Puno

De busrit was op zn minst onaangenaam: deels door de bochten en deels door de hoogte die we nu bereiken. Puno aan het Titicacameer, wat op een hoogte van 3800 meter ligt en meteen ook de hoogst bevaren meer ter wereld is.
Wanneer we van de bus afstappen zijn we allebei wat gedesorienteerd en doordat de Berten niet op de bus kan plassen voelt hij zich plots niet goed en wordt hij als het ware doorzichtig. We komen even op adem en nemen dan een mototaxi naar de hostal die we uitgekozen hebben. We slapen nog steeds in aparte bedden maar we hebben wel warm water en een prive badkamer.
Ik heb enorm veel last van de hoogte, ik voel me duizelig en heb enorm veel hoofdpijn. Maar opgeven staat niet in mn woordenboek, dus na een kleine middagdutje gaan we op zoek naar een plaats om te eten. Tegen 9 uur lig ik te ronken als een varken en leest de Berten nog even in zn boekje.

Deze eerste nacht in Puno was heerlijk, en mocht het ontbijt niet inbegrepen zijn hadden we zeker tot 10 uur in ons nest gelegen. De cafetarie van het hotel bevindt zich op de 5de verdieping waardoor we 2 verdiepingen hoger moeten. Dit is echt HEL voor mij. Mijn kop draait en ik voel me echt niet goed. Gelukkig heeft de Berten er geen last van en moet hij voor ons nadenken.
Na een heerlijk ontbijt (brood-boter-aardbeienconfituur) gaan we de stad verkennen. Ons eerste indruk van Puno was nogal teleurstellend, maar eens je in de straatjes begint te wandelen valt het heel goed mee. De Plaza de Armas en de kerk zijn goed onderhouden en de gebouwen mogen zeker gezien worden.
We boeken een 2 daagse trip op de eilanden van het Titicacameer. Daar zullen we overnachten bij een lokale familie, een tempel gaan bezoeken en traditioneel dansen.

Hasta Luego V

PS: we zullen proberen de volgende keer fotos op de blog te zetten