Gelukkig zijn er in het eerste hotel, dat we uitgezocht hebben, nog kamers vrij en zijn ze deftig. We kruipen beide om 18 uur in ons bed, want we kunnen echt niet meer van de hoofdpijn en de druk op onze ogen. We slapen wel 13 uur.
Lima verkennen
Zondag ochtend nemen we de taxi naar het oude centrum van Lima. We nemen een officiele taxi, want er rijden blijkbaar ook onveilige taxi´s rond. Gelukkig heeft de taxi chauffeur van de luchthaven ons hiervoor gewaarschuwd. De rit naar het oude centrum kijkt Anne-Lise haar ogen uit en komt de echt cultuur shock tot leven. Ze beseft dat je beter in sommige wijken niet als toerist komt. Als we op de Plaza De Armas aankomen loopt heel wat politie te waken over de veiligheid, zelfs het leger staat zwaargewapend met tanks op het plein paraat. Ik voel me wel redelijk veilig in het oude centrum, maar Anne-Lise nog altijd niet. De gebouwen rond het plein zijn indrukwekkende koloniale gebouwen en ook het presidentieel paleis staat hier. In de namiddag moet we ervoor zorgen dat we bus tickets hebben naar Huaraz en we ook nog onze vliegtuigtickets gaan afhalen bij Jean-Paul in de Safe In Lima hostal. We genieten ook nog van een goede wandeling op de Malecon van Miraflores. Wat blijkt je kan daar een paragliding sprong doen aan 70 euro. Ik vind dit een beetje te veel en ik vind het ook een beetje te gevaarlijk om van de klif te springen. Het is wel een duo sprong, maar toch liever (nog) niet. We kruipen heel vroeg in ons bed, want de lange vlucht zit nog in onze benen en ´s anderdaags hebben we een bus rit van 8 uur voor de boeg.
Vertrek naar Peru
Eindelijk, na maanden uitgekeken te hebben naar onze reis naar peru, is het zover. Om half zes stond onze taxi Nadine aan onze deur om ons naar het station in Denderleeuw te voeren. Om 7 uur kwamen we aan op de luchthaven. Wat bleek¡ Niets te vroeg, want er stond al een enorme lijn te wachten om in te checken. Ze checkten ons ook direct in voor onze vlucht van Atlanta naar Lima. Gelukkig blijkt achteraf. Aan de security check word Anne-Lise gefouilleerd als of ze een bandiet is, maar dan ook niets word overgeslagen. Ze vinden niets. Met 20 minuten vertraging vertrok ons vliegtuig naar Atlanta. Op het vliegtuig blijkt dat er 2 gezinnen met elke een kindje van een jaar de rij naast ons zitten, maar al bij al viel het goed mee. Na 10 vermoeiende uren kwamen we aan in Atlanta. Daar konden we snel nog eventjes tot rust komen in een mexicaanse pub. Toen we aan het vliegtuig kwamen blijkt dat de vlucht overboekt is. Gelukkig waren we in Brussel al ingecheckt, maar dit blijkt blijkbaar ook geen zekerheid te geven. Want een koppel werd geweigerd en zij hadden ook al hun zetel nummers. Nog 6 uur vliegen naar Lima. In Lima vinden we al onze bagage terug, maar de pick-up van ons hotel is er niet :-(. Dus toch maar een taxi naar het hotel. We kregen een vriendelijk peruaan te pakken, die ons verschillende veiligheid tips geeft. Bijvoorbeeld: Bagage niet zichtbaar plaatsen in de taxi, dus tussen je voeten, na 18 uur niet meer op straat lopen in het oude centrum van lima. In de wijk miraflores, waar wij overnachten kan dit blijkbaar wel nog. Maar Anne-Lise heeft toch haar bedenkingen daarbij. Om 1 uur ´s nachts kunnen we eindelijk gaan slapen. Alle slapen is er niet veel bij, want het is eigenlijk al terug ochtend voor ons in Belgie.
maandag 18 augustus 2008
3 weken en 5 dagen voor vertrek!!
Bloed, zweet en tranen heeft het ons gekocht om een route samen te stellen die ons beiden aanstaat. De Chachapoyas en Puerto Maldonado hebben we uit de planning moeten laten want het ging anders te zwaar worden. Het is een vakantie en geen wedstrijd om de meeste kilometers te behalen hé.
Hieronder vinden jullie dus onze route van dag tot dag:
Hieronder vinden jullie dus onze route van dag tot dag:
- Zaterdag 13 september: Aankomst in Lima rond 23u30
- Zondag 14 september: Lima
- Maandag 15 september: Vertrek naar Huaraz
- Dinsdag 16 september: Huaraz
- Woensdag 17 september: Huaraz
- Donderdag 18 september: Trekking Laguna 69
- Vrijdag 19 september: Trekking Laguna 69 + terug naar Huaraz
- Zaterdag 20 september: Vertrek naar Trujillo
- Zondag 21 september: Trujillo
- Maandag 22 september: Trujillo
- Dinsdag 23 september: Vetrek naar Baranca
- Woensdag 24 september: Baranca
- Donderdag 25 september: Vertrek naar Lima
- Vrijdag 26 september: Lima – daguitstrap Pachamacac
- Zaterdag 27 september: Vertrek naar Lunahuana
- Zondag 28 september: Lunahuana – daguitstap wijngaarden
- Maandag 29 september: Vertrek naar Arequipa
- Dinsdag 30 september: Arequipa
- Woensdag 1 oktober: Trekking Canon del Colca
- Donderdag 2 oktober: Trekking Canon del Colca
- Vrijdag 3 oktober: Trekking Canon del Colca + terug naar Arequipa
- Zaterdag 4 oktober: Vertrek naar Puno
- Zondag 5 oktober: Vertrek naar Llachon
- Maandag 6 oktober: Terug naar Puno
- Dinsdag 7 oktober: Vertrek naar Titicacameer
- Woensdag 8 oktober: Terug naar Puno
- Donderdag 9 oktober: Vertrek naar Cuzco
- Vrijdag 10 oktober: Cuzco
- Zaterdag 11 oktober: Cuzco
- Zondag 12 oktober: Start Inca Trail naar Macchu Picchu
- Maandag 13 oktober: Inca Trail naar Macchu Picchu
- Dinsdag 14 oktober: Inca Trail naar Macchu Picchu
- Woensdag 15 oktober: Aankomst Macchu Picchu + terug naar Cuzco
- Donderdag 16 oktober: Vlucht van Cuzco naar Lima
- Vrijdag 17 oktober: Rust in Lima + vlucht terug naar België rond 23u55
- Zaterdag 18 oktober: Ergens tussen Lima en Atlanta
- Zondag 19 oktober: Aankomst in België tegen 10u30
- Maandag 20 oktober: Dagske congé om te bekomen van de emoties
- Dinsdag 21 oktober: Gedoan met de luete: werkn Hodverdomme! :-(
En nu met optisch effect:
woensdag 4 juni 2008
Inca Trail
Maandag hebben we beslist om toch niet naar de jungle van peru te gaan, maar in plaats daarvan de inca trail te doen naar machu picchu. Ons Anne-Liesje heeft nogal schrik van spinnen en die komen wel heel veel voor in de jungle. Dus voor mijn gezondheid is het beter om dan toch maar geen jungle te doen ;-). We vertrekken op 12 oktober en komen aan in machu picchu, als alles goed gaat, op 15 oktober. Waarschijnlijk uitgeput.
dinsdag 13 mei 2008
D-Day -4 maanden!!
JA! Binnen precies 4 maanden zitten we nu (14u30) op de vlieger richting Peru. Ik begin al af te tellen zulle ... hoe hopeloos kan een mens zijn ;-)
Qua verdere voorbereidingen is er tot nu toe niet veel meer gebeurd. We weten welke route we ongeveer zullen volgen en wat we graag zouden willen zien. Dit is uiteraard maar een leidraad, er zal ter plaatse wel ruimte zijn voor improvisatie. Alé, da's toch de bedoeling.
Ik heb ondertussen wel al de eerste reeks vaccins gekregen: Hepatitis A&B (Deel 1) + Buiktyphus.
Prijs: ongeveer 80 euro
Reactie: met uitzondering van een beetje spierpijn in m'n bovenarmen heb ik geen last ondervonden.
Begin juni mag ik dan terug voor de tweede reeks van Hepatitis A&B en dan ook nog Tetanos en Difterie. Deze laatste zouden blijkbaar gratis zijn.
Nu concentreren we ons vooral op onze lessen Spaans (zelfstudie wel te verstaan). Ik heb een leuk boekje gevonden in de boekhandel: Spaans leren in 10 weken. Vree handig... Hiermee leert men in een paar weken eenvoudige zinnen vormen in 't spaans. Het is wel niet altijd evident om even gemotiveerd en gedisciplineerd te zijn hoor... Maar we doen ons best en dat is het voornaamste.
Qua verdere voorbereidingen is er tot nu toe niet veel meer gebeurd. We weten welke route we ongeveer zullen volgen en wat we graag zouden willen zien. Dit is uiteraard maar een leidraad, er zal ter plaatse wel ruimte zijn voor improvisatie. Alé, da's toch de bedoeling.
Ik heb ondertussen wel al de eerste reeks vaccins gekregen: Hepatitis A&B (Deel 1) + Buiktyphus.
Prijs: ongeveer 80 euro
Reactie: met uitzondering van een beetje spierpijn in m'n bovenarmen heb ik geen last ondervonden.
Begin juni mag ik dan terug voor de tweede reeks van Hepatitis A&B en dan ook nog Tetanos en Difterie. Deze laatste zouden blijkbaar gratis zijn.
Nu concentreren we ons vooral op onze lessen Spaans (zelfstudie wel te verstaan). Ik heb een leuk boekje gevonden in de boekhandel: Spaans leren in 10 weken. Vree handig... Hiermee leert men in een paar weken eenvoudige zinnen vormen in 't spaans. Het is wel niet altijd evident om even gemotiveerd en gedisciplineerd te zijn hoor... Maar we doen ons best en dat is het voornaamste.
dinsdag 15 april 2008
Week 15 van het jaar 2008: RØMØ (West-Jutland, Denemarken)
Zaterdag 5 april was het eindelijk zover… 1 weekje vakantie!
Terwijl de doorsnee Belg in deze periode van het jaar een zonnige bestemming verkiest zoals Benidorm of Torremolinos rijden wij naar Denemarken…
Na 750 km, 3 landsgrenzen en de Duitse regen komen we ietwat vermoeid aan in dit voor mij totaal onbekend land. Onze eerste indrukken van DNK waren eigenlijk wel positief: er is heel veel plaats, wat een boerderijen en wat een zon!
We zetten onze koers verder en na nog ongeveer 1 uur rijden komen we aan op het eiland RØMØ. Wat oorspronkelijk een zandbankje was is nu uitgebloeid tot één van de populairste badplaatsen voor Denen en Duitsers in West-Jutland.
Het eiland telt ongeveer 3 hoofdstraten, dus heel ingewikkeld is het niet om het reisbureau te vinden. Daar krijgen we de sleutels van het huisje en wat uitleg over hoe we er kunnen geraken. Zo spannend zeg!
We zitten dus in nummer 30 van een reeks kleine studio’s met zicht op zee (AUB zeg) Wat een luxe, een strand op nog geen 20 meter van ons terras. We beslissen om er meteen van te genieten en trekken er op uit richt Havneby Haven (wat meteen ook het centrum blijkt t e zijn) Zalig die rust en stilte.
Zo heel veel valt er hier ’s avonds uiteindelijk ook niet te beleven, dus na onze eerste avondmaal gaan we slapen zodat we fris en monter onze Duitse gasten van morgen kunnen ontvangen…
Dag 2: zondag
Na een heerlijke nacht en een prachtige zonsopgang kan dag 2 beginnen (ik weet het: ik gebruik veel bijvoeglijke naamwoorden… da’s m’n Eddy Wallie gehalte é; -) Vandaag komen m’n Duitse vriendin en haar vriend op bezoek. Als dat maar goed afloopt: Bert spreekt praktisch geen Duits en zij spreken geen woord Engels.
In de vroege namiddag komen ze toe en na wat kletsen, koffiedrinken en snoepen rijden we naar Lakolk waar een heuse strandwandeling ons te wachten staat. Lakolk bevindt zich ten westen van het eiland en is als het ware het winkelcentrum van RØMØ (ja hoor: er zijn daar maar liefst 10 winkels te vinden!)
Het strand is hier immens breed waardoor het toegelaten is om met de wagen tot aan de zee te rijden (anders ben je ½ dag kwijt tegen dat je er bent) Dus geen gesleur met parasols en ligstoelen.
Bert en ik beginnen toch al wat moe te worden van al dat Duits, dus na het eten zijn bier en sherry meer dan welkom. Dit samen met het spel UNO zorgen voor een leuke avond!
Dag 3: maandag
Ja, de tijd is aangebroken om aan het ontbijt te denken… Half nuchter sta ik dus op en “geniet” ik van een vroege wandeling met Pepito op onze privé strand. Het beloofd weer een prachtige dag te worden… ik heb er volledig zin in… maar eerst ontbijten!
Voor nog geen 15 euro koop ik een royaal ontbijt voor 4 personen: croissants, pistolets en fruitsap. Met andere woorden; het leven in Denemarken is niet echt zo veel duurder dan in België.
Onze Duitse vrienden vertrekken na het ontbijt waardoor we dus de ganse dag voor ons hebben: de vakantie kan beginnen!!
Vandaag gaan we het eiland wat verder verkennen en trekken erop uit naar de Kirkeby Plantage (of anders gezegd: ’t boske bij de kerk). Deze wandeling bestaat uit smalle en kronkellende zandwegels in een dennenbos, waar we tot rust komen bij één van de meren van dit domein.
Dag 4: dinsdag
Pepito heeft vandaag niet veel zin om uit te slapen waardoor we beiden vroeg uit de veren zijn. Het belooft een spannende dag te worden want vandaag gaan we het vaste land verkennen.
- 1Ste halte: Skaerbaek. Dit is het eerste stadje die men tegenkomt wanneer men van het eiland rijdt (via de dam). Hier vindt men leuke winkels, indrukwekkende kerken en zelfs een levend Viking museum. Het seizoen begint spijtig genoeg pas in mei waardoor we dus niet
Met onze eigen ogen kunnen zien hoe het er vroeger aan toe ging.
- 2de halte: Toftlund. Hoe chic en spannend dit ook mag klinken, toch valt er hier niet zoveel te beleven. Ik begin te begrijpen waarom Denen met drankproblemen te kampen hebben: met uitzondering ven boerderijen en weien is er hier niet zoveel te beleven…
- 3de halte: Løgumkloster. Dit middeleeuws stadje bevindt zich tussen Toftlund en Tønder en was ooit één van de belangrijkste handelsplaatsen van de streek. Vandaag staat Løgumkloster beter gekend voor zijn imposante cisterciënzer klooster, paardenfokkers en het verwerken van aluminium. Dit stadje is echt wel de moeite waard om bezocht te worden!
Dag 5: woensdag
Vandaag willen we het graag wat rustiger houden en kiezen we voor een wandeling in Juvre, ten noorden van het eiland. De zon straalt weer heerlijk en we zien het volledig zitten.
Het noorden van RØMØ is in staatsbezit en is eigenlijk een militair trainingsdomein voor de Deense landmacht. Hier leren ze maw oorlogje spelen met tanks en andere artillerie.
Wanneer er geen manoeuvres zijn is het toegelaten om op de dijk rond het domein te wandelen, en daar profiteren we van!
Het lijkt zo irreëel: die uitgestrektheid, die stilte en dan de zee en die tanks die we in de verte kunnen zien…
Na ongeveer 1u30 stappen beginnen we toch een beetje moet te worden en beseffen we beetje bij beetje dat we ons eigenlijk wel mispakt hebben aan de lengte van deze wandeling. Gelukkig heb ik een lunchpakket voorzien en pauzeren we eventjes… Onze kuiten zijn weer ‘ingesmeerd’ en we stappen dus verder.
Het is toch wel een beetje avontuur hoor want we moeten over verschillende omheiningen klauteren en wandelen zelfs tussen wilde schapen… Anyway, 15 km verder zien we eindelijk onze auto blinken: wat een opluchting! Maar dan plotseling, links van ons slaat een wilde koe op hol en rent ze onze richting uit… haar ogen vertellen boekdelen… er kwam bijna stoom uit haar neusgaten… gelukkig is er prikkeldraad tussen ons en beslist ze uiteindelijk om niet verder te gaan. Maar goed; we hebben het overleefd en trakteren ons op een Deense hotdog: fast-food kan godverdomme wel lekker zijn zulle!
Terug in onze studio merken we dat ze zon steeds feller schijnt en er bijna geen wind is. Met 3 stoelen en een nachtkast fabrikeren we een terrasje en samen met een stukje kaas en een glaasje wijn genieten we van elkaars gezelschap… of anders gezegd: ik maak de Berten een kopje kleiner met de kaarten ;-)
Dag 6: donderdag
Bertje is vandaag jarig!! Jaja, 34 lentes geleden heef hij voor het eerst lucht in z’n longen gehad… de tijd vliegt voorbij hé ;-)
Na een stevig ontbijt trekken we onze schoenen aan en rijden we naar Ribe, het oudste Viking stadje van Denemarken. De geschiedenis druipt hier van de muren en achter elk hoekje verwacht je eigenlijk een stoere Viking aan te treffen. Het is er kraaknet en echt gezellig om te wandelen in de kleine straatjes. De kathedraal van Ribe is echt indrukwekkend en de huizen zijn zeer goed onderhouden. In de winkelstraat vinden we een bierhandelaar waar Bert een Bornems Trippel koopt. Straf hé, ge moet tot in de DNK komen om een streekbiertje te proeven!
Na nog wat geslenter in Ribe besluiten we om terug te keren ons eilandje om van ons zonneterras te genieten… maar eerst nog een tussenstop in Skaerbaek voor Apfelkuchen! Ha ja, ’t is Bert z’n verjaardag hé ;-)
Dag 7: vrijdag
De zon laat het vandaag weten. Er hangen grote, grijze wolken in de verte waardoor we vrezen dat het zal regenen vandaag. Zo dramatisch is het niet want we zijn alle drie eigenlijk wel moe. En morgen keren we terug naar België, we kunnen dus wat rust gebruiken. Uiteindelijk besluiten we om toch een wandeling van zo’n 4 km over de middag te doen; wat ons uiteindelijk wel deugd gedaan heeft.
Meer staat er vandaag niet op het programma: wat rondhangen, lezen, kaarten spelen en dat is het voor vandaag.
Tijdens onze laatste vrijdagwandeling hebben we gemerkt dat er ondertussen veel Denen toegekomen zijn, het weekend begint. Volgens ons zijn Denen niet echt openhartig en het eerste wat ze doen als ze ergens aankomen is hun vlag buitenzetten… bizar…
Dag 8: zaterdag
Vandaag rijden we terug naar België. We hadden gisteren niet echt veel zin om al in te pakken, waardoor het deze morgen zeer druk zal zijn. Maar goed, dat hoort er bij hé.
Wanneer alles eindelijk in de auto ingeladen is kan ik nog vlug een dweiltje slaan in de studio zodat alles er proper bij ligt. Bert laat Pepito nog even plassen en we zijn klaar om te vertrekken.
Deze vakantie heeft ons echt deugd gedaan en was meer dan welkom na de gebeurtenissen van de afgelopen weken. RØMØ is een echte aanrader voor wie houdt van allerlei buitenactiviteiten (wandelen, paardrijden, fietsen, … ) en is ook een echte aanrader als je met je hond op vakantie wilt.
Onze foto's kan je bekijken op de volgende link: Denemarken 2008
Terwijl de doorsnee Belg in deze periode van het jaar een zonnige bestemming verkiest zoals Benidorm of Torremolinos rijden wij naar Denemarken…
Na 750 km, 3 landsgrenzen en de Duitse regen komen we ietwat vermoeid aan in dit voor mij totaal onbekend land. Onze eerste indrukken van DNK waren eigenlijk wel positief: er is heel veel plaats, wat een boerderijen en wat een zon!
We zetten onze koers verder en na nog ongeveer 1 uur rijden komen we aan op het eiland RØMØ. Wat oorspronkelijk een zandbankje was is nu uitgebloeid tot één van de populairste badplaatsen voor Denen en Duitsers in West-Jutland.
Het eiland telt ongeveer 3 hoofdstraten, dus heel ingewikkeld is het niet om het reisbureau te vinden. Daar krijgen we de sleutels van het huisje en wat uitleg over hoe we er kunnen geraken. Zo spannend zeg!
We zitten dus in nummer 30 van een reeks kleine studio’s met zicht op zee (AUB zeg) Wat een luxe, een strand op nog geen 20 meter van ons terras. We beslissen om er meteen van te genieten en trekken er op uit richt Havneby Haven (wat meteen ook het centrum blijkt t e zijn) Zalig die rust en stilte.
Zo heel veel valt er hier ’s avonds uiteindelijk ook niet te beleven, dus na onze eerste avondmaal gaan we slapen zodat we fris en monter onze Duitse gasten van morgen kunnen ontvangen…
Dag 2: zondag
Na een heerlijke nacht en een prachtige zonsopgang kan dag 2 beginnen (ik weet het: ik gebruik veel bijvoeglijke naamwoorden… da’s m’n Eddy Wallie gehalte é; -) Vandaag komen m’n Duitse vriendin en haar vriend op bezoek. Als dat maar goed afloopt: Bert spreekt praktisch geen Duits en zij spreken geen woord Engels.
In de vroege namiddag komen ze toe en na wat kletsen, koffiedrinken en snoepen rijden we naar Lakolk waar een heuse strandwandeling ons te wachten staat. Lakolk bevindt zich ten westen van het eiland en is als het ware het winkelcentrum van RØMØ (ja hoor: er zijn daar maar liefst 10 winkels te vinden!)
Het strand is hier immens breed waardoor het toegelaten is om met de wagen tot aan de zee te rijden (anders ben je ½ dag kwijt tegen dat je er bent) Dus geen gesleur met parasols en ligstoelen.
Bert en ik beginnen toch al wat moe te worden van al dat Duits, dus na het eten zijn bier en sherry meer dan welkom. Dit samen met het spel UNO zorgen voor een leuke avond!
Dag 3: maandag
Ja, de tijd is aangebroken om aan het ontbijt te denken… Half nuchter sta ik dus op en “geniet” ik van een vroege wandeling met Pepito op onze privé strand. Het beloofd weer een prachtige dag te worden… ik heb er volledig zin in… maar eerst ontbijten!
Voor nog geen 15 euro koop ik een royaal ontbijt voor 4 personen: croissants, pistolets en fruitsap. Met andere woorden; het leven in Denemarken is niet echt zo veel duurder dan in België.
Onze Duitse vrienden vertrekken na het ontbijt waardoor we dus de ganse dag voor ons hebben: de vakantie kan beginnen!!
Vandaag gaan we het eiland wat verder verkennen en trekken erop uit naar de Kirkeby Plantage (of anders gezegd: ’t boske bij de kerk). Deze wandeling bestaat uit smalle en kronkellende zandwegels in een dennenbos, waar we tot rust komen bij één van de meren van dit domein.
Dag 4: dinsdag
Pepito heeft vandaag niet veel zin om uit te slapen waardoor we beiden vroeg uit de veren zijn. Het belooft een spannende dag te worden want vandaag gaan we het vaste land verkennen.
- 1Ste halte: Skaerbaek. Dit is het eerste stadje die men tegenkomt wanneer men van het eiland rijdt (via de dam). Hier vindt men leuke winkels, indrukwekkende kerken en zelfs een levend Viking museum. Het seizoen begint spijtig genoeg pas in mei waardoor we dus niet
Met onze eigen ogen kunnen zien hoe het er vroeger aan toe ging.
- 2de halte: Toftlund. Hoe chic en spannend dit ook mag klinken, toch valt er hier niet zoveel te beleven. Ik begin te begrijpen waarom Denen met drankproblemen te kampen hebben: met uitzondering ven boerderijen en weien is er hier niet zoveel te beleven…
- 3de halte: Løgumkloster. Dit middeleeuws stadje bevindt zich tussen Toftlund en Tønder en was ooit één van de belangrijkste handelsplaatsen van de streek. Vandaag staat Løgumkloster beter gekend voor zijn imposante cisterciënzer klooster, paardenfokkers en het verwerken van aluminium. Dit stadje is echt wel de moeite waard om bezocht te worden!
Dag 5: woensdag
Vandaag willen we het graag wat rustiger houden en kiezen we voor een wandeling in Juvre, ten noorden van het eiland. De zon straalt weer heerlijk en we zien het volledig zitten.
Het noorden van RØMØ is in staatsbezit en is eigenlijk een militair trainingsdomein voor de Deense landmacht. Hier leren ze maw oorlogje spelen met tanks en andere artillerie.
Wanneer er geen manoeuvres zijn is het toegelaten om op de dijk rond het domein te wandelen, en daar profiteren we van!
Het lijkt zo irreëel: die uitgestrektheid, die stilte en dan de zee en die tanks die we in de verte kunnen zien…
Na ongeveer 1u30 stappen beginnen we toch een beetje moet te worden en beseffen we beetje bij beetje dat we ons eigenlijk wel mispakt hebben aan de lengte van deze wandeling. Gelukkig heb ik een lunchpakket voorzien en pauzeren we eventjes… Onze kuiten zijn weer ‘ingesmeerd’ en we stappen dus verder.
Het is toch wel een beetje avontuur hoor want we moeten over verschillende omheiningen klauteren en wandelen zelfs tussen wilde schapen… Anyway, 15 km verder zien we eindelijk onze auto blinken: wat een opluchting! Maar dan plotseling, links van ons slaat een wilde koe op hol en rent ze onze richting uit… haar ogen vertellen boekdelen… er kwam bijna stoom uit haar neusgaten… gelukkig is er prikkeldraad tussen ons en beslist ze uiteindelijk om niet verder te gaan. Maar goed; we hebben het overleefd en trakteren ons op een Deense hotdog: fast-food kan godverdomme wel lekker zijn zulle!
Terug in onze studio merken we dat ze zon steeds feller schijnt en er bijna geen wind is. Met 3 stoelen en een nachtkast fabrikeren we een terrasje en samen met een stukje kaas en een glaasje wijn genieten we van elkaars gezelschap… of anders gezegd: ik maak de Berten een kopje kleiner met de kaarten ;-)
Dag 6: donderdag
Bertje is vandaag jarig!! Jaja, 34 lentes geleden heef hij voor het eerst lucht in z’n longen gehad… de tijd vliegt voorbij hé ;-)
Na een stevig ontbijt trekken we onze schoenen aan en rijden we naar Ribe, het oudste Viking stadje van Denemarken. De geschiedenis druipt hier van de muren en achter elk hoekje verwacht je eigenlijk een stoere Viking aan te treffen. Het is er kraaknet en echt gezellig om te wandelen in de kleine straatjes. De kathedraal van Ribe is echt indrukwekkend en de huizen zijn zeer goed onderhouden. In de winkelstraat vinden we een bierhandelaar waar Bert een Bornems Trippel koopt. Straf hé, ge moet tot in de DNK komen om een streekbiertje te proeven!
Na nog wat geslenter in Ribe besluiten we om terug te keren ons eilandje om van ons zonneterras te genieten… maar eerst nog een tussenstop in Skaerbaek voor Apfelkuchen! Ha ja, ’t is Bert z’n verjaardag hé ;-)
Dag 7: vrijdag
De zon laat het vandaag weten. Er hangen grote, grijze wolken in de verte waardoor we vrezen dat het zal regenen vandaag. Zo dramatisch is het niet want we zijn alle drie eigenlijk wel moe. En morgen keren we terug naar België, we kunnen dus wat rust gebruiken. Uiteindelijk besluiten we om toch een wandeling van zo’n 4 km over de middag te doen; wat ons uiteindelijk wel deugd gedaan heeft.
Meer staat er vandaag niet op het programma: wat rondhangen, lezen, kaarten spelen en dat is het voor vandaag.
Tijdens onze laatste vrijdagwandeling hebben we gemerkt dat er ondertussen veel Denen toegekomen zijn, het weekend begint. Volgens ons zijn Denen niet echt openhartig en het eerste wat ze doen als ze ergens aankomen is hun vlag buitenzetten… bizar…
Dag 8: zaterdag
Vandaag rijden we terug naar België. We hadden gisteren niet echt veel zin om al in te pakken, waardoor het deze morgen zeer druk zal zijn. Maar goed, dat hoort er bij hé.
Wanneer alles eindelijk in de auto ingeladen is kan ik nog vlug een dweiltje slaan in de studio zodat alles er proper bij ligt. Bert laat Pepito nog even plassen en we zijn klaar om te vertrekken.
Deze vakantie heeft ons echt deugd gedaan en was meer dan welkom na de gebeurtenissen van de afgelopen weken. RØMØ is een echte aanrader voor wie houdt van allerlei buitenactiviteiten (wandelen, paardrijden, fietsen, … ) en is ook een echte aanrader als je met je hond op vakantie wilt.
Onze foto's kan je bekijken op de volgende link: Denemarken 2008
woensdag 5 maart 2008
Peru
Wij hebben allebei de indruk dat 5 weken nog te kort gaan zijn om peru volledig te doorreizen. Maar ja, dan hebben we waarschijnlijk 7 weken nodig om dit goed te doen. We zullen een keuze moeten maken van welke stadjes en historische sites we gaan bezoeken op onze reis. Ik weet dat Anne-Lise het moeilijk heeft, dat we niet genoeg tijd hebben om de Central Highlands in al zijn glorie te bezoeken. Maar het land is zo groot, dat we een keuze moeten maken.
Peru heeft een diversiteit aan types van natuur: Kust (in de vorm van woestijn), Bergen en regenwoud. Wij gaan zeker en vast deze 3 types van natuur doorkruisen op onze reis. Ik ben er zeker van dat het een schitterende ervaring gaat zijn voor ons allebei.
Peru heeft een diversiteit aan types van natuur: Kust (in de vorm van woestijn), Bergen en regenwoud. Wij gaan zeker en vast deze 3 types van natuur doorkruisen op onze reis. Ik ben er zeker van dat het een schitterende ervaring gaat zijn voor ons allebei.
dinsdag 4 maart 2008
Travel & Talk Brugge
Zondag 2 maart zijn we naar de Travel & Talk beurs van Wegwijzer in de Stadshallen van Brugge geweest. Het was wel gezellig om zo tussen al die standjes en reizigers te flaneren... een mens wilt dan meteen op vakantie vertrekken hé...
Onze prioriteit was natuurlijk Peru maar we hebben ervan geprofiteerd om de reportage "Expressieve reisfotografie" bij te wonen. Aan de hand van enkele tips en voorbeelden heeft Monique Jansen proberen uit te leggen hoe je een foto op een meer originele manier kan trekken. Zie ook haar website: www.pbase.com/trevvelbug
Maar goed, Peru dus...
Om eerlijk te zijn zijn we er niet veel wijzer van geworden. Het koppeltje dat Noord-Peru vertegenwoordigde had een andere route gevolgd dan wat wij van plan zijn. Soit, we weten dat het eenvoudig is om gewoon ter plaatse de verschillende activiteiten of trektochten te reserveren, dat de comfort klasse nachtbussen over 't algemeen wel veilig zijn en dat we gemakkelijk geld uit de muur kunnen halen en dus geen grote hoeveelheden geld op zak moeten hebben (niet dat we dat van plan waren)
Eigenlijk zijn we klaar om te vertrekken en hebben we niet veel meer info nodig. De LP werd van voor naar achter uitgepluisd waardoor we ongeveer weten welke route we graag zouden willen volgen... er moet nog een beetje plaats zijn voor improvisatie en verrassing ook é ;-)
De volgende stap wat mij betreft zijn de verschillende vaccinaties... auw die spuiten :-(
Onze prioriteit was natuurlijk Peru maar we hebben ervan geprofiteerd om de reportage "Expressieve reisfotografie" bij te wonen. Aan de hand van enkele tips en voorbeelden heeft Monique Jansen proberen uit te leggen hoe je een foto op een meer originele manier kan trekken. Zie ook haar website: www.pbase.com/trevvelbug
Maar goed, Peru dus...
Om eerlijk te zijn zijn we er niet veel wijzer van geworden. Het koppeltje dat Noord-Peru vertegenwoordigde had een andere route gevolgd dan wat wij van plan zijn. Soit, we weten dat het eenvoudig is om gewoon ter plaatse de verschillende activiteiten of trektochten te reserveren, dat de comfort klasse nachtbussen over 't algemeen wel veilig zijn en dat we gemakkelijk geld uit de muur kunnen halen en dus geen grote hoeveelheden geld op zak moeten hebben (niet dat we dat van plan waren)
Eigenlijk zijn we klaar om te vertrekken en hebben we niet veel meer info nodig. De LP werd van voor naar achter uitgepluisd waardoor we ongeveer weten welke route we graag zouden willen volgen... er moet nog een beetje plaats zijn voor improvisatie en verrassing ook é ;-)
De volgende stap wat mij betreft zijn de verschillende vaccinaties... auw die spuiten :-(
dinsdag 19 februari 2008
Vliegtuigtickets
Als tussendoortje vinden jullie hier wat informatie betreffende onze vlucht. Hoewel Iberia volgens sommigen de beste maatschappij is om richting Peru te vliegen hebben wij onze tickets bij Delta Airlines geboekt. Dit is een Amerikaanse maatschappij die over 't algemeen wel goed is.
Vol spanning hebben we dus op de vroegboekacties van januari gewacht maar tot onze grote spijt konden we er niet van genieten. Reden: we blijven 5 weken ter plaatse en om van deze korting te profiteren mag men max. 4 weken ter plaatse blijven... Is dat even pech hebben zeg!
Uiteindelijk betalen we dus 958 euro per persoon: annulatieverzekering, luchthaventaxen en dossierkosten inbegrepen.
Hieronder een overzicht van onze vlucht:
Met een tussenstop in Atlanta van 3 uur zullen we net genoeg tijd hebben om onze bagage te vinden en de verschillende controleposten op de luchthaven te overleven.
Ik hoop twee dingen:
1/ dat we niet opnieuw moeten inchecken voor onze vlucht naar Lima (overboeking?!)
2/ dat onze bagage zal volgen
Onze terugreis zal allesbehalve een sinecure zijn. Door de twee tussenstops (Atlanta & N-Y) die we moeten maken zullen we ongeveer 27 uur onderweg zijn!!!
... Ik peins da'k de maandag daarop ook verlof zal vragen zulle ;-)
Vol spanning hebben we dus op de vroegboekacties van januari gewacht maar tot onze grote spijt konden we er niet van genieten. Reden: we blijven 5 weken ter plaatse en om van deze korting te profiteren mag men max. 4 weken ter plaatse blijven... Is dat even pech hebben zeg!
Uiteindelijk betalen we dus 958 euro per persoon: annulatieverzekering, luchthaventaxen en dossierkosten inbegrepen.
Hieronder een overzicht van onze vlucht:
Met een tussenstop in Atlanta van 3 uur zullen we net genoeg tijd hebben om onze bagage te vinden en de verschillende controleposten op de luchthaven te overleven.
Ik hoop twee dingen:
1/ dat we niet opnieuw moeten inchecken voor onze vlucht naar Lima (overboeking?!)
2/ dat onze bagage zal volgen
Onze terugreis zal allesbehalve een sinecure zijn. Door de twee tussenstops (Atlanta & N-Y) die we moeten maken zullen we ongeveer 27 uur onderweg zijn!!!
... Ik peins da'k de maandag daarop ook verlof zal vragen zulle ;-)
De rugzak en de schoenen zijn binnen!
In tegenstelling tot Bertje (die een ervaren avonturier is) heb ik nog 't één en 't ander van materiaal nodig... na heel wat zoek- en paswerk heb ik een geweldige rugzak op de kop kunnen tikken tijdens de solden, nl. de Lowe Alpine Tundra ND 65+15 liter (50% korting)
Doordat ik nogal klein en fijn ben van gestalte was het nogal moeilijk om een geschikte rugzak te vinden. De rugzak moet aangepast zijn aan de ruglengte en in evenwicht staan met je lichaamsbouw... maar met de hulp van de sympathieke verkoper van AS Adventure Brugge ben ik er geraakt. Man toch, ik had nooit gedacht dat een rugzak kopen zo vermoeiend kon zijn, als ik er geen 20 gepast heb heb ik er geen één gepast... maar ja, het is een cruciaal element en het moet gewoon passen. Ik sta echt te popelen om die te mogen gebruiken; hij gaat zeker mee naar Denemarken in april!
Hoewel ik over wandelschoenen beschik heb ik toch beslist om nieuwe waterdichte schoenen te kopen. Velen zeggen dat men niet moet sparen op schoenen want ze zijn essentieel... ik wandel veel, maar nooit echt op zwaar terrein (bergen) en doordat ik niet zwaar ben hoef ik geen extreem taaie zolen. Daarom heb ik dus besloten om geen 500 euro aan m'n schoenen te spenderen. Bij Decathlon heb ik de Forclaz 700 Lady van Quechua gekocht en qua prijs/kwaliteit zit dat zeker goed, en ze passen perfect!
Maar mijn zoektocht is nog lang niet voorbij! De volgende items op m'n lijst zijn een slaapzak en thermisch ondergoed...
Tot later ;-)
woensdag 13 februari 2008
Eerste kennismaking
Hier komt hij dan, het eerste bericht op de weblog...
Dus ja, Bert en ik gaan van 13 september 2008 tot en met 19 oktober naar het land van de Inca's en de gebraden cavia's.
Maar eerst zal ik me even voorstellen...
Ik ben dus Anne-Lise, 27 jaar oud en ik woon in Lissewege (een pittoresk dorpje tussen Brugge-Blankenberge-Zeebrugge).
Ik "werk" als bediende bij de grootste telecomoperator van het land en pendel daardoor elke dag naar Brussel.
Mijn hobbies zijn paardrijden en vooral mijn hondje Pepito waar ik urenlang met plezier mee ga wandelen. Verder hou ik van zwemmen, lezen en van klassieke muziek en heb ik een hekel aan dieronvriendelijke mensen en regenachtige dagen.
Mijn reiservaring is tot nu toe nogal beperkt, met uitzondering van enkele fantastische trektochten te paard door het zuiden van Spanje... maar ik ben zeker van plan daar verandering in te brengen.
Van zodra Bert de Lonely Planet uitgelezen heeft en ongeveer weet wat hij zou willen zien kunnen de negociaties en het echte opzoekingswerk beginnen... spannend zeg!
Tot Later
Dus ja, Bert en ik gaan van 13 september 2008 tot en met 19 oktober naar het land van de Inca's en de gebraden cavia's.
Maar eerst zal ik me even voorstellen...
Ik ben dus Anne-Lise, 27 jaar oud en ik woon in Lissewege (een pittoresk dorpje tussen Brugge-Blankenberge-Zeebrugge).
Ik "werk" als bediende bij de grootste telecomoperator van het land en pendel daardoor elke dag naar Brussel.
Mijn hobbies zijn paardrijden en vooral mijn hondje Pepito waar ik urenlang met plezier mee ga wandelen. Verder hou ik van zwemmen, lezen en van klassieke muziek en heb ik een hekel aan dieronvriendelijke mensen en regenachtige dagen.
Mijn reiservaring is tot nu toe nogal beperkt, met uitzondering van enkele fantastische trektochten te paard door het zuiden van Spanje... maar ik ben zeker van plan daar verandering in te brengen.
Van zodra Bert de Lonely Planet uitgelezen heeft en ongeveer weet wat hij zou willen zien kunnen de negociaties en het echte opzoekingswerk beginnen... spannend zeg!
Tot Later
Abonneren op:
Reacties (Atom)
