Hallo iedereen
Lang geleden!!! De laatste keer dat ik de blog aangevuld heb, zaten we nog in Peru. Ik mis de relaxte dagen en Spaanse klanken... Maar ja, het leven gaat door. Het was een onvergeetbare reis, vol leuke verassingen. Maar niet getreurd... We hebben onze volgende bestemming gekozen: Marokko zal het worden. De voorschot is ondertussen al betaald :-)
Deze keer gaan we niet alleen. We hebben ervoor gekozen om met JOKER mee te gaan. De eerste keer in een moslim land, is denken we, toch niet zo eenvoudig. Mits Bert van plan is om in September voor reisbegeleider te gaan, kan hij zeker nog wat tips en advies van een andere reisbegeleider gebruiken.
Dus, we vertrekken 11 juli en komen terug op 1 augustus. Ik weet dat het ontzettend warm zal zijn... maar we hadden geen andere keuze.
Het programma ziet er in elk geval heel boeiend uit. Vooral de dromedaris tocht lijkt me heel spannend.
Tot later
Groeten
zaterdag 21 februari 2009
donderdag 16 oktober 2008
Machu Picchu: de uitdaging!
Ok, de Berten is tot een regeling kunnen komen met het reisbureau. Ze zijn bereid om ons het hotelnacht in Aguas Calientes te betalen zodat we toch de Machu Picchu kunnen zien. Mag wel voor 620 dollar zeker!
Maandagvoormiddag: we hebben maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk treintickets te bemachtigen om dinsdag in Aguas Calientes te geraken. We nemen dus een taxi richting het station en hopen op twee vrije zitplaatsen. Spijtig genoeg krijgen we te horen dat alle goedkope plaatsen uitverkocht zijn maar dat er nog enkele vrij zijn in een duurdere klasse: de Vistadome. UIteindelijk betalen we 86 dollar voor 2 tickets... maar we hebben ze godverdomme!
Zo snel als we kunnen keren we terug naar het reisbureau om te melden dat we ze hebben gekocht en ze een hotel voor ons kunnen reserveren.
De rest van de dag slenteren we nog wat rond in Cuzco en kopen we nog wat souveniertjes voor de familie en voor onszelf. De zon is vollenbak aan het schijnen, wat het allemaal wel wat aangenamer maakt. sAvonds probeer ik nog wat te eten, maar met alle pillen die ik moet slikken heb ik totaal geen eetlust.
Dinsdag: Eindelijk kunnen we uitchecken en Cuzco voor even verlaten. Na een gewoon (ik zal niet zeggen lekker, want na 5 weken brood met confituur kan dat niet) ontbijt gaan we op zoek naar een taxi die ons naar Ollantaytambo wil voeren, want daar moeten we de trein nemen richting Aguas Calientes. Dit blijkt vlotter te gaan dan verwacht, en voor een kleine 20 euro wil hij ons wel voeren. De rit duurt ongeveer 1u30 en het is weer genieten van het prachtig landschap...
Tegen de middag komen we toe in het dorpje. We profiteren ervan om de kleine Inca-straten te verkennen voordat de bussen met toeristen aankomen. Ook hier is het prachtig weer... maar ik voel me zo belabberd als het maar zijn kan. Gelukkig dat de Berten zo geduldig is en ermee instemt om gewoon ergens in de schaduw te wachten totdat het tijd is om naar het station te gaan.
Het stationnetje heeft iets weg van Parijs, jaren 1920. Het is een klein, romantiesch gebouwtje tussen de bergen. Ons blauw dieseltreintje telt 2 rijtuigen en is redelijk luxueus, we zitten daar tussen allemaal rijke Amerikanen, oehoe!
De rit begint, en stilletjes aan begint de flora te veranderen want we rijden de jungle binnen. Het doet toch iets om van die dikke Tarzan lianen in het echt te zien hoor. Tegen 6 uur komen we aan en er wacht iemand van het hotel op ons. OEF zeg!
Onze kamer ligt net naast de rivier Urubamba, wat een helse lawaai maakt, het zal weer een lange nacht worden. Op zich stelt Aguas Calientes niet veel voor. Het is een grijs stadje die rond het spoor gebouwd is en als doel heeft zo veel mogelijk toeristen op te vangen. Het is wel een noodzakelijke overnachtingsplaats als men zo vroeg mogelijk naar de Machu Picchu wilt.
Woensdag: Gisteren heb ik eindelijk iets kunnen eten en begin ik me wat beter te voelen. Tegen 7 uur smorgens staan we paraat aan de bushalte en vertrekken we naar boven. Zo spannend zeg!! Nu is het alleen nog hopen dat we Simba, onze gids tegenkomen, want hij heeft onze toegangsticketten. Wanneer we boven zijn begint het serieus te regenen en aan de mist te zien zal het niet meteen overgaan. Gelukkig heb ik een paraplu bij ;-)
De spanning loopt op en de eerste groepen die de Inca trail gestapt hebben komen binnen, maar geen enkel spoor van onze Simba te zien... Totdat plots, 2 wandelende oorbellen de Berten aanspreken. Daar is hij, onze Simba, met onze tickets: HOERA we zijn er geraakt!!!! We maken ook meteen kennis met de rest van de groep, die volledig doorweekt, bevroren en uitgeput lijken te zijn. Door de mist hebben ze het bekende panorama van de Machu Picchu niet kunnen zien.
Machu Picchu: we zijn binnen en ontdekken dit wereldwonder. Het is een gigantische stad waar zon 1000 kleine Inca geleefd hebben. Simba verteld ons wat over de gebouwen en de rituelen en na een dik uur mochten we zelf de site verder verkennen. We lopen van deel tot deel en genieten echt van deze plaats. Het moet toch iets geweest zijn zulle... alleen spijtig dat het zoveel regende en dat er zoveel mist was!
Tegen 12 uur hebben we afgesproken met de rest van de groep om samen te gaan eten. De groep bestaat uit 2 andere Belgen, een Hollandse, een Australische, 4 Canadezen en 2 Spanjaarden. Ik heb er alleen nog meer spijt van dat we niet hebben kunnen deelnemen, want naarmate we de mensen leren kennen, blijkt dat het eigenlijk wel klikt.
Na de lunch nemen we de trein weer richting Ollantaytambo en van daar een bus richting Cuzco.
Morgen vliegen we terug naar Lima en is de vakantie stilletjes aan voorbij...
Maandagvoormiddag: we hebben maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk treintickets te bemachtigen om dinsdag in Aguas Calientes te geraken. We nemen dus een taxi richting het station en hopen op twee vrije zitplaatsen. Spijtig genoeg krijgen we te horen dat alle goedkope plaatsen uitverkocht zijn maar dat er nog enkele vrij zijn in een duurdere klasse: de Vistadome. UIteindelijk betalen we 86 dollar voor 2 tickets... maar we hebben ze godverdomme!
Zo snel als we kunnen keren we terug naar het reisbureau om te melden dat we ze hebben gekocht en ze een hotel voor ons kunnen reserveren.
De rest van de dag slenteren we nog wat rond in Cuzco en kopen we nog wat souveniertjes voor de familie en voor onszelf. De zon is vollenbak aan het schijnen, wat het allemaal wel wat aangenamer maakt. sAvonds probeer ik nog wat te eten, maar met alle pillen die ik moet slikken heb ik totaal geen eetlust.
Dinsdag: Eindelijk kunnen we uitchecken en Cuzco voor even verlaten. Na een gewoon (ik zal niet zeggen lekker, want na 5 weken brood met confituur kan dat niet) ontbijt gaan we op zoek naar een taxi die ons naar Ollantaytambo wil voeren, want daar moeten we de trein nemen richting Aguas Calientes. Dit blijkt vlotter te gaan dan verwacht, en voor een kleine 20 euro wil hij ons wel voeren. De rit duurt ongeveer 1u30 en het is weer genieten van het prachtig landschap...
Tegen de middag komen we toe in het dorpje. We profiteren ervan om de kleine Inca-straten te verkennen voordat de bussen met toeristen aankomen. Ook hier is het prachtig weer... maar ik voel me zo belabberd als het maar zijn kan. Gelukkig dat de Berten zo geduldig is en ermee instemt om gewoon ergens in de schaduw te wachten totdat het tijd is om naar het station te gaan.
Het stationnetje heeft iets weg van Parijs, jaren 1920. Het is een klein, romantiesch gebouwtje tussen de bergen. Ons blauw dieseltreintje telt 2 rijtuigen en is redelijk luxueus, we zitten daar tussen allemaal rijke Amerikanen, oehoe!
De rit begint, en stilletjes aan begint de flora te veranderen want we rijden de jungle binnen. Het doet toch iets om van die dikke Tarzan lianen in het echt te zien hoor. Tegen 6 uur komen we aan en er wacht iemand van het hotel op ons. OEF zeg!
Onze kamer ligt net naast de rivier Urubamba, wat een helse lawaai maakt, het zal weer een lange nacht worden. Op zich stelt Aguas Calientes niet veel voor. Het is een grijs stadje die rond het spoor gebouwd is en als doel heeft zo veel mogelijk toeristen op te vangen. Het is wel een noodzakelijke overnachtingsplaats als men zo vroeg mogelijk naar de Machu Picchu wilt.
Woensdag: Gisteren heb ik eindelijk iets kunnen eten en begin ik me wat beter te voelen. Tegen 7 uur smorgens staan we paraat aan de bushalte en vertrekken we naar boven. Zo spannend zeg!! Nu is het alleen nog hopen dat we Simba, onze gids tegenkomen, want hij heeft onze toegangsticketten. Wanneer we boven zijn begint het serieus te regenen en aan de mist te zien zal het niet meteen overgaan. Gelukkig heb ik een paraplu bij ;-)
De spanning loopt op en de eerste groepen die de Inca trail gestapt hebben komen binnen, maar geen enkel spoor van onze Simba te zien... Totdat plots, 2 wandelende oorbellen de Berten aanspreken. Daar is hij, onze Simba, met onze tickets: HOERA we zijn er geraakt!!!! We maken ook meteen kennis met de rest van de groep, die volledig doorweekt, bevroren en uitgeput lijken te zijn. Door de mist hebben ze het bekende panorama van de Machu Picchu niet kunnen zien.
Machu Picchu: we zijn binnen en ontdekken dit wereldwonder. Het is een gigantische stad waar zon 1000 kleine Inca geleefd hebben. Simba verteld ons wat over de gebouwen en de rituelen en na een dik uur mochten we zelf de site verder verkennen. We lopen van deel tot deel en genieten echt van deze plaats. Het moet toch iets geweest zijn zulle... alleen spijtig dat het zoveel regende en dat er zoveel mist was!
Tegen 12 uur hebben we afgesproken met de rest van de groep om samen te gaan eten. De groep bestaat uit 2 andere Belgen, een Hollandse, een Australische, 4 Canadezen en 2 Spanjaarden. Ik heb er alleen nog meer spijt van dat we niet hebben kunnen deelnemen, want naarmate we de mensen leren kennen, blijkt dat het eigenlijk wel klikt.
Na de lunch nemen we de trein weer richting Ollantaytambo en van daar een bus richting Cuzco.
Morgen vliegen we terug naar Lima en is de vakantie stilletjes aan voorbij...
maandag 13 oktober 2008
Bollywood: met loeiende sirenes doorheen cuzco ...
Met spijt in het hart kunnen we niet aan de Inca-trail beginnen, want ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
Vrijdagavond, na het eten, namen we onze malaria-pilletjes in. Tot daar ging alles goed ... We hebben nog een pintje gedronken en wat rammy-bridge gespeeld (A-L heeft dik verloren :-)) en dan zijn we rustig gaan slapen.
´s Nachts werden we allebei wakker en voelden we ons misselijk en draaierig, maar geraakten toch terug in slaap.
´s Morgens voelde ik mij al beter, maar A-L voelde zich nog steeds misselijk en draaierig. Plots moest ze 4 maal snel achter elkaar naar het toilet (de grote platten, weeral) en werd haar toestand slechter. Tegen 10 uur wist ze niet meer waar gekropen van de pijn in haar maag en lag ze te kermen in haar bed.
Na veel protest van haar, heb ik toch maar besloten om een dokter te laten komen, die er 10 minuten later stond. Na een eerst onderzoek vermoedde hij dat het salmonella was, maar om uitsluitsel te geven, moest er een bloed onderzoek gedaan worden. De dokter had al een ambulance klaar staan en we stapten meteen in.
De Bollywood-story kan nu beginnen.
Met loeiend sirenes vlamden we door de drukke straten van Cuzco, want de dokter vond dat het toch wel een dringend geval was. De hardnekkige peruanen die ons hinderden, kregen de volle laag van de chauffeur via de microfoon. Ze moesten gewoon uit de weg.
Terwijl A-L lag te kermen van de pijn, vond ik deze hele situatie eigelijk wel grappig. Zelfs bij A-L kon er een pijnlijke glimlach van af.
We kwamen aan in een prive ziekenhuis in de chiquere buurt van Cuzco en waren meteen dankbaar dat Belgacom een goede reisverzekering heeft ;-).
Ze werd meteen onder handen genomen door twee verpleegsters, die alles inzetten om een infuus in haar aders te steken. Probleem is: ze had er geen. Ik zag aan haar smoel dat ze de verpleegsters wel kon wurgen. Uiteindelijk, na een vijftal minuten proberen en een baby-naald, was het hun toch gelukt! Nu was het afwachten op het resultaat van het lab.
Ondertussen kreeg ze eerst een pijnstiller en iets tegen misselijkheid, en daarna een baxter. Terwijl A-L genoot van haar aangelengd water, kreeg ik een lekkere ziekenhuis maaltijd voorgeschoteld.
De resultaten kwamen binnen: salmonella en dehydratatie ... Er werd dan ook besloten, dat ze op zijn minst 24 uur moest blijven. Dus daar ging onze start van de Inca-trail, die ´s anderdaags moest beginnen.
A-L had dorst en ik werd er dan ook direct op uitgestuurd om dit probleem op te lossen. Ik kreeg van de verpleegster een fles, maar geen glas. In de badkamer vond ik een beker met haar naam erop en dacht dat dit geschikt was om uit te drinken. Later hoorden we van de verpleegster dat dit niet diende om uit te drinken, maar om een staaltje van haar uitwerpselen in op te vangen. SMAKELIJK!
Nadat de dokter haar nogmaals onderzocht had, werd er besloten dat er toch nog een bloedstaal moest genomen worden, maar deze keer via een slagader. Ik leesde direct de pijn in haar ogen, maar probeerde haar op andere gedachten te brengen.
De even onhandige laborant had ongeveer 15 minuten nodig om 2ml bloed uit haar arm te pompen. Aan de manier waarop ze ademde en keek, kon ik afleiden dat het niet aangenaam was. En legde mij dan ook neer op het bed ernaast, want ik begon mij ook draaierig te voelen.
Aan de hand van dit onderzoek en het fameus staaltje werd er vastgesteld dat ze er ook nog een parasiet bij heeft. Er kropen (en kruipen nog steeds) wormen in haar darmen.
Na al de medicatie lag ze "strike" in haar bed en besloot ik om het agentschap op de hoogte te brengen en een aantal spulletjes voor ons op te halen uit de hostal. Want (Ter attentie van Ludi) ik ging bij haar blijven.
In het agentschap kreeg ik te horen dat we alles moesten betalen (620 dollar), maar dat er toch iets te regelen viel. Als alles meevalt, kunnen we toch de Machu Picchu zien.
Na een lange slapeloze nacht, en massa´s veel medicatie, gaat het iets beter met haar. De pijn is volledig weg, maar ze had wel nog een beetje diaree. Ze hield dit voor zichzelf, omdat ze kost wat kost naar de Machu Picchu wilt. In de late namiddag werd er besloten dat ze het ziekenhuis kon verlaten en kreeg een zak vol pillen mee.
Het gaat ondertussen al veel beter met haar, ze heeft haar beroemde humeur terug en ik ben mijn rust kwijt ;-).
Wonder bij wonder hebben we op het nippertje nog treintickets kunnen kopen om woensdag naar de Machu Picchu te gaan.
To Be continued ....
vrijdag 10 oktober 2008
Salineras en Moray
Vandaag gaan we samen met onze gids / taxi chauffeur 2 sites bezoeken:
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
1/ de zoutterassen van Salineras
2/ het inca-laboratorium van Moray
Na een rit van 1u30 door het Cuzcaanse platteland, zien we diep in de vallei de witte zoutterassen liggen. Deze terassen werden door de Incas aangelegd en worden vandaag nog steeds gebruikt om zout aan te maken. Het warm water dat uit de berg vloeit is rijk aan zout en wordt door kleine kanalen geleid naar de terassen.
We rijden verder naar het inca-laboratorium door Moray city. Dit is een klein, desolaat dorpje in the middle of nowhere, waar de mensen echt keihard moeten werken om te overleven. De helft van de straten is onbestaand en de gebouwen zijn er echt in een povere staat.
Maar bon, we komen toe aan de bestemming. Het is moeilijk uit te leggen wat we daar zien. De site bestaat uit 3 gigantische, cirkelvormige laboratoriums. Elk laboratium bestaat uit verschillende terassen met elk een ander klimaat: tropisch, semi-tropisch en een koud klimaat. Het doel van deze labos is om te zien welke planten in welk klimaat kunnen groeien. Aan de hand van deze testen hebben de Incas gevonden hoe ze verschillende soorten aardappels konden telen en in welke streken ze bvb mais moesten planten.
Het is echt ongelooflijk hoe die mannen erop gekomen zijn. Ombegrijpelijk hoe ze met zoveel kennis en ingenieusiteit toch hebben verloren van de spanjaarden!
Nog 2 keer slapen en de ultieme gebeurtenis van onze reis gaat van start. Zondag begint onze 4 daagse Inka-trail naar Machu Picchu. 1 ding is zeker: we zullen afzien! Hopelijk regent het niet de ganse dag!
Tot in de loop van volgende week
Adios Amigos!
De Heilige Vallei
Onze tocht door de Heilige Vallei begint met een halte aan een lokaal marktje tussen Cuzco en Pisac. Het doel is natuurlijk souvenirs te kopen voor het thuisfront. De mensen zijn hier redelijk opdringerig maar we laten ons niet doen. Geen souvenirs :-)
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Na nog een halfuurtje rijden bereiken we het dorpje Pisac. Ook hier worden we gedropt bij een lokaal marktje met als doel: souvenirs kopen. Met veel pijn in het hart geeft A-L toe, en met mijn deskundige hulp leert ze afdingen. Wat achteraf succesvol blijkt te zijn. Er zijn 3 souvenirs binnen!
Veel van het dorpje zien we niet. Na exact 20 minuten rijden we verder naar de ruines van Pisac. Deze indrukwekkende Inka-ruines zijn tegen/bovenop een berg gebouwd, maar werden spijtig genoeg serieus door de spanjaarden afgebroken. Het is een moeilijke weg om er te geraken, maar wel de moeite waard. Nadat ik me even heb laten gaan tegen de gids, krijgen we een deftige uitleg in het engels (net zoals de spanjaarden) en kunnen we ook onze fotoshoot beginnen. Ooit zullen ze online komen ;-)
Het busje rijdt verder naar het dorpje Ollantaytambo met als tussenstop de lunch. Voor nog geen 5 euro pp kunnen we genieten van een royaal buffet met lokale specialiteiten. We proppen ons vol en rijden verder.
Ra-ra-ra, aangekomen in Ollantaytambo worden we weeral aan een marktje gedropt. Maar de gids verzoekt ons om hem te volgen, want achter de muren van het plein verschuilen zich de volgende ruines die we kunnen bewonderen.
Dit blijkt echt wel de moeite te zijn hoor. Deze ruines bestaan uit verschillende delen: Terassen voor het telen van Mais, een gans waterzuiveringsysteem + irrigatie systeem, stockage ruimtes in de rondliggende bergen en dan een onafgewerkte Inca-fort, helemaal boven aan de top van de berg, die als rustplaats zou gediend hebben voor de Incas, om van Machu Picchu naar Cuzco te gaan. De rotsblokken van dit fort zijn ongeveer 3.5 meter op 2, bestaan uit 1 deel, en komen van een naastliggende berg. Maf die Incas!!!
Na de rondleiding loopt A-L nog even rond op de markt want ze heeft wandelstokken gezien, die ze heel goed kan gebruiken voor de Inca Trail. Ze heeft goed haar lesje geleerd in het afdingen, want ipv 20 Sol te betalen voor 2 stokken betaalt ze uiteindelijk 8 Sol. Beter had ik het zelf niet gekunnen!
De laatste stop in de Heilige Vallei is Chinchero. Dit is een klein coloniaal dorpje met als top-attractie: de kerk. Ook hier hebben de spanjaarden het Inca fort afgebroken en de basis gebruikt om een kerk op te bouwen. De binnenkant is heel Barok en eigenlijk wel kitch: er staan overal van die plastieke afbeeldingen van heiligen + twee glazen doodskisten met een jezus-pop erin. De muur achter het altaar is wel de moeite; die bestaat uit een gigantisch, met de hand gesculptuurde houten muur bedekt met bladgoud en schilderijen.
Ook hier staat de lokale bevolking klaar om ons hun producten te verkopen. Gelukkig is het ondertussen donker geworden en kunnen we onopvallend terug naar de bus stappen en naar Cuzco vertrekken.
Tijdens het avondmaal bekomen we van wat we vandaag allemaal gezien hebben en kruipen we uitgeput vroeg in ons bed...
Cuzco
Na een eerste 2slechte2 ervaring te hebben gehad in Cuzco besluiten we om positief te blijven en de stad te gaan verkennen.
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
En wat een stad zeg! Tot nu toe hadden we zo het gevoel dat die Inkas een soort legende waren... Maar als je hier rondloopt besef je maar al te goed dat ze echt bestonden en deze stad het hart was van hun cultuur. Elk steegje heeft nog duidelijke sporen van wat ooit DE grootste Inka stad was (er loopt hier zelfs een echte Inka rond: ongelooflijk). De gebouwen staan er natuurlijk niet meer, daar de spanjaarden veel verwoest hebben, maar ze hebben de Inka gebouwen als basis (fundering) voor hun gebouwen gebruikt: je zou dus kunnen zeggen dat de stijl van Cuzco Inka-Coloniaal is.
Het stikt hier van lokale artisanale kunstenaars die maar al te graag zoveel mogelijk zouden willen verkopen. Om de twee seconden floept er iemand van achter een kolom met de vraag: Massage miss, pedicure, manicure? Dus om de twee 3 seconden zeg je gewoon mechanisch: no, Gracias! ... en na 2 dagen zeg je gewoon niets meer :-)
Dus, we hebben een paar dagen die we in Cuzco kunnen doorbrengen en besluiten de agentschappen af te lopen om te zien wat ze ons te bieden hebben.
Veel keuze is er niet, ze bieden allemaal hetzelfde aan, alleen de prijs verschilt.
We kiezen dus voor een sympathieke verkoper en boeken 2 uitstappen: de heilige vallei en de zout terassen (Salineras) + de Inka laboratoruim/terassen van Moray.
We nemen ook de tijd om even onze vlucht van Cuzco naar Lima te checken; en gelukkig zeg, want die is gewoon afgeschaft. We moeten een vroegere vlucht nemen. Het zou nogal een zicht geweest zijn op de luchthaven.
Verder hangen we wat rond in dit stadje. Samen met onze paraplu genieten we van deze quasi autoloze dag, want dames en heren: Cuzco staakt! Pech voor de mensen die een taxi naar de bushalte of vliegveld nodig hebben of zelfs een tour geboekt hebben. Vandaag wordt er bijna niet gewerkt.
We kunnen onze paraplutje goed gebruiken, want blijkbaar is het regenseizoen begonnen. Zoals overal ter wereld merkt men dat het klimaat aan het veranderen is... Hopelijk komt het goed voor onze 4-daagse Inka Trail!
woensdag 8 oktober 2008
Cuzco nacht 1: de HEL
Onze laatste busrit leidt ons naar Cuzco, de Inka hoofdstad van Peru.
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Abonneren op:
Reacties (Atom)
