Onze laatste busrit leidt ons naar Cuzco, de Inka hoofdstad van Peru.
Hoewel de Lonely planet de mensen waarschuwt om een officiele taxi te nemen, doen wij dat niet, maar komen we zonder probleem toe aan het hotel dat we uitgekozen hebben. Spijtig genoeg hebben ze geen plaats meer voor ons... via via hebben we horen spreken van een andere hostal en na een telefoontje gaan we er hoopvol naartoe.
Eens ter plaatse blijkt dat de prive kamer, die ze ons beloofd hadden, bezet is en er enkel plaats is in de gemeenschappelijke kamers. Uit vermoeidheid stemmen we in zonder eerst de kamer te bekijken. Was dat een vergissing zeg! Man man man, ik ruik nog steeds de stank van de kamer als ik mn ogen sluit!
De badkamer was in geen weken gekuist en de matrassen waren niets meer dan een mousse van 30 cm, waarin men in het midden letterlijk wegzonk.
Anne-Lise begint ligtjes te flippen en ziet het even niet meer zitten, maar na een lekkere maaltijd kunnen we beiden wat relativeren en gaan we "slapen".
Gelukkig (dachten we) hebben we maar 1 kamergenoot... Totdat hij strontzat de kamer binnenkomt en zich op zn bed smijt met het nodige kabaal, gerochel en gezucht. Na een dik uur geduld te hebben uitgeoefend, besluit A-L het licht terug uit te doen en dan begint het gesnurk. Dit samen met het geluid van de televisie, de stank van de kamer en de waardeloze matrassen maken dit echt een helse nacht!
Hoopvol wacht ik (A-L) op de ochtend, terwijl de Berten ook lichtjes ligt te ronken.
We hoeven niet lang na te denken en beslissen meteen om van Hostal te veranderen.
Geen paniek mensen, we hebben een deftige plaats gevonden (met op sommige momenten warm water) en kunnen nu eindelijk van Cuzco genieten...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten